ਯੂਹੰਨਾ ਦਾ ਅਪੋਕਰੀਫ਼ੋਨ

ਯੂਹੰਨਾ ਦਾ ਅਪੋਕਰੀਫ਼ੋਨ (ਛਪੀਆਂ ਪੰਨੀਆਂ 463–471)

ਮੁਕਤੀਦਾਤੇ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲੁਕੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੇ ਭੇਤ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰੇਗੀ ਜੋ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਚੇਲੇ ਯੂਹੰਨਾ ਨੂੰ ਚੁੱਪ ਵਿੱਚ ਸਿਖਾਏ। ਜਿਸ ਦਿਨ ਯੂਹੰਨਾ, ਯਾਕੂਬ ਦਾ ਭਰਾ, ਜ਼ਬਦੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਹੈਕਲ ਵਿੱਚ ਆਏ ਸਨ, ਅਰੀਮਾਨੀਉਸ ਨਾਮ ਦਾ ਇੱਕ ਫ਼ਰੀਸੀ ਉਸ ਕੋਲ ਆਇਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, "ਤੁਹਾਡਾ ਗੁਰੂ ਕਿੱਥੇ ਹੈ ਜਿਸ ਦਾ ਤੁਸੀਂ ਪਿੱਛਾ ਕੀਤਾ?" ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, ਉਹ ਉਸ ਥਾਂ ਵਾਪਸ ਚਲਾ ਗਿਆ ਹੈ ਜਿੱਥੋਂ ਉਹ ਆਇਆ ਸੀ। ਫ਼ਰੀਸੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਇਸ ਨਾਸਰਤ ਵਾਲੇ ਨੇ ਆਪਣੇ ਧੋਖੇ ਨਾਲ ਤੁਹਾਨੂੰ ਧੋਖਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਤੁਹਾਡੇ ਕੰਨ ਝੂਠਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੱਤੇ, ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਦਿਲ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੱਤੇ ਅਤੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਤੁਹਾਡੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀਆਂ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।"

ਜਦੋਂ ਮੈਂ, ਯੂਹੰਨਾ ਨੇ, ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣੀਆਂ ਤਾਂ ਮੈਂ ਹੈਕਲ ਤੋਂ ਉਜਾੜ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਸੋਗ ਕੀਤਾ, ਕਹਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਮੁਕਤੀਦਾਤਾ ਕਿਵੇਂ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਕਿਉਂ ਭੇਜਿਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਪਿਤਾ ਕੌਣ ਹੈ ਜਿਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਭੇਜਿਆ, ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਕਿਸ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਜਾਵਾਂਗੇ? ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਕਿਹਾ, ਇਹ ਰਾਜ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਤੁਸੀਂ ਜਾਓਗੇ ਇੱਕ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਰਾਜ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਦਾ ਕੀ ਭਾਵ ਸੀ, ਪਰ ਉਸ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸਿਖਾਇਆ ਕਿ ਇਹ ਕਿਸ ਕਿਸਮ ਦਾ ਹੈ।

ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਉੱਤੇ ਧਿਆਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਮੈਂ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਅਕਾਸ਼ ਖੁੱਲ੍ਹ ਗਏ ਅਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਹੇਠਲੀ ਸਾਰੀ ਸਿਰਜਣਾ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਕੰਬਿਆ। ਮੈਂ ਡਰਿਆ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਚਾਨਣ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਜਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਵੇਖਿਆ ਜੋ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਖੜ੍ਹਾ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਉਸ ਵੱਲ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ ਤਾਂ ਉਹ ਇੱਕ ਬੁੱਢਾ ਮਨੁੱਖ ਬਣ ਗਿਆ। ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਫਿਰ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਬਦਲਿਆ ਅਤੇ ਇੱਕ ਸੇਵਕ ਵਰਗਾ ਬਣ ਗਿਆ। ਮੇਰੇ ਅੱਗੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਾਣੀ ਨਹੀਂ ਸਨ, ਪਰ ਚਾਨਣ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਇੱਕੋ ਪ੍ਰਾਣੀ ਸੀ ਜਿਸ ਦੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਰੂਪ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਵਿੱਚੋਂ ਵੇਖੇ ਜਾ ਸਕਦੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਸ ਇੱਕੋ ਪ੍ਰਾਣੀ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਰੂਪ ਸਨ।

ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਕਿਹਾ, ਯੂਹੰਨਾ, ਤੂੰ ਸ਼ੱਕ ਕਿਉਂ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਅਤੇ ਤੂੰ ਡਰਦਾ ਕਿਉਂ ਹੈਂ? (ਮਤ. 28:17) ਤੂੰ ਇਸ ਰੂਪ ਨੂੰ ਸਮਝਦਾ ਹੈਂ, ਕੀ ਤੂੰ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦਾ? ਡਰ ਨਾ। ਮੈਂ ਉਹ ਹਾਂ ਜੋ ਸਦਾ ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਪਿਤਾ ਅਤੇ ਮਾਤਾ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਪੁੱਤਰ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਅਸ਼ੁੱਧਤਾ-ਰਹਿਤ ਅਤੇ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹ ਸਿਖਾਉਣ ਆਇਆ ਹਾਂ ਕਿ ਕੀ ਹੈ ਅਤੇ ਕੀ ਸੀ ਅਤੇ ਕੀ ਹੋਵੇਗਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਦਿਖਾਈ ਦੇਣ ਵਾਲੀਆਂ ਅਤੇ ਅਦਿੱਖ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣ ਸਕੋ, ਅਤੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੰਪੂਰਨ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਸਿੱਧੀ, ਅਟੱਲ (ਅਡੋਲ / ਅਟੱਲ) ਨਸਲ ਬਾਰੇ ਸਿਖਾਵਾਂ। ਇਸ ਲਈ, ਹੁਣ, ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕ, ਤਾਂ ਜੋ ਤੂੰ ਉਹ ਗੱਲਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕੇਂ ਜੋ ਮੈਂ ਅੱਜ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਿਖਾਵਾਂਗਾ, ਅਤੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀ ਆਤਮਿਆਂ ਨੂੰ ਦੇ ਸਕੇਂ ਜੋ ਸੰਪੂਰਨ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਸਿੱਧੀ, ਅਟੱਲ (ਅਡੋਲ / ਅਟੱਲ) ਨਸਲ ਤੋਂ ਹਨ। (ਅਫ਼. 4:13)

ਅਤੇ ਮੈਂ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਕੀ ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਸਮਝ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਕਿਹਾ, ਇੱਕੋ ਯਾਹਵੇ ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਹੈ ਜਿਸ ਦੇ ਉੱਪਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਉਹ ਹੀ ਹੈ ਜੋ ਯਾਹਵੇ ਅਤੇ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਦੇ ਪਿਤਾ ਵਜੋਂ ਹੈ, ਉਹ ਅਦਿੱਖ ਜੋ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਵਜੋਂ ਹੈ, ਜੋ ਉਸ ਸ਼ੁੱਧ ਚਾਨਣ ਵਿੱਚ ਹੈ ਜਿਸ ਵੱਲ ਕੋਈ ਅੱਖ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦੀ।

ਉਹ ਅਦਿੱਖ ਆਤਮਾ ਹੈ। ਉਸ ਬਾਰੇ ਇੱਕ ਦੇਵਤਾ, ਜਾਂ ਇਸ ਵਰਗੀ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਵਜੋਂ ਸੋਚਣਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਉਹ ਦੇਵਤੇ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਦੇ ਉੱਪਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਦੇ ਉੱਪਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਤੋਂ ਨੀਵੀਂ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਦੇ ਅੰਦਰ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਉਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਦੀਵੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਉਹ ਪੂਰੀ ਸੰਪੂਰਨਤਾ ਹੈ। ਉਸ ਵਿੱਚ ਸੰਪੂਰਨ ਹੋਣ ਲਈ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਘਾਟ ਨਹੀਂ ਸੀ ਅਤੇ ਉਹ ਚਾਨਣ ਵਿੱਚ ਨਿਰੰਤਰ ਸੰਪੂਰਨ ਹੈ। ਉਹ ਅਸੀਮ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸੀਮਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਹ ਅਣਜਾਣ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਵਾਲਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਉਹ ਅਮਾਪ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਕੋਈ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਪ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ। ਉਹ ਅਦਿੱਖ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਕਿਸੇ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ। ਉਹ ਸਦੀਵੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਇੱਕ ਭੇਤ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਕੋਈ ਉਸ ਨੂੰ ਸਮਝ ਜਾਂ ਸਮਝਾ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ। ਉਹ ਅਨਾਮ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਜੋ ਉਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਇਆ ਹੋਵੇ ਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਨਾਮ ਦੇਵੇ।

ਉਹ ਇੱਕੋ ਹੈ, ਅਮਾਪ ਚਾਨਣ, ਜੋ ਸ਼ੁੱਧ, ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਬੇਦਾਗ਼ ਹੈ। ਉਹ ਬੋਲਣ ਲਈ ਬਹੁਤ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਸੰਪੂਰਨ ਅਤੇ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਹੈ। ਉਹ ਸੰਪੂਰਨਤਾ, ਧੰਨਤਾ ਅਤੇ ਦੈਵਤ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰਿਆਂ ਨਾਲੋਂ ਬਹੁਤ ਉੱਤਮ ਹੈ। ਉਹ ਨਾ ਸਰੀਰਕ ਹੈ ਨਾ ਅਸਰੀਰਕ। ਉਹ ਇੱਕੋ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ ਜਾਂ ਗਿਣਤੀ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਕੋਈ ਉਸ ਨੂੰ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਉਹ ਹੋਰ ਪ੍ਰਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਨਹੀਂ ਹੈ; ਸਗੋਂ, ਉਹ ਸਾਰਿਆਂ ਨਾਲੋਂ ਬਹੁਤ ਉੱਤਮ ਹੈ। ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲੋਂ ਉੱਤਮ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਦਾ ਸਾਰ ਰਾਜਾਂ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਨਾ ਹੀ ਉਹ ਸਮੇਂ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ। ਜੋ ਕਿਸੇ ਰਾਜ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਸਮਾਂ ਉਸ ਲਈ ਮਾਇਨੇ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਤੋਂ ਕੁਝ ਪ੍ਰਾਪਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਉਧਾਰ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਵੇਗਾ। ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਅਜਿਹਾ ਕੋਈ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਤੋਂ ਕੁਝ ਆਸ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਉਧਾਰ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਵੇਗਾ। ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਅਜਿਹਾ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਹੀ ਚਾਨਣ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਉਮੀਦ ਨਾਲ ਵੇਖਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਸੰਪੂਰਨਤਾ ਹੈ। ਉਹ ਸ਼ੁੱਧ, ਅਮਾਪ ਮਨ ਹੈ। ਉਹ ਧੰਨ ਇੱਕ ਹੈ ਜੋ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਧੰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਜੀਵਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਜੀਵਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਦਇਆਲੂ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਗਿਆਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਭਲਿਆਈ ਹੈ ਜੋ ਭਲਿਆਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਦਇਆ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਦਇਆ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਕਿਰਪਾ ਹੈ ਜੋ ਕਿਰਪਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਇਸ ਲਈ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਕੋਲ ਇਹ ਚੀਜ਼ਾਂ ਹਨ ਪਰ ਉਹ ਉਹ ਅਮਾਪ, ਸਮਝ ਤੋਂ ਪਰੇ ਚਾਨਣ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਤੋਂ ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ।

ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਉਸ ਬਾਰੇ ਕਿਵੇਂ ਗੱਲ ਕਰਾਂ? ਉਸ ਦਾ ਰਾਜ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਹੈ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਵਿੱਚ ਹੈ ਅਤੇ ਚੁੱਪ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਹਰ ਚੀਜ਼ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਰਾਮ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਰਾਜਾਂ (ਰਾਜਾਂ) ਦਾ ਸਿਰ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਆਪਣੀ ਭਲਿਆਈ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਕਿਉਂਕਿ ਅਸੀਂ ਉਹ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ ਜੋ ਬੋਲਣ ਤੋਂ ਪਰੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹਨ, ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਉਹ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦੇ ਜੋ ਮਾਪਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਸਿਵਾਏ ਉਸ ਦੇ ਜੋ ਉਸ ਤੋਂ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਰਥਾਤ ਪਿਤਾ ਤੋਂ। ਉਹ ਹੀ ਇਕੱਲਾ ਹੈ ਜਿਸ ਨੇ ਇਹ ਸਾਨੂੰ ਦੱਸਿਆ।

ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਉਸ ਚਾਨਣ ਵਿੱਚ ਵੇਖਦਾ ਹੈ ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਘੇਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਉਹ ਜੀਵਨ ਦੇ ਪਾਣੀ ਦਾ ਸੋਮਾ ਹੈ। ਉਹ ਹੀ ਹੈ ਜੋ ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਰਾਜ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਹੀ ਹੈ ਜੋ ਉਸ ਰੂਪ ਵੱਲ ਵੇਖਦਾ ਹੈ ਜੋ ਉਹ ਆਤਮਾ ਦੇ ਸੋਮੇ ਵਿੱਚ ਵੇਖਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਹੀ ਹੈ ਜੋ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਉਸ ਤਰਲ ਚਾਨਣ ਵਿੱਚ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਸ਼ੁੱਧ ਤਰਲ ਚਾਨਣ ਦੇ ਸੋਮੇ ਵਿੱਚ ਹੈ ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਘੇਰਦਾ ਹੈ। ਪਿਤਾ ਦੇ ਵਿਚਾਰ ਨੇ ਇੱਕ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉਹ ਇਸ ਤੋਂ ਬਣਾਈ ਗਈ। ਉਹ ਹੀ ਹੈ ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਚਾਨਣ ਦੀ ਚਮਕ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੇ ਅੱਗੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ ਸੀ। ਇਹ ਪਹਿਲੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰਿਆਂ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸੀ ਅਤੇ ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਤੋਂ ਬਣਾਈ ਗਈ ਸੀ। ਉਹ ਸਰਬ ਦਾ ਵਿਚਾਰ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਚਾਨਣ ਉਸ ਦੇ ਚਾਨਣ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਅਦਿੱਖ ਦੀ ਸੰਪੂਰਨ ਸ਼ਕਤੀ, ਰਾਜ (ਰਾਜਾਂ) ਦੀ ਸੰਪੂਰਨ ਮਹਿਮਾ, ਅਦਿੱਖ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਹੈ। ਉਹ ਪਹਿਲੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ, ਬਾਰਬੇਲੋ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਸੰਪੂਰਨ ਮਹਿਮਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਦੇ ਕਾਰਨ ਉਹ ਅੱਗੇ ਆਈ ਸੀ, ਸਹਿਮਤ ਹੋਈ, ਪੂਰਵ-ਗਿਆਨ, ਸ਼ੁੱਧ, ਬੇਦਾਗ਼ ਆਤਮਾ, ਅਤੇ ਉਹ ਹੀ ਸੀ ਜਿਸ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਉਸਤਤ ਕੀਤੀ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰਿਆਂ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸੀ। ਉਹ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਹੈ, ਪਹਿਲਾ ਮਨੁੱਖ, ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ, ਤਿੰਨ-ਗੁਣਾ ਨਰ, ਤੀਹਰੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਤਿੰਨ ਨਾਵਾਂ ਵਾਲਾ ਉਭ-ਲਿੰਗੀ, ਅਤੇ ਅਦਿੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਦੀਵੀ ਰਾਜ, ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਅੱਗੇ ਆਉਣ ਵਾਲੀ।

ਉਸ ਨੇ ਅਦਿੱਖ, ਸ਼ੁੱਧ, ਬੇਦਾਗ਼ ਆਤਮਾ, ਬਾਰਬੇਲੋ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ ਕਿ ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਪੂਰਵ-ਗਿਆਨ ਦੇਵੇ, ਅਤੇ ਵਿਚਾਰ ਸਹਿਮਤ ਹੋਇਆ। ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸਹਿਮਤ ਹੋਇਆ, ਪੂਰਵ-ਗਿਆਨ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਇਹ ਵਿਚਾਰ ਦੇ ਕੋਲ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋਇਆ। ਇਹ ਅਦਿੱਖ, ਸ਼ੁੱਧ, ਬੇਦਾਗ਼ ਆਤਮਾ ਦੇ ਵਿਚਾਰ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਪੂਰਵ-ਗਿਆਨ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸੰਪੂਰਨ ਸ਼ਕਤੀ, ਬਾਰਬੇਲੋ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਦੇ ਕਾਰਨ ਹੀ ਪੂਰਵ-ਗਿਆਨ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ।

ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਫਿਰ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ ਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਅਵਿਨਾਸ਼ਤਾ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ, ਅਤੇ ਉਹ ਸਹਿਮਤ ਹੋਇਆ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਸਹਿਮਤ ਹੋਇਆ, ਅਵਿਨਾਸ਼ਤਾ ਬਣਾਈ ਗਈ, ਅਤੇ ਇਹ ਦੈਵੀ ਵਿਚਾਰ ਅਤੇ ਪੂਰਵ-ਗਿਆਨ ਦੇ ਕੋਲ ਖੜ੍ਹੀ ਹੋਈ। ਇਸ ਨੇ ਅਦਿੱਖ ਇੱਕ ਅਤੇ ਬਾਰਬੇਲੋ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਕੀਤੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨ ਇਹ ਬਣਾਈ ਗਈ ਸੀ।

ਅਤੇ ਬਾਰਬੇਲੋ ਨੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ ਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਸਦੀਵੀ ਜੀਵਨ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ। ਅਤੇ ਅਦਿੱਖ ਆਤਮਾ ਸਹਿਮਤ ਹੋਇਆ। ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸਹਿਮਤ ਹੋਇਆ, ਸਦੀਵੀ ਜੀਵਨ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਹਾਜ਼ਰੀ ਭਰੀ ਅਤੇ ਅਦਿੱਖ ਆਤਮਾ ਅਤੇ ਬਾਰਬੇਲੋ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਇੱਕ ਜਿਸ ਦੇ ਕਾਰਨ ਉਹ ਬਣਾਏ ਗਏ ਸਨ। ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਫਿਰ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ ਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਸੱਚਾਈ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ। ਅਤੇ ਅਦਿੱਖ ਆਤਮਾ ਸਹਿਮਤ ਹੋਇਆ। ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸਹਿਮਤ ਹੋਇਆ, ਸੱਚਾਈ ਬਣਾਈ ਗਈ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਹਾਜ਼ਰੀ ਭਰੀ ਅਤੇ ਅਦਿੱਖ, ਉੱਤਮ ਆਤਮਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਬਾਰਬੇਲੋ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਇੱਕ ਜਿਸ ਦੇ ਕਾਰਨ ਉਹ ਬਣਾਏ ਗਏ ਸਨ। ਇਹ ਪਿਤਾ ਦੇ ਰਾਜ ਦੀ ਪੰਜ-ਗੁਣਾ ਸਿਰਜਣਾ ਹੈ, ਜੋ ਪਹਿਲਾ ਮਨੁੱਖ ਹੈ ਅਤੇ ਅਦਿੱਖ ਆਤਮਾ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ, ਜੋ ਬਾਰਬੇਲੋ ਤੋਂ ਆਇਆ, ਜੋ ਦੈਵੀ ਵਿਚਾਰ, ਪੂਰਵ-ਗਿਆਨ, ਅਵਿਨਾਸ਼ਤਾ, ਸਦੀਵੀ ਜੀਵਨ ਅਤੇ ਸੱਚਾਈ ਸੀ। ਇਹ ਰਾਜ ਦਾ ਉਭ-ਲਿੰਗੀ ਪੰਜ-ਗੁਣਾ ਪ੍ਰਾਣੀ ਹੈ, ਜੋ ਰਾਜਾਂ ਦੀਆਂ ਦਸ ਕਿਸਮਾਂ ਹੈ, ਜੋ ਪਿਤਾ ਹੈ। (ਪੰਜ, ਨਰ ਅਤੇ ਮਾਦਾ ਦੋਵੇਂ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਜਾਂ ਨਾ ਨਰ ਨਾ ਮਾਦਾ, ਦਸ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।)

ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ੁੱਧ ਚਾਨਣ ਨਾਲ ਬਾਰਬੇਲੋ ਵੱਲ ਵੇਖਿਆ ਜੋ ਅਦਿੱਖ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਘੇਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਚੰਗਿਆੜੀਆਂ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਉਹ ਉਸ ਤੋਂ ਗਰਭਵਤੀ ਹੋਈ। ਅਤੇ ਚਾਨਣ ਦੀ ਇੱਕ ਚੰਗਿਆੜੀ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਧੰਨਤਾ ਵਰਗਾ ਇੱਕ ਚਾਨਣ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ ਪਰ ਇਹ ਉਸ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਇਹ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਦਾ ਇਕਲੌਤਾ ਬੱਚਾ ਸੀ ਜੋ ਅੱਗੇ ਆਇਆ ਸੀ। ਇਹ ਇਕਲੌਤੀ ਸੰਤਾਨ ਹੈ ਅਤੇ ਪਿਤਾ ਦਾ ਇਕਲੌਤਾ ਜਣਿਆ, ਸ਼ੁੱਧ ਚਾਨਣ।

ਅਤੇ ਅਦਿੱਖ, ਸ਼ੁੱਧ, ਬੇਦਾਗ਼ ਆਤਮਾ ਉਸ ਚਾਨਣ ਉੱਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ ਜੋ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਵਿਚਾਰ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਜੋ ਬਾਰਬੇਲੋ ਹੈ, ਦੁਆਰਾ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਭਲਿਆਈ ਇਸ ਉੱਤੇ ਪਾਈ ਜਦ ਤੱਕ ਇਹ ਸੰਪੂਰਨ ਨਾ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਇਸ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਭਲਿਆਈ ਦੀ ਘਾਟ ਨਾ ਰਹੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਨੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਅਦਿੱਖ ਆਤਮਾ ਦੀ ਭਲਿਆਈ ਨਾਲ ਮਸਹ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਇਹ ਉਸ ਦਾ ਬੱਚਾ ਸੀ ਅਤੇ ਬੱਚਾ ਉਸ ਦੇ ਕੋਲ ਉੱਥੇ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਬੱਚੇ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਮਸਹ ਪਾਇਆ। ਅਤੇ ਤੁਰੰਤ ਜਦੋਂ ਬੱਚੇ ਨੇ ਆਤਮਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਇਸ ਨੇ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਅਤੇ ਸੰਪੂਰਨ ਦੈਵੀ ਵਿਚਾਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਕੀਤੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਬੱਚਾ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਆਪਣੀ ਹੋਂਦ ਲਈ ਰਿਣੀ ਸੀ।

ਅਤੇ ਇਸ ਨੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ ਕਿ ਮਨ ਨੂੰ ਇੱਕ ਸਾਥੀ ਕਾਮੇ ਵਜੋਂ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਅਤੇ ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਸਹਿਮਤ ਹੋਇਆ। ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਅਦਿੱਖ ਆਤਮਾ ਸਹਿਮਤ ਹੋਇਆ, ਮਨ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਇਸ ਨੇ ਮਸਹ ਕੀਤੇ ਹੋਏ (ਮਸੀਹ) ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਭਰੀ, ਉਸ ਦੀ ਅਤੇ ਬਾਰਬੇਲੋ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ। ਅਤੇ ਇਹ ਸਾਰੇ ਚੁੱਪ ਵਿੱਚ ਬਣਾਏ ਗਏ ਸਨ।

ਅਤੇ ਮਨ ਅਦਿੱਖ ਆਤਮਾ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਰਾਹੀਂ ਇੱਕ ਕੰਮ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਇੱਕ ਕੰਮ ਬਣ ਗਈ ਅਤੇ ਇਹ ਮਨ ਨਾਲ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ; ਅਤੇ ਚਾਨਣ ਨੇ ਇਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਕੀਤੀ। ਅਤੇ ਸ਼ਬਦ ਇੱਛਾ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲਿਆ। ਸ਼ਬਦ ਦੇ ਕਾਰਨ ਹੀ ਮਸੀਹ, ਦੈਵੀ ਸਵੈ-ਸਿਰਜੇ ਹੋਏ ਨੇ, ਹਰ ਚੀਜ਼ ਬਣਾਈ। ਅਤੇ ਸਦੀਵੀ ਜੀਵਨ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਤੇ ਮਨ ਅਤੇ ਪੂਰਵ-ਗਿਆਨ ਨੇ ਹਾਜ਼ਰੀ ਭਰੀ ਅਤੇ ਅਦਿੱਖ ਆਤਮਾ ਅਤੇ ਬਾਰਬੇਲੋ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਕੀਤੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨ ਉਹ ਬਣਾਏ ਗਏ ਸਨ।

ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਨੇ ਦੈਵੀ ਸਵੈ-ਸਿਰਜੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਸੰਪੂਰਨ ਅਤੇ ਪਰਿਪੱਕ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ, ਬਾਰਬੇਲੋ ਸਮੇਤ, ਲਿਆਇਆ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਅਤੇ ਅਦਿੱਖ, ਸ਼ੁੱਧ, ਬੇਦਾਗ਼ ਆਤਮਾ ਦੇ ਅੱਗੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਦੈਵੀ ਸਵੈ-ਸਿਰਜੇ ਹੋਏ, ਮਸੀਹ (ਮਸਹ ਕੀਤੇ ਹੋਏ) ਵਜੋਂ ਪੇਸ਼ ਕਰ ਸਕੇ ਜਿਸ ਨੇ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਸਨਮਾਨ ਐਲਾਨਿਆ। ਉਹ ਪੂਰਵ-ਵਿਚਾਰ ਰਾਹੀਂ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਅਤੇ ਅਦਿੱਖ, ਸ਼ੁੱਧ, ਬੇਦਾਗ਼ ਆਤਮਾ ਨੇ ਸੱਚਾਈ ਦੇ ਦੈਵੀ ਸਵੈ-ਸਿਰਜੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ। ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਹਰ ਅਧਿਕਾਰ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਅਤੇ ਸੱਚਾਈ ਦੇ ਅਧੀਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਉਸ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ "ਸਰਬ" ਦਾ ਨਾਮ ਜਾਣ ਸਕੇ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਹਰ ਨਾਮ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ। ਉਹ ਨਾਮ ਕੇਵਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹੀ ਬੋਲਿਆ ਜਾਵੇਗਾ ਜੋ ਇਸ ਦੇ ਯੋਗ ਹਨ।

ਚਾਨਣ ਤੋਂ, ਜੋ ਮਸੀਹ ਹੈ, ਅਵਿਨਾਸ਼ਤਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਤਮਾ ਦੇ ਦਾਨ ਰਾਹੀਂ ਦੈਵੀ ਸਵੈ-ਸਿਰਜੇ ਹੋਏ ਤੋਂ ਚਾਰ ਚਾਨਣ ਚਮਕੇ। ਉਹ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਹੋਣ। ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਹਨ ਇੱਛਾ, ਵਿਚਾਰ ਅਤੇ ਜੀਵਨ। ਅਤੇ ਚਾਰ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਹਨ ਸਮਝ, ਕਿਰਪਾ, ਅਨੁਭਵ ਅਤੇ ਵਿਚਾਰਸ਼ੀਲਤਾ।

ਅਤੇ ਕਿਰਪਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਕ ਹਰਮੋਜ਼ੇਲ ਦੇ ਸਦੀਵੀ ਖੇਤਰ ਨਾਲ ਸਬੰਧਤ ਹੈ, ਜੋ ਪਹਿਲਾ ਦੂਤ ਹੈ। ਅਤੇ ਇਸ ਸਦੀਵੀ ਰਾਜ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਹੋਰ ਰਾਜ ਹਨ: ਕਿਰਪਾ, ਸੱਚਾਈ ਅਤੇ ਰੂਪ। ਅਤੇ ਦੂਜਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਕ ਓਰੀਏਲ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਦੂਜੇ ਸਦੀਵੀ ਖੇਤਰ ਉੱਤੇ ਅਧਿਕਾਰ ਹੈ। ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਹੋਰ ਰਾਜ ਹਨ: ਗਰਭ-ਧਾਰਨ, ਅਨੁਭਵ ਅਤੇ ਯਾਦ। ਅਤੇ ਤੀਜਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਕ ਦਾਵੇਈਥਾਈ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਤੀਜੇ ਸਦੀਵੀ ਖੇਤਰ ਉੱਤੇ ਅਧਿਕਾਰ ਹੈ। ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਹੋਰ ਰਾਜ ਹਨ: ਸਮਝ, ਪ੍ਰੇਮ ਅਤੇ ਵਿਚਾਰ। ਅਤੇ ਚੌਥਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਕ, ਏਲੇਲੇਥ, ਨੂੰ ਚੌਥੇ ਸਦੀਵੀ ਖੇਤਰ ਉੱਤੇ ਅਧਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਹੋਰ ਰਾਜ ਹਨ: ਸੰਪੂਰਨਤਾ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਅਤੇ ਬੁੱਧੀ (ਸੋਫ਼ੀਆ)। ਇਹ ਚਾਰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਕ ਹਨ ਜੋ ਦੈਵੀ ਸਵੈ-ਸਿਰਜੇ ਹੋਏ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਬਾਰਾਂ ਰਾਜ ਹਨ ਜੋ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਬੱਚੇ, ਸਵੈ-ਸਿਰਜੇ ਹੋਏ, ਮਸੀਹ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਅਦਿੱਖ ਆਤਮਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਤੇ ਕਿਰਪਾ ਰਾਹੀਂ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਬਾਰਾਂ ਰਾਜ ਸਵੈ-ਸਿਰਜੇ ਹੋਏ ਦੇ ਬੱਚੇ ਨਾਲ ਸਬੰਧਤ ਹਨ। ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਸਵੈ-ਸਿਰਜੇ ਹੋਏ ਰਾਹੀਂ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ ਸਨ।

ਸੰਪੂਰਨ ਮਨ ਦੇ ਪੂਰਵ-ਗਿਆਨ ਤੋਂ, ਅਦਿੱਖ ਆਤਮਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਦੇ ਪ੍ਰਗਟਾਵੇ ਅਤੇ ਸਵੈ-ਸਿਰਜੇ ਹੋਏ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰਾਹੀਂ, ਸੰਪੂਰਨ ਮਨੁੱਖ ਹੋਂਦ ਵਿੱਚ ਆਇਆ। ਉਹ ਪਹਿਲਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਸੱਚਾਈ ਸੀ। ਸ਼ੁੱਧ, ਬੇਦਾਗ਼ ਆਤਮਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ "ਆਦਮ, ਅਜਨਬੀ" ਕਿਹਾ (ਧਰਤੀ ਦੇ ਪ੍ਰਾਣੀ ਤੋਂ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਦੈਵੀ ਖੇਤਰ ਨਾਲ ਸਬੰਧਤ)। ਆਤਮਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਹਿਲੇ ਖੇਤਰ ਉੱਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਇੱਕ, ਸਵੈ-ਸਿਰਜੇ ਹੋਏ, ਮਸੀਹ ਨਾਲ, ਪਹਿਲੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਕ, ਹਰਮੋਜ਼ੇਲ ਦੇ ਅਧਿਕਾਰ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਹਨ। ਅਤੇ ਅਦਿੱਖ ਇੱਕ ਨੇ ਆਦਮ ਅਜਨਬੀ ਨੂੰ ਇੱਕ ਅਜਿੱਤ ਆਤਮਕ ਸ਼ਕਤੀ ਦਿੱਤੀ। ਅਤੇ ਆਦਮ ਅਜਨਬੀ ਨੇ ਬੋਲਿਆ, ਅਦਿੱਖ ਆਤਮਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਅਤੇ ਉਸਤਤ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਕਹਿੰਦੇ ਹੋਏ, "ਤੁਹਾਡੇ ਕਾਰਨ ਹੀ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਬਣਾਈ ਗਈ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ, ਹਰ ਚੀਜ਼ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਵਾਪਸ ਆਵੇਗੀ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਅਤੇ ਸਵੈ-ਸਿਰਜੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਖੇਤਰਾਂ ਦੀ, ਤਿੰਨਾਂ ਦੀ: ਪਿਤਾ, ਮਾਤਾ ਅਤੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ, ਜੋ ਸੰਪੂਰਨ ਸ਼ਕਤੀ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਸਤਤ ਅਤੇ ਮਹਿਮਾ ਕਰਾਂਗਾ।"

ਅਤੇ ਆਦਮ ਅਜਨਬੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਸੇਥ ਨੂੰ ਦੂਜੇ ਖੇਤਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਦੂਜਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਕ ਓਰੀਏਲ ਮੌਜੂਦ ਹੈ। ਅਤੇ ਦੂਜੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਸੇਥ ਦੇ ਬੱਚੇ ਤੀਜੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਕ, ਦਾਵੇਈਥਾਈ ਉੱਤੇ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤੇ ਗਏ। ਅਤੇ ਸੰਤਾਂ ਦੀਆਂ ਆਤਮਾਵਾਂ ਉੱਥੇ ਰੱਖੀਆਂ ਗਈਆਂ। ਚੌਥੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਆਤਮਾਵਾਂ ਰੱਖੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ ਜੋ ਪੂਰਨਤਾ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇੱਕਦਮ ਪਛਤਾਵਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ। ਇਹ ਉਹ ਹਨ ਜੋ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ ਟਿਕੇ ਰਹੇ ਅਤੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਪਛਤਾਵਾ ਕੀਤਾ; ਉਹ ਚੌਥੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਕ, ਏਲੇਲੇਥ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਹਨ। ਇਹ ਉਹ ਹਨ ਜੋ ਅਦਿੱਖ ਆਤਮਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਅਤੇ ਸਦੀਵੀ ਖੇਤਰ ਦੀ ਸੋਫ਼ੀਆ ਨੇ ਅਦਿੱਖ ਆਤਮਾ ਅਤੇ ਪੂਰਵ-ਗਿਆਨ ਰਾਹੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਇੱਕ ਵਿਚਾਰ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਆਤਮਾ ਦੀ ਸਹਿਮਤੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਇੱਕ ਸਮਾਨਤਾ ਪੈਦਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ, ਪਰ ਉਸ ਨੇ ਪ੍ਰਵਾਨਗੀ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੀ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਆਤਮਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਨਰ ਦੇਵਤੇ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਅਤੇ ਆਗਿਆ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਕੋਲ ਕੋਈ ਨਰ ਪ੍ਰਵਾਨਗੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸਹਿਮਤੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਆਤਮਾ ਦੀ ਸਹਿਮਤੀ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪੂਰਕ ਦੇ ਗਿਆਨ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਵਿਚਾਰਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਉਹ ਫਿਰ ਵੀ ਆਪਣੀ ਸਿਰਜਣਾ ਅੱਗੇ ਲੈ ਆਈ। ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਕੋਲ ਜੋ ਅਜਿੱਤ ਸ਼ਕਤੀ ਸੀ ਉਸ ਦੇ ਕਾਰਨ ਉਸ ਦਾ ਵਿਚਾਰ ਖਾਲੀ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ, ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਕੁਝ ਬਾਹਰ ਆਇਆ ਜੋ ਅਪੂਰਨ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਦਿੱਖ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਸੀ ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੂਰਕ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਇਹ ਆਪਣੀ ਮਾਤਾ ਵਰਗਾ ਨਹੀਂ ਦਿਖਦਾ ਸੀ ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ ਦਾ ਇੱਕ ਹੋਰ ਰੂਪ ਹੈ।

ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਦੇ ਨਤੀਜੇ ਵੇਖੇ, ਇਹ ਇੱਕ ਸ਼ੇਰ-ਮੂੰਹ ਵਾਲੇ ਸੱਪ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਗਿਆ। ਇਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਅੱਗ ਵਰਗੀ ਬਿਜਲੀ ਵਰਗੀਆਂ ਸਨ ਜੋ ਚਮਕਦੀ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਤੋਂ ਦੂਰ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਉਸ ਖੇਤਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ ਤਾਂ ਜੋ ਅਮਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਇਸ ਨੂੰ ਨਾ ਵੇਖੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਅਗਿਆਨਤਾ ਵਿੱਚ ਬਣਾਇਆ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਚਮਕਦਾਰ ਚਮਕਦੇ ਬੱਦਲ ਨਾਲ ਘੇਰਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਬੱਦਲ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਇੱਕ ਸਿੰਘਾਸਣ ਰੱਖਿਆ ਤਾਂ ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਕੋਈ ਇਸ ਨੂੰ ਨਾ ਵੇਖੇ ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਜਿਉਂਦਿਆਂ ਦੀ ਮਾਤਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਇਸ ਦਾ ਨਾਮ ਯਾਲਦਾਬਾਓਥ ਰੱਖਿਆ।

ਇਹ ਪਹਿਲਾ ਆਰਕੋਨ ਹੈ ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਤਾ ਤੋਂ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਲਈ। ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਉਸ ਖੇਤਰ ਤੋਂ ਦੂਰ ਚਲਾ ਗਿਆ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਉਹ ਜੰਮਿਆ ਸੀ। ਉਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਬਣ ਗਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਲਈ ਚਮਕਦੀ ਅੱਗ ਦੀ ਇੱਕ ਲਾਟ ਨਾਲ ਹੋਰ ਰਾਜ ਬਣਾਏ ਜੋ ਅਜੇ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਸੀ। ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬੇਸਮਝ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਕੀਤਾ ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਸੀ (ਉਸ ਨੇ ਹਸਤਮੈਥੁਨ ਕੀਤਾ / ਜਾਂ ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਾਤਾ ਵਰਗਾ ਸੀ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੀ ਸਿਰਜਣਾ ਦਾ ਉਹੀ ਕੰਮ ਕੀਤਾ) ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਲਈ ਅਧਿਕਾਰ ਹੋਂਦ ਵਿੱਚ ਲਿਆਏ।

ਪਹਿਲੇ ਦਾ ਨਾਮ ਅਥੋਥ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪੀੜ੍ਹੀਆਂ ਵਾਢੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਕਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਦੂਜਾ ਹਰਮਾਸ ਹੈ, ਜੋ ਈਰਖਾ ਦੀ ਅੱਖ ਹੈ। ਤੀਜਾ ਕਲੀਲਾ-ਉਂਬਰੀ ਹੈ, ਚੌਥਾ ਯਾਬੇਲ ਹੈ। ਪੰਜਵਾਂ ਅਦੋਨਾਊ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਬਾਓਥ (ਮੂਰਖ ਜਾਂ ਅਰਾਜਕਤਾ) ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਛੇਵਾਂ ਕਾਈਨ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਪੀੜ੍ਹੀਆਂ ਸੂਰਜ ਕਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਸੱਤਵਾਂ ਹਾਬਲ ਹੈ। ਅੱਠਵਾਂ ਅਬਰੀਸੇਨੇ ਹੈ। ਨੌਵਾਂ ਯੋਬੇਲ ਹੈ। ਦਸਵਾਂ ਅਰਮੂਪੀਏਲ ਹੈ। ਗਿਆਰ੍ਹਵਾਂ ਮੇਲਸੇਈਰ-ਅਦੋਨੇਈਨ ਹੈ। ਬਾਰ੍ਹਵਾਂ ਬੇਲਿਆਸ ਹੈ, ਉਹ ਹੈ ਜੋ ਹਾਦੇਸ ਦੀ ਡੂੰਘਿਆਈ ਉੱਤੇ ਹੈ। (ਇਹ ਰਾਸ਼ੀ ਚੱਕਰ ਦੇ 12 ਸਥਾਨ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ।)

ਉੱਥੇ ਉਸ ਨੇ ਅਕਾਸ਼ ਦੇ ਭਾਗਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਸੱਤ ਰਾਜੇ ਸੱਤ ਅਕਾਸ਼ਾਂ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਕਰਨ ਲਈ ਰੱਖੇ ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਪੰਜ ਨੂੰ ਪਾਤਾਲ ਦੀ ਡੂੰਘਿਆਈ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਕਰਨ ਲਈ ਰੱਖਿਆ। (ਲਿਖਣ ਦੇ ਸਮੇਂ 7 ਜਾਣੇ ਗ੍ਰਹਿ ਸਨ।) ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਅੱਗ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਸਾਂਝੀ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਚਾਨਣ ਦੀ ਕੋਈ ਸ਼ਕਤੀ ਨਹੀਂ ਛੱਡੀ ਜੋ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਤਾ ਤੋਂ ਲਈ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਅਗਿਆਨ ਹਨੇਰਾ ਹੈ।

ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਚਾਨਣ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਮਿਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਨੇ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਚਮਕਦਾਰ ਬਣਾਇਆ। ਜਦੋਂ ਹਨੇਰਾ ਚਾਨਣ ਵਿੱਚ ਮਿਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਚਾਨਣ ਨੂੰ ਮੱਧਮ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਹ ਨਾ ਚਾਨਣ ਬਣਿਆ ਨਾ ਹਨੇਰਾ, ਪਰ ਇਹ ਧੁੰਦਲਾਪਨ ਵਰਗਾ ਬਣ ਗਿਆ।

ਹੁਣ ਉਹ ਆਰਕੋਨ ਜੋ ਧੁੰਦਲਾਪਨ (ਹਨੇਰੇ) ਵਰਗਾ ਹੈ ਉਸ ਦੇ ਤਿੰਨ ਨਾਮ ਹਨ। ਪਹਿਲਾ ਨਾਮ ਯਾਲਦਾਬਾਓਥ (ਮੂਰਖ / ਅਰਾਜਕਤਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ) ਹੈ, ਦੂਜਾ ਸਕਲਾਸ ਹੈ, ਅਤੇ ਤੀਜਾ ਸਮਾਏਲ ਹੈ। ਅਤੇ ਉਹ ਉਸ ਹੰਕਾਰ ਅਤੇ ਬੇਸੋਚੀ ਵਿੱਚ ਦੁਸ਼ਟ ਹੈ ਜੋ ਉਸ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਪਰਮੇਸ਼ਰ ਹਾਂ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਬਿਨਾਂ ਕੋਈ ਹੋਰ ਪਰਮੇਸ਼ਰ ਨਹੀਂ ਹੈ।" (ਯਸਾਯਾਹ ਅਧਿਆਇ 45 ਅਤੇ 46)। ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਇਸ ਲਈ ਕਿਹਾ ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਸੀ ਕਿ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਕਿੱਥੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ, ਨਾ ਹੀ ਉਹ ਖੁਦ ਕਿੱਥੋਂ ਆਇਆ ਸੀ।

ਅਤੇ ਆਰਕੋਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਲਈ ਸੱਤ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਬਣਾਈਆਂ, ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਲਈ ਹਰ ਇੱਕ ਲਈ ਛੇ ਦੂਤ ਬਣਾਏ ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ 365 ਦੂਤ ਨਾ ਬਣ ਗਏ (ਸੂਰਜੀ ਸਾਲ ਵਿੱਚ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ)। ਅਤੇ ਇਹ ਉਹ ਸਰੀਰ ਹਨ ਜੋ ਨਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਬੰਧਤ ਹਨ। ਪਹਿਲਾ ਅਥੋਥ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਭੇਡ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਹੈ; ਦੂਜਾ ਏਲੋਆਇਓ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਖੋਤੇ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਹੈ; ਤੀਜਾ ਅਸਤਰਾਫ਼ਾਇਓ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਲਗੜਬੱਘੇ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਹੈ; ਚੌਥਾ ਯਾਓ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਸੱਤ ਸਿਰਾਂ ਵਾਲਾ ਸੱਪ ਚਿਹਰਾ ਹੈ; ਪੰਜਵਾਂ ਸਬਾਓਥ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਅਜਗਰ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਹੈ; ਛੇਵਾਂ ਅਦੋਨਿਨ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਬਾਂਦਰ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਹੈ; ਸੱਤਵਾਂ ਸੱਬੇਦੇ (ਜਾਂ ਸੱਬਾਤਾਇਓਸ) ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਇੱਕ ਚਿਹਰਾ ਹੈ ਜੋ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ। ਇਹ ਹਫ਼ਤੇ ਦੇ ਅੰਦਰ ਸੱਤ ਕਿਸਮਾਂ ਦਾ ਸੁਭਾਅ ਹੈ।

ਪਰ ਯਾਲਦਾਬਾਓਥ ਦੇ ਸਾਰਿਆਂ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਚਿਹਰੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਜੋ ਚਿਹਰਾ ਚਾਹੇ ਵਿਖਾ ਸਕੇ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਸਰਾਫ਼ੀਮਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ (ਸਰਾਫ਼ੀਮ ਸਰਾਫ਼ ਦਾ ਬਹੁਵਚਨ। ਸਰਾਫ਼ੀਮ ਦੂਤਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਸ਼੍ਰੇਣੀ ਜਾਂ ਕਿਸਮ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ, ਇਸ ਪਾਠ ਅਨੁਸਾਰ, ਯਾਲਦਾਬਾਓਥ ਸਿਰ ਜਾਪਦਾ ਹੈ)। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਅੱਗ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਸਾਂਝੀ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਰਮੇਸ਼ਰ ਕਿਹਾ ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਕੋਲ ਜੋ ਮਹਿਮਾ (ਚਮਕ) ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਸੀ ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਮਾਤਾ ਦੇ ਚਾਨਣ ਤੋਂ ਲਈ ਗਈ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਥਾਂ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਬਗਾਵਤ ਕੀਤੀ ਜਿੱਥੋਂ ਉਹ ਆਇਆ ਸੀ।

ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਦੀਆਂ ਸੱਤ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਅਧਿਕਾਰਾਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਸਨ। ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਬੋਲਿਆ ਤਾਂ ਇਹ ਹੋ ਗਿਆ (ਵਾਪਰਿਆ)।

ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ ਹਰ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਨਾਮ ਰੱਖਿਆ: ਪਹਿਲੀ ਪਹਿਲੇ ਅਧਿਕਾਰ, ਅਥੋਥ ਨਾਲ ਭਲਿਆਈ ਹੈ; ਦੂਜੀ ਦੂਜੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਏਲੋਆਇਓ ਨਾਲ ਪੂਰਵ-ਗਿਆਨ ਹੈ; ਤੀਜੀ ਤੀਜੇ, ਅਸਤਰਾਫ਼ਾਇਓ ਨਾਲ ਦੈਵਤ ਹੈ); ਚੌਥੀ ਚੌਥੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਯਾਓ ਨਾਲ ਸਰਦਾਰੀ ਹੈ; ਪੰਜਵੀਂ ਪੰਜਵੀਂ, ਸਬਾਓਥ ਨਾਲ ਰਾਜ ਹੈ; ਛੇਵੀਂ ਛੇਵੀਂ, ਅਦੋਨਿਨ ਨਾਲ ਈਰਖਾ ਹੈ; ਸੱਤਵੀਂ ਸੱਤਵੀਂ, ਸੱਬਾਤੇਓਨ ਨਾਲ ਸਮਝ ਹੈ। ਅਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਹਰ ਇੱਕ ਦਾ ਖੇਤਰ (ਗੋਲਾ ਜਾਂ ਪ੍ਰਭਾਵ) ਦੇ ਅੰਦਰ ਇੱਕ ਰਾਜ ਹੈ (ਸਵਰਗ ਦਾ ਰਾਜ)। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਵਰਗ ਨਾਲ ਸਬੰਧਤ ਮਹਿਮਾ ਅਨੁਸਾਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਿਨਾਸ਼ਕਾਰੀ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਲਈ ਨਾਮ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਸਨ। ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਦੁਆਰਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਨਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਕਤੀ ਸੀ। ਪਰ ਸਵਰਗ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਅਨੁਸਾਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਨਾਵਾਂ ਦਾ ਭਾਵ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਨੁਕਸਾਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਵਿਨਾਸ਼ ਹੋਵੇਗਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੋ ਨਾਮ ਹਨ।

ਉਸ (ਯਾਲਦਾਬਾਓਥ) ਨੇ ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਬਣਾਈਆਂ ਅਤੇ ਪਹਿਲੇ ਬਣਾਏ ਗਏ ਰਾਜ ਦੇ ਨਮੂਨੇ ਅਨੁਸਾਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਢਾਲਿਆ ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਬਣਾ ਸਕੇ। ਇਹ ਇਸ ਲਈ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਿ ਉਸ ਨੇ ਕਦੇ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਉਸ ਵਿੱਚ ਜੋ ਸ਼ਕਤੀ ਸੀ, ਜੋ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਤਾ ਤੋਂ ਲਈ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਦੇ ਕ੍ਰਮ ਦਾ ਰੂਪ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ। ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਦੀ ਸਿਰਜਣਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਦੇ ਅਣਗਿਣਤ ਦੂਤ ਵੇਖੇ ਜੋ ਉਸ ਤੋਂ ਆਏ ਸਨ, ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਇੱਕ ਈਰਖਾਲੂ ਪਰਮੇਸ਼ਰ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਬਿਨਾਂ ਕੋਈ ਹੋਰ ਪਰਮੇਸ਼ਰ ਨਹੀਂ ਹੈ।" (ਕੂਚ 20:5) ਪਰ ਇਸ ਦਾ ਐਲਾਨ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਦੇ ਦੂਤਾਂ ਨੂੰ ਜਤਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ ਕਿ ਇੱਕ ਹੋਰ ਯਾਹਵੇ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਹੋਰ ਦੇਵਤਾ ਨਾ ਹੁੰਦਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਈਰਖਾ ਕਿਉਂ ਕਰਦਾ?

ਫਿਰ ਮਾਤਾ ਇੱਧਰ-ਉੱਧਰ ਫਿਰਨ ਲੱਗੀ। ਉਸ ਨੇ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦਾ ਇੱਕ ਹਿੱਸਾ ਗੁਆ ਲਿਆ ਹੈ ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੇ ਚਾਨਣ ਦੀ ਚਮਕ ਮੱਧਮ ਹੋ ਗਈ। ਅਤੇ ਉਹ ਗੂੜ੍ਹੀ ਹੋ ਗਈ ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀ ਨੇ ਉਸ ਨਾਲ ਸੰਗ ਕੀਤਾ ਸੀ।

ਮੈਂ (ਯੂਹੰਨਾ) ਕਿਹਾ, ਯੇਸ਼ੂਆ, ਇਸ ਦਾ ਕੀ ਭਾਵ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਇੱਧਰ-ਉੱਧਰ ਫਿਰੀ? ਯੇਸ਼ੂਆ ਮੁਸਕਰਾਇਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਨਾ ਸੋਚੋ ਕਿ ਇਹ ਉਵੇਂ ਹੋਇਆ ਜਿਵੇਂ ਮੂਸਾ ਨੇ ਕਿਹਾ ਸੀ 'ਪਾਣੀਆਂ ਦੇ ਉੱਪਰ।' (ਉਤਪਤ 1:2) ਨਹੀਂ, ਇਹ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਦੁਸ਼ਟਤਾ ਵੇਖੀ ਜੋ ਵਾਪਰੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਇਹ ਤੱਥ ਕਿ ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਉਸ ਤੋਂ ਚੋਰੀ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਪਛਤਾਵਾ ਕੀਤਾ। ਅਗਿਆਨਤਾ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਉਹ ਭੁੱਲਣ ਅਤੇ ਸ਼ਰਮਿੰਦਾ ਹੋਣ ਲੱਗੀ।" ਉਹ ਉੱਥੇ ਵਾਪਸ ਜਾਣ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ ਸੀ, ਪਰ ਉਹ ਬੇਚੈਨ ਸੀ। ਇਹ ਬੇਚੈਨੀ ਹੀ ਇੱਧਰ-ਉੱਧਰ ਫਿਰਨਾ ਸੀ।

ਅਤੇ ਹੰਕਾਰੀ ਇੱਕ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਤਾ ਤੋਂ ਸ਼ਕਤੀ ਚੋਰੀ ਕੀਤੀ। ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਅਗਿਆਨ ਸੀ ਅਤੇ ਸੋਚਦਾ ਸੀ ਕਿ ਉਸ ਦੀ ਮਾਤਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਕੋਈ ਹੋਰ ਹੋਂਦ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਅਣਗਿਣਤ ਦੂਤ ਵੇਖੇ ਜੋ ਉਸ ਨੇ ਬਣਾਏ ਸਨ ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਕੀਤਾ। ਜਦੋਂ ਮਾਤਾ ਨੇ ਪਛਤਾਵਾ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਰੋਈ। ਸਾਰੀ ਪੂਰਨਤਾ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਪਛਤਾਵੇ ਦੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਸੁਣੀ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਤਰਫ਼ੋਂ ਅਦਿੱਖ, ਸ਼ੁੱਧ, ਬੇਦਾਗ਼ ਆਤਮਾ ਦੀ ਉਸਤਤ ਕੀਤੀ। ਅਤੇ ਆਤਮਾ ਸਹਿਮਤ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸਹਿਮਤ ਹੋਇਆ ਤਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਨੇ ਅਦਿੱਖ, ਸ਼ੁੱਧ, ਪੂਰਨਤਾ ਤੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਮਸਹ ਕੀਤਾ। ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਦਾ ਸਾਥੀ ਇਕੱਲਾ ਉਸ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਆਇਆ, ਪਰ ਉਹ ਪੂਰਨਤਾ ਰਾਹੀਂ ਉਸ ਕੋਲ ਉਹ ਲਿਆਇਆ ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਘਾਟ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਲਈ ਲੋੜੀਂਦਾ ਸੀ। ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉੱਪਰ ਜਾਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ ਗਈ, ਆਪਣੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਪਰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਤੋਂ ਉੱਪਰਲੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਨੌਵੇਂ (ਸਵਰਗ / ਰਾਜ) ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਸਕੇ ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਆਪਣੇ ਵਿੱਚ ਜੋ ਘਾਟ ਸੀ ਉਸ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਨਾ ਕਰ ਲਵੇ।

ਅਤੇ ਸਵਰਗ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਰਾਜ ਤੋਂ ਇੱਕ ਆਵਾਜ਼ ਨੇ ਪੁਕਾਰਿਆ: "ਮਨੁੱਖ ਹੈ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਪੁੱਤਰ।" ਅਤੇ ਮੁੱਖ ਆਰਕੋਨ, ਯਾਲਦਾਬਾਓਥ, ਨੇ ਇਹ ਸੁਣਿਆ ਅਤੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਆਵਾਜ਼ ਉਸ ਦੀ ਮਾਤਾ ਤੋਂ ਆਈ ਸੀ। ਉਹ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਸੀ ਕਿ ਇਹ ਕਿੱਥੋਂ ਆਈ। ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਿਖਾਇਆ, ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਸੰਪੂਰਨ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ, ਸੰਪੂਰਨ ਪੂਰਵ-ਗਿਆਨ, ਅਦਿੱਖ ਇੱਕ ਦਾ ਰੂਪ ਜੋ ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦਾ ਪਿਤਾ ਹੈ ਅਤੇ ਜਿਸ ਰਾਹੀਂ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਹੋਂਦ ਵਿੱਚ ਆਈ, ਪਹਿਲਾ ਮਨੁੱਖ। ਉਹ ਹੀ ਹੈ ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ।

ਅਤੇ ਪਹਿਲੇ (ਮੁੱਖ) ਆਰਕੋਨ ਦਾ ਸਾਰਾ ਰਾਜ ਕੰਬਿਆ, ਅਤੇ ਪਾਤਾਲ ਦੀ ਨੀਂਹ ਹਿੱਲ ਗਈ। ਅਤੇ ਪਾਣੀਆਂ ਦਾ ਹੇਠਲਾ ਪਾਸਾ, ਜੋ ਪਦਾਰਥਕ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਉੱਪਰ ਹਨ, ਉਸ ਦੇ ਰੂਪ ਦੇ ਪ੍ਰਗਟਾਵੇ ਨਾਲ ਰੌਸ਼ਨ ਹੋ ਗਏ ਜੋ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਅਧਿਕਾਰਾਂ ਅਤੇ ਮੁੱਖ ਆਰਕੋਨ ਨੇ ਵੇਖਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ (ਪਾਣੀਆਂ ਦੇ) ਹੇਠਲੇ ਪਾਸੇ ਦਾ ਸਾਰਾ ਖੇਤਰ ਵੇਖਿਆ ਜੋ ਰੌਸ਼ਨ ਸੀ। ਅਤੇ ਚਾਨਣ ਰਾਹੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਰੂਪ ਦੀ ਸ਼ਕਲ (ਪਰਛਾਵਾਂ) ਵੇਖੀ।

ਅਤੇ ਉਸ (ਯਾਲਦਾਬਾਓਥ) ਨੇ ਆਪਣੇ ਅਧਿਕਾਰਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਆਓ, ਅਸੀਂ ਯਾਹਵੇ ਦੇ ਰੂਪ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸਮਾਨਤਾ ਲਈ ਇੱਕ ਨਮੂਨੇ ਵਜੋਂ ਵਰਤ ਕੇ ਇੱਕ ਮਨੁੱਖ ਬਣਾਈਏ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਸ ਦਾ ਰੂਪ ਸਾਡੇ ਲਈ ਇੱਕ ਚਾਨਣ ਬਣ ਸਕੇ।" ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਦੇ ਸਾਧਨਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਰੂਪ ਦੀਆਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਬਣਾਇਆ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਹਰ ਅਧਿਕਾਰ ਨੇ ਉਸ ਰੂਪ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ ਦਿੱਤੀ ਜੋ ਯਾਲਦਾਬਾਓਥ ਨੇ ਇਸ ਦੇ ਕੁਦਰਤੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੇਖੀ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਪਹਿਲੇ, ਸੰਪੂਰਨ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਸਮਾਨਤਾ ਵਰਗਾ ਅਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਸਬੰਧਤ ਇੱਕ ਪ੍ਰਾਣੀ ਬਣਾਇਆ। ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਆਦਮ (ਮਨੁੱਖ) ਕਹੀਏ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸਾਡੇ ਲਈ ਚਾਨਣ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੋਵੇ।"

ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨੇ ਬਣਾਉਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਪਹਿਲੀ, ਭਲਿਆਈ, ਨੇ ਇੱਕ ਹੱਡੀ ਦਾ ਸਾਰ ਬਣਾਇਆ; ਅਤੇ ਦੂਜੀ, ਪੂਰਵ-ਗਿਆਨ, ਨੇ ਇੱਕ ਨਸ ਦਾ ਸਾਰ ਬਣਾਇਆ; ਤੀਜੀ, ਦੈਵਤ, ਨੇ ਇੱਕ ਮਾਸ ਦਾ ਸਾਰ ਬਣਾਇਆ; ਅਤੇ ਚੌਥੀ, ਸਰਦਾਰੀ, ਨੇ ਇੱਕ ਮਿੱਝ ਦਾ ਸਾਰ ਬਣਾਇਆ; ਪੰਜਵੀਂ, ਰਾਜ ਨੇ ਇੱਕ ਲਹੂ ਦਾ ਸਾਰ ਬਣਾਇਆ; ਛੇਵੀਂ, ਈਰਖਾ, ਨੇ ਇੱਕ ਚਮੜੀ ਦਾ ਸਾਰ ਬਣਾਇਆ; ਸੱਤਵੀਂ, ਸਮਝ, ਨੇ ਇੱਕ ਵਾਲਾਂ ਦਾ ਸਾਰ ਬਣਾਇਆ। ਦੂਤਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਸੀ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਤੋਂ ਕੁਦਰਤੀ (ਰੂਪ) ਦੇ ਸੱਤ ਤੱਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੇ ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਅੰਗਾਂ ਦੇ ਅਨੁਪਾਤ ਅਤੇ ਨਿਤੰਬਾਂ ਦੇ ਅਨੁਪਾਤ ਅਤੇ ਹਰ ਹਿੱਸੇ ਦੇ ਇਕੱਠੇ ਸਹੀ ਕੰਮਕਾਜ ਨੂੰ ਬਣਾ ਸਕਣ।

ਪਹਿਲੇ ਨੇ ਸਿਰ ਬਣਾਉਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਏਤੇਰਾਫ਼ਾਓਪੇ-ਅਬਰੋਨ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਬਣਾਇਆ; ਮੇਨਿਗੇਸਤਰੋਏਥ ਨੇ ਦਿਮਾਗ਼ ਬਣਾਇਆ; ਅਸਤੇਰੇਖਮੇ ਨੇ ਸੱਜੀ ਅੱਖ ਬਣਾਈ; ਥਾਸੋਪੋਮੋਖਾ, ਖੱਬੀ ਅੱਖ; ਯੇਰੋਨਮੋਸ, ਸੱਜਾ ਕੰਨ; ਬਿਸੂਮ, ਖੱਬਾ ਕੰਨ; ਅਕਿਓਰੇਈਮ, ਨੱਕ; ਬਾਨੇਨ-ਏਫ਼ਰੂਮ, ਬੁੱਲ੍ਹ; ਆਮੇਨ, ਦੰਦ; ਇਬਿਕਾਨ, ਦਾਝਾਂ; ਬਾਸਿਲਾਦੇਮੇ, ਟੌਂਸਿਲ; ਅੱਛਾ, ਤਾਲੂਆ; ਅਦਾਬਾਨ, ਗਰਦਨ; ਖਾਆਮਾਨ, ਰੀੜ੍ਹ ਦੀਆਂ ਹੱਡੀਆਂ; ਦੇਅਰਖੋ, ਗਲਾ; ਤੇਬਾਰ, ਸੱਜਾ ਮੋਢਾ; [ਅਪੜ੍ਹਨਯੋਗ] ਖੱਬਾ ਮੋਢਾ; ਮਨਿਆਰਕੋਨ, ਸੱਜੀ ਕੂਹਣੀ; [ਅਪੜ੍ਹਨਯੋਗ] ਖੱਬੀ ਕੂਹਣੀ; ਅਬਿਤਰੀਓਨ, ਸੱਜੀ ਕੱਛ; ਏਵਾਨਥੇਨ, ਖੱਬੀ ਕੱਛ; ਕ੍ਰਿਸ, ਸੱਜਾ ਹੱਥ; ਬੇਲੂਆਈ, ਖੱਬਾ ਹੱਥ; ਤ੍ਰੇਨੇਊ, ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ; ਬਾਲਬੇਲ, ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ; ਕ੍ਰਿਮਾਨ, ਹੱਥਾਂ ਦੇ ਨਹੁੰ; ਅਸਤਰੋਪਸ, ਸੱਜੀ ਛਾਤੀ; ਬਾਰੋਫ਼, ਖੱਬੀ ਛਾਤੀ; ਬਾਊਮ, ਸੱਜੇ ਮੋਢੇ ਦਾ ਜੋੜ; ਅਰਾਰਿਮ, ਖੱਬੇ ਮੋਢੇ ਦਾ ਜੋੜ; ਅਰੇਖੇ, ਪੇਟ; ਫ਼ਥਾਵੇ, ਧੁੰਨੀ; ਸੇਨਾਬਿਨ, ਢਿੱਡ; ਗੇਹੇਥ, ਨਿਤੰਬ; [ਅਪੜ੍ਹਨਯੋਗ] ਖੱਬਾ ਕੁੱਲ੍ਹਾ; ਖੂਕ, ਸੱਜਾ ਕੁੱਲ੍ਹਾ; ਫ਼ੀਨੇ, [ਅਪੜ੍ਹਨਯੋਗ]; ਅਬੇਨਲੇਨਾਰਖੇਈ, ਮਿੱਝ; ਖਨੂਮੇਨਿਨੋਰਿਨ, ਹੱਡੀਆਂ; ਗੇਸੋਲੇ, ਪੇਟ; ਅਗਰੋਮਾਊਨਾ, ਦਿਲ; ਬਾਨੋ, ਫੇਫੜੇ; ਸੋਸਤਰਾਪਾਲ, ਜਿਗਰ; ਅਨੇਸਿਮੂਲਾਰ, ਤਿੱਲੀ; ਥੋਪਿਥਰੋ, ਅੰਤੜੀਆਂ; ਬਿਬਲੋ, ਗੁਰਦੇ; ਰੋਏਰੋਰ, ਨਸਾਂ; ਤਾਫ਼ਰੇਓ, ਸਰੀਰ ਦੀ ਰੀੜ੍ਹ; ਇਪੂਸਪੋਬੋਬਾ, ਨਾੜੀਆਂ, ਬਿਨੇਬੋਰਿਨ, ਧਮਣੀਆਂ; ਅਤਿਓਨਪਨੇਫ਼ੇਰਿਸ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਹ ਹਨ ਜੋ ਸਾਰੇ ਅੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਹਨ; ਐਂਥੋਲੇਈਆ, ਸਾਰਾ ਮਾਸ; ਬੇਦੂਕ, ਸੱਜਾ ਨਿਤੰਬ; ਅਰਾਬੇਈ, ਲਿੰਗ; ਏਈਲੋ, ਅੰਡਕੋਸ਼; ਸੋਰਮਾ, ਜਣਨ ਅੰਗ; ਗੋਰਮਾ-ਕਾਇਓਖਲਾਬਾਰ, ਸੱਜੀ ਪੱਟ; ਨੇਬਰਿਥ, ਖੱਬੀ ਪੱਟ; ਪਸੇਰੇਮ, ਸੱਜੀ ਲੱਤ ਦੇ ਗੁਰਦੇ; ਅਸਾਕਲਾਸ, ਖੱਬਾ ਗੁਰਦਾ; ਓਰਮਾਓਥ, ਸੱਜੀ ਲੱਤ; ਏਮੇਨੁਨ, ਖੱਬੀ ਲੱਤ; ਕਨਿਕਸ, ਸੱਜੀ ਪਿੰਜਣੀ ਦੀ ਹੱਡੀ; ਤੁਪੇਲੋਨ, ਖੱਬੀ ਪਿੰਜਣੀ ਦੀ ਹੱਡੀ; ਅਖੀਏਲ, ਸੱਜਾ ਗੋਡਾ; ਫ਼ਨੇਨੇ, ਸੱਜਾ ਗੋਡਾ; ਫ਼ਿਊਥਰੋਮ, ਸੱਜਾ ਪੈਰ; ਬੋਆਬੇਲ, ਇਸ ਦੀਆਂ ਪੈਰ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ, ਤ੍ਰਾਖੂਨ, ਖੱਬਾ ਪੈਰ; ਫ਼ਿਕਨਾ, ਇਸ ਦੀਆਂ ਪੈਰ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ; ਮਿਆਮਾਈ, ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨਹੁੰ; ਲਾਬੇਰਨਿਊਮਿਮ।

ਅਤੇ ਜੋ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰਿਆਂ ਉੱਤੇ ਨਿਯੁਕਤ ਹਨ ਉਹ ਹਨ: ਜ਼ਾਥੋਥ, ਅਰਮਾਸ, ਕਾਲਕਸਾ, ਜਾਬੇਲ, (ਸਬਾਓਥ, ਕਾਈਨ, ਹਾਬਲ)। ਅਤੇ ਜੋ ਅੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਸਰਗਰਮ ਹਨ ਉਹ ਹਨ ਸਿਰ ਦਿਓਲਿਮੋਦਰਾਜ਼ਾ, ਗਰਦਨ ਯੰਮੇਆਕਸ, ਸੱਜਾ ਮੋਢਾ ਯਾਕੂਈਬ, ਖੱਬਾ ਮੋਢਾ ਵੇਰਤੋਨ, ਸੱਜਾ ਹੱਥ ਊਦੀਦੀ, ਖੱਬਾ ਅਰਬਾਓ, ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਲਾਂਪਨੋ, ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਲੀਕਾਫ਼ਾਰ, ਸੱਜੀ ਛਾਤੀ ਬਾਰਬਾਰ, ਖੱਬੀ ਛਾਤੀ ਇਮਾਏ, ਛਾਤੀ ਪਿਸਾਨਦਰਿਆਪਤੇਸ, ਸੱਜੇ ਮੋਢੇ ਦਾ ਜੋੜ ਕੋਆਦਲੇ, ਖੱਬੇ ਮੋਢੇ ਦਾ ਜੋੜ ਓਦੇਓਰ, ਸੱਜੀਆਂ ਪਸਲੀਆਂ ਅਸਫ਼ਿਕਸ, ਖੱਬੀਆਂ ਪਸਲੀਆਂ ਸਿਨੋਗਖੂਤਾ, ਪੇਟ ਅਰੂਫ਼, ਕੁੱਖ ਸਬਾਲੋ, ਸੱਜੀ ਪੱਟ ਖਾਰਖਾਰਬ, ਖੱਬੀ ਪੱਟ ਖਥਾਓਨ, ਸਾਰੇ ਜਣਨ ਅੰਗ ਬਾਥੂਮੋਥ, ਸੱਜੀ ਲੱਤ ਖੂਕਸ, ਖੱਬੀ ਲੱਤ ਖਾਰਖਾ, ਸੱਜੀ ਪਿੰਜਣੀ ਦੀ ਹੱਡੀ ਅਰੋਏਰ, ਖੱਬੀ ਪਿੰਜਣੀ ਦੀ ਹੱਡੀ ਤੋਏਖਥਾ, ਸੱਜਾ ਗੋਡਾ ਆਓਲ, ਖੱਬਾ ਗੋਡਾ ਖਾਰਾਨੇਰ, ਸੱਜਾ ਪੈਰ ਬਾਸਤਾਨ, ਇਸ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਅਰਖੇਨਤੇਖਥਾ, ਖੱਬਾ ਪੈਰ ਮਾਰੇਫ਼ਨੂੰਥ, ਇਸ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਅਬਰਾਨਾ।

ਸੱਤਾਂ ਕੋਲ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰਿਆਂ ਉੱਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ: ਮੀਕਾਏਲ, ਊਰੀਏਲ, ਅਸਮੇਨੇਦਾਸ, ਸਾਫ਼ਾਸਾਤੋਏਲ, ਆਰਮੂਰਿਆਮ, ਰਿਖਰਾਮ, ਅਮਿਓਰਪਸ। ਅਤੇ ਜੋ ਇੰਦਰੀਆਂ ਦੇ ਇੰਚਾਰਜ ਹਨ ਉਹ ਅਰਖੇਨਦੇਕਤਾ ਹਨ; ਅਤੇ ਜੋ ਪ੍ਰਾਪਤੀਆਂ ਦੇ ਇੰਚਾਰਜ ਹਨ ਉਹ ਦੇਈਥਾਰਬਾਥਾਸ ਹਨ; ਅਤੇ ਜੋ ਕਲਪਨਾ ਦੇ ਇੰਚਾਰਜ ਹਨ ਉਹ ਊੰਮਾ ਹਨ; ਅਤੇ ਜੋ ਸਿਰਜਣਾਤਮਕਤਾ ਉੱਤੇ ਹਨ ਆਖਿਆਰਾਮ, ਅਤੇ ਜੋ ਸਾਰੇ ਆਵੇਗ ਉੱਤੇ ਹਨ ਰਿਆਰਾਮਨਾਖੋ।

ਸਾਰੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਜੋ ਭੂਤ ਹਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮੂਲ ਇਹ ਚਾਰ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ: ਗਰਮੀ, ਠੰਢ, ਗਿੱਲਾਪਨ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ਕੀ। ਅਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰਿਆਂ ਦੀ ਮਾਤਾ ਪਦਾਰਥਕ ਸਿਰਜਣਾ ਹੈ। ਅਤੇ ਜੋ ਗਰਮੀ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈ ਉਹ ਫ਼ਿਲੋਕਸਫ਼ਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਜੋ ਠੰਢ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈ ਉਹ ਓਰੋਓਰੋਥੋਸ ਹੈ; ਅਤੇ ਜੋ ਖੁਸ਼ਕ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈ ਉਹ ਏਰੀਮਾਖੋ ਹੈ; ਅਤੇ ਜੋ ਗਿੱਲੇਪਨ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈ ਉਹ ਅਥੂਰੋ ਹੈ। ਅਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰਿਆਂ ਦੀ ਮਾਤਾ ਓਨੋਰਥੋਖਰਾਸੇਸਾਏਈ ਹੈ, ਜੋ ਬਿਨਾਂ ਸੀਮਾਵਾਂ ਦੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਖੜ੍ਹੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਸੰਗ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਪਦਾਰਥਕ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਉਸ ਦੁਆਰਾ ਸੰਭਾਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਚਾਰ ਸ਼ਾਸਕ ਭੂਤ ਹਨ: ਏਫ਼ਮੇਮਫ਼ੀ, ਜੋ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੈ, ਯੋਕੋ, ਜੋ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੈ, ਨੇਨੇਨਤੋਫ਼ਨੀ, ਜੋ ਸੋਗ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੈ, ਬਲਾਓਮੇਨ, ਜੋ ਡਰ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰਿਆਂ ਦੀ ਮਾਤਾ ਏਸਥੇਸਿਸ-ਊਖ-ਏਪੀ-ਪਤੋਏ ਹੈ। ਅਤੇ ਚਾਰ ਭੂਤਾਂ ਤੋਂ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਬਣਾਈਆਂ ਗਈਆਂ। ਅਤੇ ਸੋਗ, ਘਮੰਡ, ਹੰਕਾਰ, ਅਤੇ ਇਸ ਵਰਗੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ। ਇੱਛਾ ਨੇ ਕ੍ਰੋਧ, ਗੁੱਸਾ, ਚਿੰਤਾ, ਸੋਗ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਪੈਦਾ ਕੀਤੇ। ਆਨੰਦ ਨੇ ਦੁਸ਼ਟਤਾ, ਅਤੇ ਇਸ ਵਰਗੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀਆਂ। ਡਰ ਨੇ ਭੈ, ਅਧੀਨਤਾ, ਤੜਫ਼, ਅਤੇ ਕੁੜੱਤਣ, ਅਤੇ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲੀ ਭਾਵਨਾ, ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਨਾ ਹੋ ਸਕਣਾ, ਅਤੇ ਇਸ ਵਰਗੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀਆਂ।

[ਸਰੀਰ] ਨੇ ਭੌਤਿਕ ਸਰੀਰ ਬਣਾਇਆ (ਢਾਲਿਆ) ਸੀ। ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਿਰਜਣਾ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਗਤੀਵਿਧੀ ਤੋਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਹਿਤ ਸੀ ਅਤੇ ਗਤੀਹੀਣ ਸੀ।

ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਮਾਤਾ (ਸੋਫ਼ੀਆ) ਉਹ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਪਸ ਲੈਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ ਜੋ ਮੁੱਖ ਆਰਕੋਨ ਨੇ ਉਸ ਤੋਂ ਲਈ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਸਰਬ ਦੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਦਇਆਲੂ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਪੰਜ ਚਾਨਣਾਂ ਵਾਲਾ ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਫ਼ਰਮਾਨ ਉਸ ਥਾਂ ਹੇਠਾਂ ਭੇਜਿਆ ਜਿੱਥੇ ਮੁੱਖ ਆਰਕੋਨ ਦੇ ਦੂਤ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ (ਯਾਲਦਾਬਾਓਥ) ਨੂੰ ਸਲਾਹ ਦਿੱਤੀ ਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਤਾ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅੱਗੇ ਲਿਆਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਯਾਲਦਾਬਾਓਥ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਆਪਣੇ ਆਤਮਾ ਵਿੱਚੋਂ ਕੁਝ ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਫੂਕ ਮਾਰ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਉੱਠੇਗਾ।" ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਮਾਤਾ ਦੀ ਆਤਮਾ ਸ਼ਕਤੀ ਉਸ (ਆਦਮ ਦੇ) ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਫੂਕੀ। (ਉਤਪਤ 2:7) ਯਾਲਦਾਬਾਓਥ ਇਹ ਕਰਨਾ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਸੀ ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਅਗਿਆਨਤਾ ਵਿੱਚ ਸੀ। ਅਤੇ ਮਾਤਾ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਯਾਲਦਾਬਾਓਥ ਤੋਂ ਆਦਮ ਦੇ ਭੌਤਿਕ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਚਲੀ ਗਈ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਇੱਕ ਦੇ ਰੂਪ ਅਨੁਸਾਰ ਢਾਲਿਆ ਸੀ ਜੋ ਆਰੰਭ ਤੋਂ ਹੈ। ਸਰੀਰ ਹਿੱਲਿਆ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਇਹ ਰੌਸ਼ਨ ਹੋਇਆ।

ਅਤੇ ਉਸੇ ਪਲ ਹੋਰ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਈਰਖਾਲੂ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ (ਆਦਮ) ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰਿਆਂ ਰਾਹੀਂ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਹ ਈਰਖਾਲੂ ਸਨ ਕਿਉਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਦਮ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਿੱਤੀ ਸੀ ਅਤੇ ਹੁਣ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਸੀ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬਣਾਇਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਮੁੱਖ ਆਰਕੋਨ ਨਾਲੋਂ ਵੱਡਾ ਸੀ। ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਛਾਣਿਆ ਕਿ ਉਹ ਰੌਸ਼ਨ ਸੀ, ਅਤੇ ਕਿ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲੋਂ ਵਧੀਆ ਸੋਚ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਕਿ ਉਹ ਬੁਰਾਈ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਲਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਨੀਵੇਂ ਪਦਾਰਥਕ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।

ਪਰ ਧੰਨ ਇੱਕ, ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ, ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਕਿਰਪਾਲੂ ਇੱਕ, ਨੇ ਮਾਤਾ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਉੱਤੇ ਤਰਸ ਕੀਤਾ ਜੋ ਮੁੱਖ ਆਰਕੋਨ ਤੋਂ ਸੰਚਾਰਿਤ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ ਕਿ ਆਰਕੋਨ ਫਿਰ ਪਦਾਰਥਕ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ। ਇਸ ਲਈ, ਉਸ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਆਤਮਾ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਮਹਾਨ ਦਇਆ ਰਾਹੀਂ ਆਦਮ ਨੂੰ ਇੱਕ ਸਹਾਇਕ ਭੇਜਿਆ। ਰੌਸ਼ਨ ਵਿਚਾਰ ਜੋ ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਉਸ ਨੂੰ "ਜੀਵਨ" ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ (ਜ਼ੋਏ ਦਾ ਭਾਵ ਜੀਵਨ ਹੈ ਅਤੇ ਕੁਝ ਯੂਨਾਨੀ ਪਾਠਾਂ ਅਤੇ ਸੈਪਤੁਆਜਿੰਤ ਵਿੱਚ ਹੱਵਾ ਦਾ ਨਾਮ ਹੈ)। ਅਤੇ ਉਹ ਸਾਰੀ ਸਿਰਜਣਾ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਪੂਰਨਤਾ ਵਿੱਚ ਬਹਾਲ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਬੀਜ ਦੇ ਉਤਰਾਅ (ਨੁਕਸਾਂ) ਬਾਰੇ ਸਿਖਾ ਕੇ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਾਈ ਦੇ ਰਾਹ (ਫਿਰ ਉੱਪਰ ਜਾਣ) ਬਾਰੇ ਸਿਖਾ ਕੇ, ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਆਉਣ ਦੇ ਰਾਹ ਉੱਤੇ ਅਧਾਰਤ ਹੈ। (ਰੋਮ. 8:22)

ਅਤੇ ਰੌਸ਼ਨ ਵਿਚਾਰ ਆਦਮ ਦੇ ਅੰਦਰ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਤਾਂ ਜੋ ਆਰਕੋਨ ਨਾ ਜਾਣ ਸਕਣ ਕਿ ਉਹ ਉੱਥੇ ਸੀ, ਪਰ ਤਾਂ ਜੋ ਵਿਚਾਰ ਮਾਤਾ ਦੀ ਜੋ ਘਾਟ ਸੀ ਉਸ ਨੂੰ ਬਹਾਲ (ਠੀਕ) ਕਰ ਸਕੇ।

ਅਤੇ ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਵਿੱਚ ਚਾਨਣ ਦੇ ਪਰਛਾਵੇਂ ਦੇ ਕਾਰਨ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸੋਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰਿਆਂ ਨਾਲੋਂ ਉੱਚੀ ਸੀ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬਣਾਇਆ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉੱਪਰ ਵੇਖਿਆ ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਸ ਦੀ ਸੋਚ ਉੱਤਮ ਸੀ। ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਰਕੋਨਾਂ ਅਤੇ ਦੂਤਾਂ ਦੀ ਸਾਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਸਾਜ਼ਿਸ਼ ਰਚੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅੱਗ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਇੱਕ ਮਿਸ਼ਰਣ ਵਜੋਂ ਲਏ ਅਤੇ ਚਾਰ ਅਗਨੀ ਹਵਾਵਾਂ ਮਿਲਾਈਆਂ। ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠੇ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਸ਼ੋਰ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ। ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਦਮ ਨੂੰ ਮੌਤ ਦੇ ਪਰਛਾਵੇਂ ਵਿੱਚ ਲਿਆਂਦਾ ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਧਰਤੀ, ਪਾਣੀ, ਅੱਗ ਅਤੇ ਆਤਮਾ (ਹਵਾ) ਤੋਂ ਫਿਰ ਬਣਾ ਸਕਣ ਜੋ ਪਦਾਰਥ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਅਤੇ ਇੱਛਾ ਦੀ ਅਗਿਆਨਤਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਝੂਠਾ (ਝੂਠ) ਆਤਮਾ। ਇਹ ਉਸ ਫਿਰ-ਬਣਾਏ ਗਏ ਸਰੀਰ ਦੀ ਕਬਰ ਹੈ ਜੋ ਚੋਰਾਂ ਨੇ ਆਦਮ ਨੂੰ ਪਹਿਨਾਈ ਸੀ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਭੁੱਲਣ ਦੇ ਬੰਧਨ ਸਨ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਮਰਨ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਾਣੀ ਬਣਨ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣੇ। ਉਹ ਪਹਿਲਾ ਹੈ ਜੋ ਹੇਠਾਂ ਆਇਆ, ਅਤੇ (ਦੈਵੀ ਸਰਬ ਤੋਂ) ਵੱਖ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਪਹਿਲਾ। ਹੁਣ, ਇਹ ਉਸ ਵਿੱਚ ਚਾਨਣ ਦੇ ਵਿਚਾਰ ਉੱਤੇ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਸੋਚ ਨੂੰ ਜਗਾਵੇ।

ਅਤੇ ਆਰਕੋਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਲਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਫਿਰਦੌਸ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ। ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਖਾਓ।" (ਉਤਪਤ 2:16) ਕਿਉਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਕੌੜਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਵਿਗੜੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਫਸਾਉਣਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਹੀਂ ਹੈ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਫਲ ਘਾਤਕ ਜ਼ਹਿਰ ਹੈ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਵਾਅਦਾ ਮੌਤ ਹੈ। ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਜੀਵਨ ਦਾ ਰੁੱਖ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਫਿਰਦੌਸ ਦੇ ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਸੀ (ਉਤਪਤ 2:9)।

ਅਤੇ ਮੈਂ (ਯੇਸ਼ੂਆ) ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਜੀਵਨ ਦਾ ਭੇਤ ਸਿਖਾਵਾਂਗਾ। ਇਹ ਉਹ ਯੋਜਨਾ ਹੈ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਕੱਠੇ ਬਣਾਈ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਤਮਾ ਦੇ ਨਮੂਨੇ ਤੋਂ ਬਣੀ ਹੈ। ਇਸ ਰੁੱਖ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਕੌੜੀ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸ ਦੀਆਂ ਸ਼ਾਖਾਵਾਂ ਮੌਤ ਹਨ; ਇਸ ਦਾ ਪਰਛਾਵਾਂ ਨਫ਼ਰਤ ਹੈ। ਇਸ ਦੇ ਪੱਤੇ ਇੱਕ ਫੰਦਾ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਸ ਦਾ ਫੁੱਲ ਬੁਰਾਈ ਦਾ ਮਲਹਮ ਹੈ। ਇਸ ਦਾ ਫਲ ਮੌਤ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸ ਦਾ ਬੀਜ ਇੱਛਾ ਹੈ। ਇਹ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਉੱਗਦਾ (ਖਿੜਦਾ) ਹੈ। ਜੋ ਇਸ ਨੂੰ ਚੱਖਦੇ ਹਨ ਉਹ ਹਾਦੇਸ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਆਰਾਮ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਪਰ ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਹ "ਭਲੇ ਅਤੇ ਬੁਰੇ ਦੇ ਗਿਆਨ ਦਾ ਰੁੱਖ" ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਉਹ ਚਾਨਣ ਦਾ ਵਿਚਾਰ ਹੈ। ਉਹ ਇਸ ਦੇ ਅੱਗੇ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋਏ ਤਾਂ ਜੋ ਆਦਮ ਆਪਣੀ ਪੂਰਨਤਾ ਨਾ ਸਮਝ ਸਕੇ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਨੰਗਣ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਕੇ ਸ਼ਰਮਿੰਦਾ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਪਰ ਮੈਂ (ਯੇਸ਼ੂਆ) ਹੀ ਸੀ ਜਿਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਫ਼ੈਸਲਾ ਕਰਵਾਇਆ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕੀ ਖਾਧਾ।

ਮੈਂ ਮੁਕਤੀਦਾਤੇ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, ਯੇਸ਼ੂਆ, ਕੀ ਇਹ ਸੱਪ ਨਹੀਂ ਸੀ ਜਿਸ ਨੇ ਆਦਮ ਨੂੰ ਖਾਣ ਲਈ ਸਿਖਾਇਆ? ਮੁਕਤੀਦਾਤਾ ਮੁਸਕਰਾਇਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, ਸੱਪ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਦੁਸ਼ਟ ਇੱਛਾ ਦੇ ਕਾਰਨ ਖਾਣ ਲਈ ਸਿਖਾਇਆ ਤਾਂ ਜੋ ਕਾਮ-ਵਾਸਨਾ ਅਤੇ ਵਿਨਾਸ਼ ਪੈਦਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਜੋ ਆਦਮ ਉਸ ਲਈ ਲਾਭਦਾਇਕ ਹੋਵੇ। ਆਦਮ ਜਾਣਦਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਯਾਲਦਾਬਾਓਥ ਦਾ ਅਣਆਗਿਆਕਾਰੀ ਸੀ ਕਿਉਂਕਿ ਵਿਚਾਰ ਦੀ ਕਾਮ-ਵਾਸਨਾ ਉਸ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੱਖ ਆਰਕੋਨ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਮਜ਼ਬੂਤ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਸੋਚ ਵਿੱਚ ਵੱਧ ਸਹੀ ਬਣਾਉਂਦੀ ਸੀ। ਯਾਲਦਾਬਾਓਥ ਉਹ ਸ਼ਕਤੀ ਵੱਢਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ ਜੋ ਉਸ ਨੇ ਖੁਦ ਆਦਮ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਸੀ। ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਆਦਮ ਨੂੰ ਭੁਲਾ ਦਿੱਤਾ।

ਅਤੇ ਮੈਂ ਮੁਕਤੀਦਾਤੇ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਭੁੱਲ ਕੀ ਹੈ?" ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਉਵੇਂ ਨਹੀਂ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਮੂਸਾ ਨੇ ਲਿਖਿਆ ਅਤੇ ਇਹ ਉਵੇਂ ਨਹੀਂ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਹਿਲੀ ਕਿਤਾਬ ਵਿੱਚ ਲਿਖਿਆ, 'ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੁਲਾ ਦਿੱਤਾ' (ਉਤਪਤ 2:21), ਪਰ ਆਦਮ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਇਵੇਂ ਹੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ। ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਨੇ ਨਬੀ ਰਾਹੀਂ ਵੀ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਭਾਰੀ ਕਰਾਂਗਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਨਾ ਸਮਝ ਸਕਣ ਨਾ ਬੁੱਝ ਸਕਣ।' (ਯਸਾਯਾਹ 6:10)।"

ਚਾਨਣ ਦਾ ਵਿਚਾਰ ਆਦਮ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਲੁਕਾ ਲਿਆ। ਮੁੱਖ ਆਰਕੋਨ ਉਸ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਪਸਲੀ ਰਾਹੀਂ ਬਾਹਰ ਲਿਆਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ ਪਰ ਚਾਨਣ ਦਾ ਵਿਚਾਰ ਫੜਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ। ਭਾਵੇਂ ਹਨੇਰੇ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕੀਤਾ, ਇਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਫੜਿਆ। ਯਾਲਦਾਬਾਓਥ ਨੇ ਆਦਮ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਇੱਕ ਹਿੱਸਾ ਬਾਹਰ ਕੱਢਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਬਣਾਇਆ ਅਤੇ ਇੱਕ ਇਸਤਰੀ ਢਾਲੀ, ਉਸ ਵਿਚਾਰ ਦੇ ਨਮੂਨੇ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਕੇ ਜੋ ਉਸ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਸੀ। ਆਦਮ ਤੋਂ ਲਈ ਗਈ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਮਾਦਾ ਵਿੱਚ ਢਾਲਿਆ ਗਿਆ। ਇਹ ਉਹ ਹੈ ਜੋ ਵਾਪਰਿਆ ਅਤੇ ਉਵੇਂ ਨਹੀਂ ਜਿਵੇਂ ਮੂਸਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਪਸਲੀ ਦੀ ਹੱਡੀ ਤੋਂ ਬਣਾਈ ਗਈ ਸੀ।" (ਉਤਪਤ 2:21)

ਆਦਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਇਸਤਰੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਉਸੇ ਪਲ ਰੌਸ਼ਨ ਵਿਚਾਰ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਪਰਦਾ ਚੁੱਕਿਆ ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਢੱਕਦਾ ਸੀ। ਆਦਮ ਹਨੇਰੇ ਦੇ ਨਸ਼ੇ ਤੋਂ ਹੋਸ਼ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਹਮਰੂਪ (ਪੂਰਕ / ਸਹਿਮਤੀ) ਨੂੰ ਪਛਾਣਿਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਇਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਮੇਰੀਆਂ ਹੱਡੀਆਂ ਦੀ ਹੱਡੀ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਮਾਸ ਦਾ ਮਾਸ ਹੈ। (ਉਤਪਤ 2:23) ਇਸ ਲਈ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਛੱਡੇਗਾ, ਅਤੇ ਉਹ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਜੁੜੇਗਾ, ਅਤੇ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ ਮਾਸ ਹੋਣਗੇ। (ਉਤਪਤ 2:24) ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਦਾ ਸਾਥੀ ਉਸ ਕੋਲ ਭੇਜਿਆ ਜਾਵੇਗਾ ਅਤੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਛੱਡੇਗਾ।

ਸਾਡੀ ਭੈਣ ਸੋਫ਼ੀਆ ਉਹ ਹੈ ਜੋ ਆਪਣੇ ਗੁਆਏ ਹੋਏ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲੈਣ ਲਈ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੇਠਾਂ ਆਈ। ਇਸ ਲਈ ਉਸ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸਵਰਗ ਦੇ ਰਾਜ ਦੀ ਸਰਦਾਰੀ ਦੇ ਪੂਰਵ-ਗਿਆਨ ਨਾਲ, ਸਾਰੀਆਂ ਜਿਉਂਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੀ ਮਾਤਾ ਹੈ। ਉਸ ਰਾਹੀਂ ਜੋ ਜਿਉਂਦੇ ਹਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੰਪੂਰਨ ਗਿਆਨ ਚੱਖਿਆ ਹੈ। ਮੈਂ (ਯੇਸ਼ੂਆ) ਗਿਆਨ ਦੇ ਰੁੱਖ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਬਾਜ਼ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਸ਼ੁੱਧ ਚਾਨਣ ਦੇ ਪੂਰਵ-ਗਿਆਨ ਤੋਂ ਵਿਚਾਰ ਹੈ। ਮੈਂ ਇਹ ਇਸ ਲਈ ਕੀਤਾ ਤਾਂ ਜੋ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਿਖਾ ਸਕਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਡੂੰਘੀ ਨੀਂਦ ਤੋਂ ਜਗਾ ਸਕਾਂ। ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਡਿੱਗੀ ਹੋਈ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਛਾਣਿਆ ਕਿ ਉਹ ਨੰਗੇ ਸਨ। ਵਿਚਾਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚਾਨਣ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਜਗਾਏ।

ਜਦੋਂ ਯਾਲਦਾਬਾਓਥ ਨੇ ਧਿਆਨ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਉਹ ਉਸ ਤੋਂ ਭੱਜ ਗਏ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਬਣਾਈ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸਰਾਪ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਇਸਤਰੀ ਨੂੰ ਪਾਇਆ ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਲਈ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਹ ਉਸ ਉੱਤੇ ਮਾਲਕ ਸੀ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਸੀ ਕਿ ਭੇਤ ਪਵਿੱਤਰ ਯੋਜਨਾ ਰਾਹੀਂ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਯਾਲਦਾਬਾਓਥ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਬਗਾਵਤ ਕਰਨ ਤੋਂ ਡਰਦੇ ਸਨ। ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦੂਤਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਿੱਚ ਅਗਿਆਨਤਾ ਵਿਖਾਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਫਿਰਦੌਸ ਵਿੱਚੋਂ ਕੱਢ ਕੇ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਨੇਰਾ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਕਾਲਖ ਵਿੱਚ ਪਹਿਨਾਇਆ।

ਅਤੇ ਮੁੱਖ ਆਰਕੋਨ, ਯਾਲਦਾਬਾਓਥ, ਨੇ ਆਦਮ ਦੇ ਕੋਲ ਖੜ੍ਹੀ ਕੁਆਰੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਪਰ ਉਹ ਇਸ ਤੱਥ ਤੋਂ ਅਗਿਆਨ ਸੀ ਕਿ ਜੀਵਨ ਦਾ ਰੌਸ਼ਨ ਵਿਚਾਰ ਉਸ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਸਰਬ ਦੇ ਪੂਰਵ-ਗਿਆਨ ਨੇ ਇਹ ਧਿਆਨ ਦਿੱਤਾ, ਉਸ ਨੇ ਏਜੰਟ ਭੇਜੇ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਜਲਦੀ ਹੱਵਾ ਵਿੱਚੋਂ ਜੀਵਨ (ਜ਼ੋਏ) ਚੋਰੀ ਕਰ ਲਿਆ।

ਫਿਰ, ਮੁੱਖ ਆਰਕੋਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਭਰਮਾਇਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਵਿੱਚ ਦੋ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਗਰਭਵਤੀ ਕੀਤਾ। ਪਹਿਲਾ ਏਲੋਈਮ ਹੈ ਅਤੇ ਦੂਜਾ ਯਾਹਵੇ ਹੈ। ਏਲੋਈਮ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਰਿੱਛ ਵਰਗਾ ਹੈ ਅਤੇ ਯਾਹਵੇ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਬਿੱਲੀ ਵਰਗਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਧਰਮੀ ਹੈ ਪਰ ਦੂਜਾ ਅਧਰਮੀ ਹੈ। (ਯਾਹਵੇ ਨਵੇਂ ਨੇਮ ਨਾਲ ਸਬੰਧਤ ਹੈ ਅਤੇ ਇੱਕ ਈਰਖਾਲੂ, ਬਦਲਾ ਲੈਣ ਵਾਲਾ, ਕ੍ਰੋਧੀ ਪਰਮੇਸ਼ਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।) ਉਸ ਨੇ ਯਾਹਵੇ ਨੂੰ ਅੱਗ ਅਤੇ ਹਵਾ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਏਲੋਈਮ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ। ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਧੋਖਾ ਦੇਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਨਾਮ ਕਾਈਨ ਅਤੇ ਹਾਬਲ ਰੱਖਿਆ।

ਸੰਭੋਗ ਅੱਜ ਤੱਕ ਮੁੱਖ ਆਰਕੋਨ ਦੇ ਕਾਰਨ ਜਾਰੀ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਇਸਤਰੀ ਵਿੱਚ ਕਾਮ ਇੱਛਾ ਪਾਈ ਜੋ ਆਦਮ ਨਾਲ ਸਬੰਧਤ ਹੈ। ਅਤੇ ਆਦਮ ਨੇ, ਸੰਭੋਗ ਰਾਹੀਂ ਸਰੀਰਾਂ ਨੂੰ ਦੁਹਰਾਇਆ ਜਾਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਾਇਆ, ਅਤੇ ਯਾਲਦਾਬਾਓਥ ਨੇ ਆਪਣੇ ਧੋਖੇਬਾਜ਼ ਆਤਮਾ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਫੂਕ ਮਾਰੀ।

ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਦੋ ਆਰਕੋਨਾਂ (ਏਲੋਹੀਮ ਅਤੇ ਯਾਹਵੇ) ਨੂੰ ਮੂਲ ਤੱਤਾਂ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਕਬਰ (ਸਰੀਰ) ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਕਰ ਸਕਣ। ਜਦੋਂ ਆਦਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੂਰਵ-ਗਿਆਨ ਦਾ ਰੂਪ ਪਛਾਣਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਪੁੱਤਰ (ਯੇਸ਼ੂਆ) ਦਾ ਰੂਪ ਜਣਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੇਥ ਕਿਹਾ, ਦੈਵੀ ਨਸਲ ਦੇ ਢੰਗ ਅਨੁਸਾਰ ਜੋ ਅਕਾਸ਼ੀ ਰਾਜਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਮਾਤਾ (ਸੋਫ਼ੀਆ) ਨੇ ਆਪਣਾ ਆਤਮਾ ਵੀ ਭੇਜਿਆ। ਇਹ ਉਸ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸੀ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਰੂਪ ਸੀ ਜੋ ਪੂਰਨਤਾ ਵਿੱਚ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਰਾਜਾਂ ਲਈ ਇੱਕ ਨਿਵਾਸ ਸਥਾਨ ਤਿਆਰ ਕਰੇਗੀ।

ਯਾਲਦਾਬਾਓਥ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਬਣਾਈ ਭੁੱਲ ਦਾ ਪਾਣੀ ਪਿਲਾਇਆ ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਨਾ ਯਾਦ ਰੱਖ ਸਕਣ ਕਿ ਉਹ ਕਿੱਥੋਂ ਆਏ ਸਨ। ਬੀਜ ਮਨੁੱਖ ਨਾਲ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ ਉਸ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਲਈ ਰਿਹਾ ਤਾਂ ਜੋ ਜਦੋਂ ਆਤਮਾ ਪਵਿੱਤਰ ਰਾਜਾਂ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆਵੇ, ਉਹ ਉਠਾ ਸਕੇ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਘਾਟ ਤੋਂ ਚੰਗਾ ਕਰ ਸਕੇ ਤਾਂ ਜੋ ਸਾਰੀ ਪੂਰਨਤਾ ਫਿਰ ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਸੰਪੂਰਨ ਬਣ ਸਕੇ।

ਅਤੇ ਮੈਂ ਮੁਕਤੀਦਾਤੇ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, ਯੇਸ਼ੂਆ, ਕੀ ਸਾਰੀਆਂ ਆਤਮਾਵਾਂ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁੱਧ ਚਾਨਣ ਵਿੱਚ ਲੈ ਜਾਈਆਂ ਜਾਣਗੀਆਂ? ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, "ਤੁਹਾਡੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ ਗੱਲਾਂ ਉੱਠੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਸਮਝਾਉਣਾ ਔਖਾ ਹੈ ਸਿਵਾਏ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਜੋ ਉਸ ਨਸਲ ਤੋਂ ਹਨ ਜੋ ਹਿਲਾਈ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੀ। ਜੋ ਉਸ ਨਸਲ ਤੋਂ ਹਨ ਜੋ ਹਿਲਾਈ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਜੀਵਨ ਦਾ ਆਤਮਾ ਉਤਰੇਗਾ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਹੋਵੇਗਾ। ਉਹ ਬਚਾਏ ਜਾਣਗੇ ਅਤੇ ਸੰਪੂਰਨ, ਪੂਰਨ ਅਤੇ ਮਹਾਨਤਾ ਦੇ ਯੋਗ ਬਣਨਗੇ। ਉਹ ਉੱਥੇ ਸਾਰੀ ਦੁਸ਼ਟਤਾ ਤੋਂ ਸਾਫ਼ ਕੀਤੇ ਜਾਣਗੇ, ਬਿਨਾਂ ਕ੍ਰੋਧ ਜਾਂ ਈਰਖਾ ਜਾਂ ਲਾਲਸਾ ਜਾਂ ਇੱਛਾਵਾਂ [?] ਦੇ ਸਿਵਾਏ ਉਸ ਦੇਹਧਾਰੀ ਮਾਸ ਦੇ ਜੋ ਉਹ ਪਿੱਛੇ ਛੱਡ ਦੇਣਗੇ [?]। ਉਹ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਤੋਂ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ ਸਿਵਾਏ ਕੇਵਲ ਮਾਸ ਵਿੱਚ ਹੋਣ ਦੇ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਉਮੀਦ ਨਾਲ ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜਦੋਂ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੁਆਰਾ ਮਿਲੇ ਜਾਣਗੇ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਗੇ (ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ)। ਅਜਿਹੇ (ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ) ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ, ਸਦੀਵੀ ਜੀਵਨ ਅਤੇ ਬੁਲਾਵੇ ਦੇ ਯੋਗ ਹਨ। ਉਹ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਸਹਿੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਹੇਠ ਸਹਾਰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਚੰਗੀ ਲੜਾਈ (ਸਹਿਣ ਵਾਲਾ ਮੁਕਾਬਲਾ) ਪੂਰੀ ਕਰ ਸਕਣ ਅਤੇ ਸਦੀਵੀ ਜੀਵਨ ਵਿਰਾਸਤ ਵਿੱਚ ਪਾ ਸਕਣ। (ਪਹਿਲੀ ਕੁਰ. 13:7)

ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, ਯੇਸ਼ੂਆ, ਕੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਆਤਮਾਵਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਹ ਕੰਮ (ਚੀਜ਼ਾਂ) ਨਹੀਂ ਕੀਤੇ ਪਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਆਤਮਾ ਉਤਰਿਆ, ਰੱਦ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਣਗੀਆਂ? ਉਸ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਜੇ ਆਤਮਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਉਤਰਿਆ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਬਚਾਏ ਜਾਣਗੇ ਅਤੇ ਬਦਲੇ ਜਾਣਗੇ [?]। ਸ਼ਕਤੀ ਹਰ ਮਨੁੱਖ ਉੱਤੇ ਉਤਰੇਗੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਕੋਈ ਖੜ੍ਹਾ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ। ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਜਨਮ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਜਦੋਂ ਜੀਵਨ ਦਾ ਆਤਮਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਵਧਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਕੋਈ ਉਸ ਨੂੰ ਦੁਸ਼ਟ ਕੰਮਾਂ ਨਾਲ ਭਟਕਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਪਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਝੂਠਾ ਆਤਮਾ ਖਿੱਚਿਆ ਗਿਆ ਹੈ [?] ਉਹ ਉਸ ਦੁਆਰਾ ਭਟਕਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਮੈਂ ਕਿਹਾ, ਯੇਸ਼ੂਆ, ਆਤਮਾਵਾਂ ਕਿੱਥੇ ਜਾਣਗੀਆਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਪਣਾ ਮਾਸ ਛੱਡ ਦੇਣਗੀਆਂ? ਅਤੇ ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਹੱਸਿਆ ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਉਹ ਆਤਮਾ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸ਼ਕਤੀ ਝੂਠੇ ਆਤਮਾ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋਵੇਗੀ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਬੁਰਾਈ ਤੋਂ ਭੱਜਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਇੱਕ ਦੇ ਦਖਲ ਰਾਹੀਂ, ਉਹ ਬਚਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਰਾਜਾਂ ਵਿੱਚ ਉੱਪਰ ਲੈ ਜਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਉੱਥੇ ਆਰਾਮ ਕਰੇਗੀ।

ਅਤੇ ਮੈਂ ਕਿਹਾ, "ਯੇਸ਼ੂਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਬਾਰੇ ਕੀ ਜੋ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ ਕਿ ਉਹ ਕਿਸ ਨਾਲ ਸਬੰਧਤ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਆਤਮਾਵਾਂ ਕਿੱਥੇ ਜਾਣਗੀਆਂ?" ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਉਹ, ਵਿਗੜਿਆ (ਦੋ-ਮਨਾ) ਆਤਮਾ [?] ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਉਹ ਭਟਕ ਗਏ ਅਤੇ ਉਹ ਆਤਮਾ ਆਤਮਾ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਬੋਝ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬੁਰਾਈ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਵੱਲ ਖਿੱਚਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ [?] ਉਸ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਵਿੱਚ ਹੇਠਾਂ ਖਿੱਚ ਲਿਆ। ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚੋਂ ਬਾਹਰ ਆਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਇਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਅਧਿਕਾਰਾਂ ਨੂੰ ਸੌਂਪਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਆਰਕੋਨ ਰਾਹੀਂ ਹੋਂਦ ਵਿੱਚ ਆਏ। ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਜ਼ੰਜੀਰਾਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕੈਦ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉਦੋਂ ਤੱਕ ਬੰਨ੍ਹਦੇ ਹਨ ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਭੁੱਲ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਨਾ ਹੋ ਜਾਵੇ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਨਾ ਕਰ ਲਵੇ। ਜੇ ਉਹ ਸੰਪੂਰਨ ਬਣ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਉਹ ਬਚਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਅਤੇ ਮੈਂ ਕਿਹਾ, ਯੇਸ਼ੂਆ, ਆਤਮਾ ਫਿਰ ਜਵਾਨ ਕਿਵੇਂ ਬਣ ਸਕਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਮਾਤਾ ਦੀ ਕੁੱਖ ਵਿੱਚ ਜਾਂ (ਇੱਕ ਹੋਰ) ਮਨੁੱਖ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਕਿਵੇਂ ਆ ਸਕਦੀ ਹੈ? (ਇਹ ਪੁਨਰਜਨਮ ਬਾਰੇ ਇੱਕ ਸਵਾਲ ਹੈ।) ਉਹ ਖੁਸ਼ ਸੀ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਇਹ ਵੀ ਪੁੱਛਿਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਤੂੰ ਧੰਨ ਹੈਂ ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਸਮਝ ਗਿਆ ਹੈਂ।" ਉਹ ਆਤਮਾ ਇੱਕ ਹੋਰ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰਨ ਲਈ ਬਣਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਜੀਵਨ ਦਾ ਆਤਮਾ ਇਸ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਇਹ ਉਸ ਆਤਮਾ ਰਾਹੀਂ ਬਚਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਫਿਰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਮਾਸ (ਸਰੀਰ) ਵਿੱਚ ਮਜਬੂਰ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ।

ਅਤੇ ਮੈਂ ਕਿਹਾ, ਯੇਸ਼ੂਆ, "ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਆਤਮਾਵਾਂ ਕਿੱਥੇ ਜਾਣਗੀਆਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਪਰ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਮੁੜ ਗਏ?" ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਉਹ ਉਸ ਥਾਂ ਜਾਣਗੇ ਜਿੱਥੇ ਦੁੱਖ ਦੇ ਦੂਤ (ਅਤਿ ਗਰੀਬੀ) ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਉਹ ਥਾਂ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਕੋਈ ਪਛਤਾਵਾ ਨਹੀਂ ਹੈ [?]। ਉਹ [?] ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਰੱਖੇ ਜਾਣਗੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਤਮਾ ਦੀ ਨਿੰਦਿਆ ਕੀਤੀ ਹੈ। ਉਹ ਸਦਾ ਲਈ ਤਸੀਹੇ ਦਿੱਤੇ ਜਾਣਗੇ ਅਤੇ ਸਜ਼ਾ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇਗੀ। (ਯਹੂਦਾਹ 4-6 ਅਤੇ [?] 12-13 [ਜਿਵੇਂ ਛਪਿਆ ਹੈ])

ਅਤੇ ਮੈਂ ਕਿਹਾ, ਯੇਸ਼ੂਆ, ਝੂਠਾ (ਦੁਸ਼ਟ) ਆਤਮਾ ਕਿੱਥੋਂ ਆਇਆ?" ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ, ਜੋ ਆਤਮਾ ਦਾ ਕਿਰਪਾਲੂ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ [?] ਹੈ, ਉਹ ਇੱਕ ਜੋ ਦਇਆਲੂ ਹੈ ਅਤੇ ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਾਰਿਆਂ ਉੱਤੇ ਤਰਸ ਹੈ, ਚਾਨਣ ਦੇ ਪੂਰਵ-ਗਿਆਨ ਦੇ ਵਿਚਾਰ ਨੇ ਸੰਪੂਰਨ ਨਸਲ ਦਾ ਬੱਚਾ ਉਠਾਇਆ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਵਿਚਾਰ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਸਦੀਵੀ ਚਾਨਣ ਸੀ।"

ਜਦੋਂ ਮੁੱਖ ਆਰਕੋਨ ਨੇ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਹ ਲੋਕ ਉਸ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਸਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਉਸ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਮਜ਼ਬੂਤ ਸਨ ਤਾਂ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਚਾਰ ਨੂੰ ਫੜਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਸੀ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵੱਧ ਮਜ਼ਬੂਤ ਸਨ ਅਤੇ ਕਿ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨੂੰ ਫੜ ਨਹੀਂ ਸਕੇਗਾ।

ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਏਜੰਟਾਂ, ਆਪਣੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨਾਲ ਇੱਕ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾਈ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ [ਵਿਭਚਾਰ ਕੀਤਾ] ਇਕੱਠੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰਿਆਂ ਨੇ, ਸੋਫ਼ੀਆ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਅਸਹਿ ਕੈਦ (ਕੌੜੀ ਕਿਸਮਤ) ਉਨ੍ਹਾਂ ਰਾਹੀਂ ਜੰਮੀ, ਜੋ ਆਖਰੀ ਨਾ ਟੁੱਟਣ ਵਾਲੀ ਗੁਲਾਮੀ ਹੈ। ਇਹ ਉਹ ਕਿਸਮ ਹੈ ਜੋ ਬਦਲਣਯੋਗ ਹੈ। ਇਹ ਯੋਜਨਾ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਦੂਤਾਂ ਅਤੇ ਭੂਤਾਂ ਅਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਪੀੜ੍ਹੀਆਂ ਨਾਲੋਂ [?] ਇਕੱਠੇ ਵੇਖੀ ਗਈ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਸਖਤ ਅਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੈ। ਇਸ ਨੇ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਸਮਿਆਂ, ਰੁੱਤਾਂ ਅਤੇ ਸਮਿਆਂ ਰਾਹੀਂ ਕੈਦ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਕਿਸਮਤ ਤੋਂ ਹਰ ਪਾਪ, ਅਧਰਮ, ਨਿੰਦਿਆ, ਭੁੱਲ ਅਤੇ ਅਗਿਆਨਤਾ ਅਤੇ ਹਰ ਦਮਨਕਾਰੀ ਹੁਕਮ, ਅਤੇ ਸਰੀਰਕ ਪਾਪ ਅਤੇ ਡਰ ਉੱਭਰੇ। ਇਸ ਤੋਂ ਸਾਰੀ ਸਿਰਜਣਾ ਅੰਨ੍ਹੀ ਹੋ ਗਈ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਯਾਹਵੇ ਨੂੰ ਨਾ ਜਾਣ ਸਕਣ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰਿਆਂ ਤੋਂ ਉੱਪਰ ਹੈ। ਅਤੇ ਭੁੱਲ ਦੀ ਜ਼ੰਜੀਰ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਲੁਕੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਹ ਮਾਪਾਂ, ਰੁੱਤਾਂ ਅਤੇ ਸਮੇਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ ਹਨ ਕਿਉਂਕਿ ਕਿਸਮਤ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਉੱਤੇ ਮਾਲਕ ਹੈ।

ਜਦੋਂ ਮੁੱਖ ਆਰਕੋਨ ਨੇ ਉਸ ਰਾਹੀਂ ਬਣਾਈ ਗਈ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਲਈ ਪਛਤਾਵਾ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਨੇ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ ਇੱਕ ਹੜ੍ਹ ਲਿਆਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ (ਉਤਪਤ 6:6)। ਪਰ ਮਹਾਨ ਚਾਨਣ, ਪੂਰਵ-ਗਿਆਨ, ਨੇ ਨੂਹ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ, ਅਤੇ ਨੂਹ ਨੇ ਇਹ ਸਾਰੇ ਬੱਚਿਆਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਐਲਾਨਿਆ। ਪਰ ਜੋ ਉਸ ਤੋਂ ਵੱਖ ਸਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਨਹੀਂ ਸੁਣੀ। ਇਹ ਉਵੇਂ ਨਹੀਂ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਮੂਸਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਉਹ ਇੱਕ ਕਿਸ਼ਤੀ ਵਿੱਚ ਲੁਕ ਗਏ [?]," ਪਰ ਉਹ ਇੱਕ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਥਾਂ ਵਿੱਚ ਲੁਕ ਗਏ। ਨੂਹ ਲੁਕਿਆ ਅਤੇ ਅਡੋਲ ਨਸਲ ਤੋਂ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਵੀ। ਉਹ [ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ ਅਤੇ ਲੁਕ ਗਏ] ਇੱਕ ਚਮਕਦੇ, ਚਮਕਦਾਰ (ਰੌਸ਼ਨ) ਬੱਦਲ ਵਿੱਚ। ਨੂਹ ਨੇ ਆਪਣਾ ਅਧਿਕਾਰ ਸਮਝਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਜੋ ਚਾਨਣ ਹੈ ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰੌਸ਼ਨ ਕੀਤਾ ਕਿਉਂਕਿ ਮੁੱਖ ਆਰਕੋਨ ਨੇ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਹਨੇਰਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।

[ਮੁੱਖ ਆਰਕੋਨ ਨੇ ਸਾਜ਼ਿਸ਼ ਰਚੀ] ਆਪਣੇ ਏਜੰਟਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਦੂਤਾਂ ਨੂੰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ ਕੋਲ ਭੇਜਣ ਲਈ ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੁਝ ਨੂੰ [ਆਪਣੇ ਲਈ] ਲੈ ਸਕਣ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਨਿੱਜੀ ਆਨੰਦ ਲਈ ਸੰਤਾਨ (ਬੀਜ) ਪੈਦਾ ਕਰ ਸਕਣ। ਪਹਿਲਾਂ ਉਹ ਸਫ਼ਲ ਨਹੀਂ ਹੋਏ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ [ਇਕੱਠੇ ਆਏ ਅਤੇ] ਇੱਕ ਝੂਠਾ ਆਤਮਾ ਬਣਾਇਆ (ਆਪਣੇ ਵਰਗਾ), ਪਰ ਜੋ ਉਸ ਆਤਮਾ ਵਰਗਾ ਦਿਖਦਾ ਸੀ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਹੇਠਾਂ ਆਇਆ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਇਸ ਰਾਹੀਂ ਆਤਮਾਵਾਂ ਨੂੰ ਦੂਸ਼ਿਤ ਕਰ ਸਕਦੇ ਸਨ।

ਦੂਤਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਇਸਤਰੀਆਂ (ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ) ਦੇ ਪਤੀਆਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਬਦਲਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਨੇਰੇ ਦੇ ਆਤਮਾ ਨਾਲ ਭਰਦੇ ਹੋਏ, ਜੋ ਇੱਕ ਦੁਸ਼ਟ ਮਿਸ਼ਰਣ ਸੀ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਬਣਾਇਆ ਸੀ। ਉਹ [ਇਸਤਰੀਆਂ?] ਕੋਲ ਸੋਨਾ ਅਤੇ ਚਾਂਦੀ, ਇੱਕ ਤੋਹਫ਼ਾ ਅਤੇ ਤਾਂਬਾ ਅਤੇ ਲੋਹਾ ਅਤੇ ਧਾਤ ਅਤੇ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਲਿਆਏ। ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਧੋਖਿਆਂ ਨਾਲ ਭਟਕਾ ਕੇ ਵੱਡੀ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਪਾਇਆ। ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਉਹ [ਬੁੱਢੇ ਹੋ ਗਏ, ਬੱਚੇ?] [?] ਸੱਚਾਈ ਦੇ ਪਰਮੇਸ਼ਰ ਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ। ਇਹ [ਇਸ ਲਈ ਸੀ?] ਸਾਰੀ ਸਿਰਜਣਾ ਸਦਾ ਲਈ ਗੁਲਾਮ ਬਣਾਈ ਗਈ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਆਰੰਭ ਤੋਂ ਹੁਣ ਤੱਕ। ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਤਨੀਆਂ ਲਈਆਂ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਤਮਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜੰਮੇ ਹਨੇਰੇ ਦੇ ਬੱਚੇ ਪੈਦਾ ਕੀਤੇ। ਅੱਜ ਤੱਕ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਬੰਦ ਕੀਤੇ ਅਤੇ ਝੂਠੇ ਆਤਮਾ ਦੀ ਜ਼ਿੱਦ ਰਾਹੀਂ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਸਖਤ ਕੀਤੇ।

[ਮੁਕਤੀਦਾਤੇ ਨੇ ਕਿਹਾ:] "[?] ਸਰਬ ਦਾ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਬੱਚੇ (ਬੀਜ) ਵਿੱਚ ਬਦਲਿਆ। ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸੀ ਅਤੇ ਹਰ ਰਾਹ ਉੱਤੇ ਯਾਤਰਾ ਕੀਤੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਚਾਨਣ ਦੀ ਦੌਲਤ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਪੂਰਨਤਾ ਦੀ ਯਾਦ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਇਸ ਦੇ ਸਾਰੇ [?] ਵਿੱਚ ਅਤੇ ਇਸ ਕੈਦ ਦੇ ਪਦਾਰਥ ਵਿੱਚ ਯਾਤਰਾ ਕੀਤੀ। ਐਰਾਜਕਤਾ ਦੀਆਂ ਨੀਂਹਾਂ ਹਿੱਲ ਗਈਆਂ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਛੁਪਾਇਆ ਜੋ [ਮੈਨੂੰ ਪਛਾਣਦੇ] ਹਨ।

[?] ਦੂਜੀ ਵਾਰ ਲੁਕਿਆ ਅਤੇ ਮੈਂ ਇੱਧਰ-ਉੱਧਰ ਯਾਤਰਾ ਕੀਤੀ। ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ ਜੋ ਚਾਨਣ ਨਾਲ ਸਬੰਧਤ ਹਨ, ਅਤੇ ਮੈਂ [?] ਚਾਨਣ ਹਾਂ, ਸੰਪੂਰਨ ਆਦਮ। ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਲਈ ਹਨੇਰੇ ਅਤੇ ਹਾਦੇਸ ਦੀਆਂ ਡੂੰਘਿਆਈਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਉਹ [?] ਸਮਾਂ ਪੂਰਾ ਹੋਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਨਸ਼ਟ ਨਾ ਹੋ ਜਾਣ।

[?] ਤੀਜੀ ਵਾਰ ਮੈਂ ਗਿਆ — ਮੈਂ ਉਹ ਚਾਨਣ ਹਾਂ ਜੋ ਚਾਨਣ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਮੈਂ ਸੰਪੂਰਨ ਆਦਮ ਦੀ ਯਾਦ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਹਨੇਰੇ ਅਤੇ ਹਾਦੇਸ ਦੀਆਂ [?] ਡੂੰਘਿਆਈਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ। ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਚਾਨਣ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਤਾਂ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ [?] ਦੀ [ਸੋਚ?] ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਅੰਤ [ਜਾਣ ਸਕੇ?] ਅਤੇ ਇਹ ਆਸ ਕਿੱਥੋਂ [?] ਆਈ ਹੈ ... [ਇਸ ਪੈਰੇ ਦੀਆਂ ਅਗਲੀਆਂ ਸਤਰਾਂ ਤਸਵੀਰ ਵਿੱਚ ਇੰਨੀਆਂ ਨਰਮ ਹਨ ਕਿ ਸ਼ਬਦ-ਦਰ-ਸ਼ਬਦ ਪ੍ਰਮਾਣਿਤ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾ ਸਕਦੀਆਂ; ਉਹ ਹਾਦੇਸ ਦੀ ਕੈਦ ਵਿੱਚ ਮੁਕਤੀਦਾਤੇ ਦੇ ਬੋਲਣ ਅਤੇ ਕੈਦੀਆਂ ਦੇ ਸਵਾਲ ਨਾਲ ਸਬੰਧਤ ਹਨ।]

ਅਤੇ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਖੜ੍ਹਾ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਦੇ ਚਾਨਣ ਵਿੱਚ ਪੰਜ ਮੋਹਰਾਂ ਨਾਲ ਮੋਹਰ ਲਾਈ ਤਾਂ ਜੋ ਮੌਤ ਦਾ ਉਸ ਉੱਤੇ ਫਿਰ ਕਦੇ ਅਧਿਕਾਰ ਨਾ ਹੋਵੇ।

[ਅਤੇ ਮੁਕਤੀਦਾਤੇ ਨੇ ਕਿਹਾ:] "ਮੈਂ ਸੰਪੂਰਨ ਰਾਜ ਵਿੱਚ [?] ਜਾਵਾਂਗਾ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਹੈ ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਕਹਿਣਾ ਹੈ। ਅਤੇ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਕਿਹਾ ਹੈ ਤਾਂ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਨੂੰ ਲਿਖ ਸਕੋ ਅਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਗੁਪਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀ ਆਤਮਿਆਂ ਨੂੰ ਦੇ ਸਕੋ। ਇਹ ਅਡੋਲ ਨਸਲ ਦਾ ਭੇਤ ਹੈ।"

ਅਤੇ ਮੁਕਤੀਦਾਤੇ ਨੇ ਇਹ ਚੀਜ਼ਾਂ ਯੂਹੰਨਾ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀਆਂ ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲਿਖ ਸਕੇ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬਰਕਰਾਰ ਰੱਖ ਸਕੇ। ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, ਸਰਾਪਿਆ ਹੋਵੇ ਹਰ ਕੋਈ ਜੋ ਇਨ੍ਹਾਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਤੋਹਫ਼ੇ ਜਾਂ ਭੋਜਨ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਜਾਂ ਕੱਪੜਿਆਂ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਲਈ ਵਪਾਰ ਕਰੇਗਾ। ਇਹ ਚੀਜ਼ਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਭੇਤ ਵਿੱਚ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ ਸਨ, ਅਤੇ ਤੁਰੰਤ ਉਹ ਉਸ ਤੋਂ ਅਲੋਪ ਹੋ ਗਿਆ। ਅਤੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀ ਚੇਲਿਆਂ ਕੋਲ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਜੋ ਮੁਕਤੀਦਾਤੇ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਸੀ।

ਯੇਸ਼ੂਆ ਮਸੀਹ। ਆਮੀਨ।

[ਇਸ ਛਪਾਈ ਵਿੱਚ ਯੂਹੰਨਾ ਦੇ ਅਪੋਕਰੀਫ਼ੋਨ ਦਾ ਅੰਤ। ਪੰਨਾ 471 ਦਾ ਬਾਕੀ ਹਿੱਸਾ ਖਾਲੀ ਹੈ।]