ਯਹੂਦਾਹ ਦੀ ਖੁਸ਼ਖਬਰੀ

ਯਹੂਦਾਹ ਦਾ ਸਵਾਲ

ਮੁਰਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪੱਤਰਿਆਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਕਿਸੇ ਖੋਜ ਨੇ ਮਸੀਹੀ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਇੰਨਾ ਨਹੀਂ ਹਿਲਾਇਆ ਜਿੰਨਾ ਨਵੇਂ ਅਨੁਵਾਦ ਕੀਤੇ ਗਏ ‘ਯਹੂਦਾਹ ਦੀ ਖੁਸ਼ਖਬਰੀ’ ਨੇ। ਛੋਟੇ ਪਰ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪਾਠ ਵਿੱਚ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੀ ਕਹਾਣੀ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਯੋਜਨਾ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦੀ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਵਰਗੀ ਮੰਤਵਾਂ ਨੇ ਭਿਆਨਕ ਸਾਧਨਾਂ ਨੂੰ ਜਾਇਜ਼ ਠਹਿਰਾਇਆ। ਧੋਖਾ ਸਹਿਯੋਗ ਬਣ ਗਿਆ ਅਤੇ ਕਤਲ ਖੁਦਕੁਸ਼ੀ ਵਰਗਾ ਲੱਗਿਆ ਜਦੋਂ ਯੇਸ਼ੂਆ ਅਤੇ ਯਹੂਦਾਹ ਨੇ ਸਦੀਵੀਤਾ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਨਾਚ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਰੂੜ੍ਹੀਵਾਦੀ ਮਸੀਹੀਅਤ ਕੋਲ ਆਪਣਾ ਸਿਧਾਂਤ, ਆਪਣਾ ਕੈਨਨ, ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਰਾਜਨੀਤਿਕ ਕਹਾਣੀ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਯਹੂਦਾਹ ਦੀ ਖੁਸ਼ਖਬਰੀ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਿਆਂ ਤੋਂ ਬਿਲਕੁਲ ਵੱਖਰੇ ਹਨ।

ਜਿਵੇਂ ਰੂੜ੍ਹੀਵਾਦੀ ਰਾਜਨੀਤਿਕ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕੋਣ ਮੰਨਦਾ ਹੈ, ਯੇਸ਼ੂਆ ਦੀ ਮੌਤ ਰੋਮੀ ਅਧਿਕਾਰੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਚਾਹੀ ਗਈ ਸੀ ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਅਨੁਯਾਈ-ਸਮੂਹ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਯਹੂਦੀ ਜਨਤਾ ਦੁਆਰਾ ‘ਰਾਜਾ’ ਐਲਾਨਿਆ ਗਿਆ। ਯਹੂਦੀ ਧਾਰਮਿਕ ਆਗੂ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਦੀ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਇਹ ਮੰਨਦਿਆਂ ਕਿ ਯੇਸ਼ੂਆ ਯਹੂਦੀ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਸੁਧਾਰ ਕਰਨ ਦਾ ਯਤਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਨਿਯੰਤਰਣ ਖੋਹ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਯਹੂਦਾਹ ਦੀ ਖੁਸ਼ਖਬਰੀ ਯੇਸ਼ੂਆ ਦੇ ਧੋਖੇ ਅਤੇ ਮੌਤ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਣ ਵਾਲੀ ਰਾਜਨੀਤਿਕ ਸਾਜ਼ਿਸ਼ ਦੇ ਇਸ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕੋਣ ਉੱਤੇ ਸਵਾਲ ਕਰਦੀ ਹੈ।

ਯਹੂਦਾਹ ਪ੍ਰੋਜੈਕਟ ਉੱਤੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਬਾਸੇਲ, ਸਵਿਟਜ਼ਰਲੈਂਡ ਦੀਆਂ ਕੰਪਨੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ, ਮੈਸੇਨਾਸ ਫਾਊਂਡੇਸ਼ਨ ਦੇ ਬੁਲਾਰੇ, ਡਾਇਰੈਕਟਰ ਮਾਰੀਓ ਜੀਨ ਰੌਬਰਟੀ, ਰਿਪੋਰਟ ਕਰਦੇ ਹਨ: ‘ਸਾਨੂੰ ਹੁਣੇ ਕਾਰਬਨ ਡੇਟਿੰਗ ਦੇ ਨਤੀਜੇ ਮਿਲੇ ਹਨ, ਪਾਠ ਸਾਡੀ ਸੋਚ ਨਾਲੋਂ ਪੁਰਾਣਾ ਹੈ ਅਤੇ ਤੀਜੀ ਅਤੇ ਚੌਥੀ ਸਦੀਆਂ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿਚਕਾਰ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦਾ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਜੋ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਹੈ ਉਸ ਦੇ ਅਸਾਧਾਰਣ ਪੱਖ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਨਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ, ਸਿਵਾਏ ਇਸ ਦੇ ਕਿ ਯਹੂਦਾਹ ਇਸਕਰਿਓਤੀ ਪਾਠ ਨੇ ਮਸੀਹੀ ਸਿਧਾਂਤ ਦੇ ਕੁਝ ਰਾਜਨੀਤਿਕ ਸਿਧਾਂਤਾਂ ਉੱਤੇ ਸਵਾਲ ਕੀਤਾ।’ ਕਲਪਨਾ ਕਰੋ ਯਹੂਦਾਹ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਮਸੀਹੀ-ਜਗਤ ਨੇ ਦੋ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਨਫ਼ਰਤ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਹੁਣ ਚੁਣੇ ਹੋਏ, ਸ਼ਹੀਦ, ਬਲੀ ਦੇ ਬੱਕਰੇ, ਅਤੇ ਖੁਦ ਯੇਸ਼ੂਆ ਦੁਆਰਾ ਸਭ ਸਮਿਆਂ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਧੋਖੇਬਾਜ਼ੀ ਨੂੰ ਸੰਚਾਲਿਤ ਕਰਨ ਅਤੇ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਲਈ ਸਿੱਖਿਆ ਅਤੇ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤੇ ਗਏ ਮਨੁੱਖ ਵਜੋਂ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਪਰ ਧੋਖਾ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਦੁਆਰਾ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ ਧੋਖਾ ਬਿਲਕੁਲ ਧੋਖਾ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਸਗੋਂ ਇੱਕ ਵਫ਼ਾਦਾਰ ਅਤੇ ਸਮਰਪਿਤ ਅਨੁਯਾਈ ਹੈ ਜੋ ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।

ਯੇਸ਼ੂਆ ਨਾਲ ਧੋਖਾ ਕਰਨ ਲਈ ਯਹੂਦਾਹ ਦਾ ਇਨਾਮ ਕੀ ਸੀ? ਯਹੂਦਾਹ ਦੀ ਖੁਸ਼ਖਬਰੀ ਅਨੁਸਾਰ ਇਹ ਯਾਹਵੇ ਦੁਆਰਾ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਮਾਨਤਾ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਤਾ ਦੇ ਮੁਕਤੀਦਾਤਾ ਯੇਸ਼ੂਆ ਦੀ ਬਰਕਤ ਸੀ। ਅਜੀਬ ਗੱਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਸਾਡੀ ਆਪਣੀ ਬਾਈਬਲ ਵਿੱਚ ਇਸ ਦਾਅਵੇ ਦੀ ਪੁਸ਼ਟੀ ਕਰਨ ਲਈ ਸਬੂਤ ਹਨ। ਯਹੂਦਾਹ ਨੂੰ ਦੂਜੇ ਰਸੂਲਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਅਧਿਕਾਰ ਦੀ ਇੱਕ ਸਥਿਤੀ ਦਾ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਯਹੂਦਾਹ ਦੀ ਖੁਸ਼ਖਬਰੀ ਸਾਨੂੰ ਸਾਡੇ ਸਿਰਾਂ ਉੱਤੇ ਖੜ੍ਹਾ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਪਾਠਕ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਨਵਾਂ ਅਤੇ ਅਸੁਵਿਧਾਜਨਕ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕੋਣ ਮਜਬੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਕੀ ਯਹੂਦਾਹ ਕੋਲ ਯੇਸ਼ੂਆ ਤੋਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਸਿੱਖਿਆ ਸੀ? ਕੀ ਅਸੀਂ ਯੇਸ਼ੂਆ ਦੀ ਮੌਤ ਲਈ ਉਸ ਦਾ ਧੰਨਵਾਦ ਕਰੀਏ? ਕੀ ਪੀੜਤ ਦੁਆਰਾ ਨਿਯੁਕਤ ਘਾਤਕ ਧੋਖਾ ਖੁਦਕੁਸ਼ੀ ਹੈ ਜਾਂ ਕਤਲ? ਕੀ ਇਹ ਕਾਤਲ ਦੇਸ਼-ਧ੍ਰੋਹੀ ਸੱਚਮੁੱਚ ਇੱਕ ਸੰਤ ਹੈ? ਇਹ ਮਨੁੱਖ, ਯਹੂਦਾਹ, ਕੌਣ ਹੈ? ਅਸੀਂ ਉਸ ਬਾਰੇ ਕੀ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ? ਉਹ ਕਿੱਥੋਂ ਆਇਆ? ਉਹ ਕੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ? ਉਸ ਨੇ ਕੀ ਕੀਤਾ?

ਇਹ ਕੁਝ ਸਵਾਲ ਹਨ ਜੋ ਪਾਠਕ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜਦੇ ਰਹਿਣ ਲਈ ਛੱਡੇ ਗਏ ਹਨ।

ਯਹੂਦਾਹ ਬਾਰੇ ਸਿਧਾਂਤ ਭਰਪੂਰ ਹਨ। ਉਸ ਨੂੰ ਲਾਲਚੀ ਅਤੇ ਸੁਆਰਥੀ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤੀ ਆਤਮਾ ਵਜੋਂ ਵੀ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਕੁਝ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤ ਸੀ, ਕੁਝ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਇੱਕ ਸੰਤ ਸੀ, ਅਤੇ ਕੁਝ ਮੰਨਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਖੁਦ ਸ਼ੈਤਾਨ ਹੈ।

ਕੀ ਯਹੂਦਾਹ ਯੇਸ਼ੂਆ ਲਈ ਮੌਤ, ਦਫ਼ਨਾਉਣ ਅਤੇ ਪੁਨਰ-ਉਥਾਨ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਦੈਵੀ ਜੀਵ ਜਿਸ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਬਚਾਇਆ? ਕੀ ਯਹੂਦਾਹ ਉਹ ਮਸੀਹ-ਵਿਰੋਧੀ ਹੋਵੇਗਾ ਜਿਸ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਮਿਲਾਂਗੇ ਜਾਂ ਉਹ ਇਸਰਾਏਲ ਦੇ ਕਬੀਲਿਆਂ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਅਤੇ ਨਿਆਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇਗਾ?

ਹਰੇਕ ਕਹਾਣੀ ਦੇ ਦੋ ਪੱਖ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਆਓ ਅਸੀਂ ਦੋਹਾਂ ਪੱਖਾਂ ਦੀ ਜਾਂਚ ਕਰੀਏ, ਯਹੂਦਾਹ ਦੀ ਖੁਸ਼ਖਬਰੀ, ਇਸ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ, ਇਸ ਦੇ ਧਰਮ-ਸ਼ਾਸਤਰ, ਅਤੇ ਇਸ ਦੇ ਪਾਠ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ।

ਮੰਤਵ ਨੂੰ ਸਮਝਣਾ

ਯਹੂਦਾਹ ਦੀ ਖੁਸ਼ਖਬਰੀ ਨੂੰ ਡੂੰਘੇ ਪੱਧਰ ਉੱਤੇ ਸਮਝਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜੇ ਪਹਿਲਾਂ ਇਸ ਦੇ ਪਿਛੋਕੜ ਦੀ ਖੋਜ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ। ਕੋਈ ਪਾਠ ਦੇ ਸਬੰਧ ਵਿੱਚ ‘ਕੌਣ, ਕੀ, ਕਦੋਂ, ਕਿੱਥੇ, ਅਤੇ ਕਿਉਂ’ ਦੇ ਸਹੀ ਸਵਾਲ ਪੁੱਛ ਸਕਦਾ ਹੈ। ‘ਕੌਣ’ ਨੇ ਯਹੂਦਾਹ ਦੀ ਖੁਸ਼ਖਬਰੀ ਲਿਖੀ, ਇਹ ਅਸੀਂ ਸ਼ਾਇਦ ਕਦੇ ਨਾ ਜਾਣੀਏ। ਲੇਖਕ ਕੀ ਕਹਿਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਇਸ ਦੀ ਡੂੰਘਾਈ ਨਾਲ ਖੋਜ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇਗੀ। ਵਿਗਿਆਨ ‘ਕਦੋਂ’ ਅਤੇ ‘ਕਿੱਥੇ’ ਨੂੰ ਸੀਮਤ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈ। ਮਨੁੱਖਤਾ ਕਿਉਂ ਲਿਖਦੀ ਹੈ, ਇਹ ਸਵੈ-ਸਿੱਧ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਦਸਤਾਵੇਜ਼ ਬਣਾਉਣ, ਸਮਝਾਉਣ, ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਨ, ਜਾਂ ਮਨਾਉਣ ਲਈ ਲਿਖਦੇ ਹਾਂ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਇਹੀ ਕਾਰਨ ਹਨ। ਸਮਾਂ ਦੱਸੇਗਾ ਕਿ ਯਹੂਦਾਹ ਦਾ ਲੇਖਕ ਸਫਲ ਹੋਇਆ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ। ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਜਦੋਂ ਗਨੋਸਟਿਕਵਾਦ ਮਸੀਹੀ-ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਭਾਵ ਲਈ ਸੰਘਰਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਯਹੂਦਾਹ ਦੀ ਖੁਸ਼ਖਬਰੀ ਨਵੀਂ ਉੱਭਰਦੀ ਗਿਰਜਾ ਰੂੜ੍ਹੀਵਾਦਤਾ ਦੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸਾਂ ਨੂੰ ਚੁਣੌਤੀ ਦੇਣ, ਗਨੋਸਟਿਕ ਧਰਮ-ਸ਼ਾਸਤਰ ਨੂੰ ਸਮਝਾਉਣ, ਅਤੇ ਸੰਪਰਦਾ ਦਾ ਪ੍ਰਚਾਰ ਕਰਨ ਲਈ ਲਿਖੀ ਗਈ ਸੀ। ਖੁਸ਼ਖਬਰੀ ਨੂੰ ਬਿਹਤਰ ਸਮਝਣ ਲਈ, ਇਸ ਨੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਟੀਚਿਆਂ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ ਪੜ੍ਹਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸਦੀਆਂ ਤੋਂ ਗਨੋਸਟਿਕਵਾਦ ਦੀ ਪਰਿਭਾਸ਼ਾ ਖੁਦ ਧਾਰਮਿਕ ਸਮੁਦਾਇ ਵਿੱਚ ਉਲਝਣ ਅਤੇ ਵਿਵਾਦ ਦਾ ਇੱਕ ਬਿੰਦੂ ਰਹੀ ਹੈ। ਇਹ ਅੰਸ਼ਕ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਇਸ ਸ਼ਬਦ ਦੀ ਲਗਾਤਾਰ ਵਧਦੀ ਵਰਤੋਂ ਅਤੇ ਇਸ ਤੱਥ ਕਰਕੇ ਹੈ ਕਿ ਗਨੋਸਟਿਕਵਾਦ ਦੀਆਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੰਪਰਦਾਵਾਂ ਮੌਜੂਦ ਸਨ ਜਿਵੇਂ ਧਰਮ-ਸ਼ਾਸਤਰ ਵਿਕਸਿਤ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਮੁੱਖ-ਧਾਰਾ ਮਸੀਹੀਅਤ ਬਣਨ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼ ਵਿੱਚ ਰਲਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ। ਗਨੋਸਟਿਕਵਾਦ ਵਿਕਸਿਤ ਹੁੰਦਾ ਰਿਹਾ, ਇਹ ਉਸ ਸਮੇਂ ਲਾਗੂ ਧਰਮ-ਸ਼ਾਸਤਰ ਹੈ ਜਦੋਂ ਯਹੂਦਾਹ ਦੀ ਖੁਸ਼ਖਬਰੀ ਲਿਖੀ ਗਈ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਅਨੁਵਾਦ ਕਰਨ ਜਾਂ ਪੜ੍ਹਨ ਦਾ ਯਤਨ ਕਰਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵਿਚਾਰਿਆ ਅਤੇ ਸਮਝਿਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਹੋਰ ਕਰਨਾ ਅਨੁਵਾਦ ਨੂੰ ਧੁੰਦਲਾ ਅਤੇ ਅਸਪੱਸ਼ਟ ਬਣਾ ਦੇਵੇਗਾ। ਅਨੁਵਾਦਕ ਅਤੇ ਪਾਠਕ ਦੋਹਾਂ ਦਾ ਫਰਜ਼ ਬਣਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਪ੍ਰਚਾਰੇ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਵਾਲੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਣ। ਸਬੰਧਿਤ ਪਾਠ ਵਿੱਚਲੇ ਅਰਥ ਦੇ ਸਪੱਸ਼ਟ ਸੰਚਾਰ ਲਈ ਧਰਮ-ਸ਼ਾਸਤਰ, ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ-ਵਿਗਿਆਨ, ਅਤੇ ਸਬੰਧਿਤ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੀ ਸਮਝ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ। ਇਸ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦਿਆਂ, ਅਸੀਂ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਗਨੋਸਟਿਕ ਧਰਮ-ਸ਼ਾਸਤਰ, ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ-ਵਿਗਿਆਨ, ਅਤੇ ਇਤਿਹਾਸ ਦੀ ਜਾਂਚ ਕਰਾਂਗੇ। ਅਸੀਂ ਮੁੱਖ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਪਹਿਲੀ ਤੋਂ ਚੌਥੀ ਸਦੀਆਂ ਈ. ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਗਨੋਸਟਿਕ ਸੰਪਰਦਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਧਿਆਨ ਕੇਂਦਰਿਤ ਕਰਾਂਗੇ ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਬਹੁਤੀਆਂ ਗਨੋਸਟਿਕ ਖੁਸ਼ਖਬਰੀਆਂ ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੌਰਾਨ ਲਿਖੀਆਂ ਗਈਆਂ ਸਨ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੌਰਾਨ ਹੀ ਉੱਭਰਦੀ ਮਸੀਹੀ ਰੂੜ੍ਹੀਵਾਦਤਾ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਤੀਕਿਰਿਆਵਾਂ ਤੇਜ਼ ਹੋਣੀਆਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈਆਂ ਅਤੇ ਯਹੂਦਾਹ ਦੀ ਖੁਸ਼ਖਬਰੀ ਲਿਖੀ ਗਈ। ਧਰਮ ਦੇ ਵਿਸ਼ੇ ਉੱਤੇ ਲਿਖੀਆਂ ਬਹੁਤੀਆਂ ਕਿਤਾਬਾਂ ਦਾ ਪਤਨ ਇਤਿਹਾਸ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਮੀਕਰਨ ਵਿੱਚੋਂ ਹਟਾਉਣ ਦਾ ਯਤਨ ਹੈ। ਇਤਿਹਾਸ ਧਰਮ ਨੂੰ ਆਕਾਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਧਾਰਮਿਕ ਆਗੂਆਂ ਦੀ ਧਾਰਨਾ ਅਤੇ ਦਿਸ਼ਾ ਨੂੰ ਆਕਾਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਧਰਮ ਵੀ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਦਾ ਯਤਨ ਕਰਦਿਆਂ ਵਿਕਸਿਤ ਅਤੇ ਵਿਕਸਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਉਸ ਸਮੇਂ ਵੇਖਿਆ ਅਤੇ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕਿਸੇ ਧਾਰਮਿਕ ਸੰਕਲਪ ਨੂੰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਸਮਝਣ ਲਈ ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ, ਲੋਕਾਂ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ-ਵਿਗਿਆਨ ਨੂੰ ਜਾਣਨਾ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੈ। ਇਹ ਖੇਤਰ ਵੱਖਰੇ ਨਹੀਂ ਹਨ ਪਰ ਲਗਾਤਾਰ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਕਿਰਿਆ ਕਰਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।

ਯਹੂਦਾਹ ਦੀ ਖੁਸ਼ਖਬਰੀ ਕੀ ਹੈ?

ਯਹੂਦਾਹ ਦੀ ਖੁਸ਼ਖਬਰੀ ਕੀ ਹੈ ਅਤੇ ਇਹ ਬਾਈਬਲ ਦੀਆਂ ਖੁਸ਼ਖਬਰੀ ਕਹਾਣੀਆਂ ਤੋਂ ਇੰਨੀ ਵੱਖਰੀ ਕਿਉਂ ਹੈ? ਯਹੂਦਾਹ ਦੀ ਖੁਸ਼ਖਬਰੀ ਨੂੰ ਇੱਕ ਗਨੋਸਟਿਕ ਪਾਠ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਗਨੋਸਟਿਕ ਮਸੀਹੀਅਤ ਦੀ ਇੱਕ ਸੰਪਰਦਾ ਸਨ ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਸੰਪਰਦਾ ਜਾਂ ਧਰਮ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਉਸ ਦਿਨ ਦੀ ਨਵੀਂ ਉੱਭਰਦੀ ਰੂੜ੍ਹੀਵਾਦਤਾ ਦੇ ਅਤਿਆਚਾਰ ਹੇਠ ਵਿਸਤਾਰ ਅਤੇ ਜਾਰੀ ਰਹਿਣ ਲਈ ਲੜ ਰਹੇ ਸਨ। ਯਹੂਦਾਹ ਦੀ ਖੁਸ਼ਖਬਰੀ ਗਨੋਸਟਿਕਵਾਦ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਰਨ ਅਤੇ ਜਾਰੀ ਰੱਖਣ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਲਈ ਲਿਖੀ ਗਈ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਇਸ ਦੇ ਪਰੰਪਰਾਗਤ ਖੁਸ਼ਖਬਰੀ ਕਹਾਣੀ ਤੋਂ ਕ੍ਰਾਂਤੀਕਾਰੀ ਵਿਦਾਈ, ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਇਸ ਦੀ ਸਿਰਜਣਾ ਦੇ ਕਾਰਨ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਦਰਅਸਲ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਧਾਰਮਿਕ ਕਿਤਾਬ, ਕੈਨਨ ਜਾਂ ਨਾ, ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦਾ ਇੱਕ ਤਰੀਕਾ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਆਪਣੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਾਉਣ, ਦੂਜਿਆਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਸ਼ਵਾਸਾਂ ਵੱਲ ਮਨਾਉਣ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਧਰਮ-ਸ਼ਾਸਤਰ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ-ਵਿਗਿਆਨ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਵਿੱਚ ਇਤਿਹਾਸ ਅਤੇ ਜਾਣੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਨ ਦਾ ਇੱਕ ਯਤਨ ਹੈ। ਇਹ ਕੇਵਲ ਆਪਣੀ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਨੂੰ ਭਾਰ ਦੇਣ ਲਈ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਸਗੋਂ ਸਿਰਫ਼ ਇਸ ਲਈ ਵੀ ਕਿਉਂਕਿ ਮਨੁੱਖ ਘਟਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਨਾਲ ਸਬੰਧਿਤ ਵੇਖਦਾ ਹੈ ਜੋ ਉਹ ਸੱਚ ਮੰਨਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਯਹੂਦਾਹ ਦੀ ਖੁਸ਼ਖਬਰੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ, ਇੱਕ ਗਨੋਸਟਿਕ ਖੁਸ਼ਖਬਰੀ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਯੇਸ਼ੂਆ ਦੁਆਰਾ ਯਹੂਦਾਹ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਗਿਆਨ ਜਾਂ ਗਨੋਸਿਸ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਘੁੰਮਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਗਿਆਨ ਉਸ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਗਨੋਸਟਿਕ ਵਿਸ਼ਵ-ਵਿਆਪੀ ਸੱਚ ਮੰਨਦੇ ਸਨ।

ਯਹੂਦਾਹ ਦੀ ਖੁਸ਼ਖਬਰੀ ਦਾ ਇਤਿਹਾਸ

ਨਵੀਂ ਖੋਜੀ ਗਈ ਯਹੂਦਾਹ ਦੀ ਖੁਸ਼ਖਬਰੀ ਕਈ ਕਾਰਨਾਂ ਕਰਕੇ ਬਹੁਤ ਵਿਵਾਦਪੂਰਨ ਹੈ। ਧਰਮ-ਸ਼ਾਸਤਰੀ ਤੌਰ ਉੱਤੇ, ਇਹ ਆਪਣੇ ਗਨੋਸਟਿਕ ਧਰਮ-ਸ਼ਾਸਤਰ ਕਰਕੇ ਵੰਡਣ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਪਾਠ ਵਿੱਚ ਮੁੱਖ ਵਿਵਾਦ ਇਸ ਸਿਧਾਂਤ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ ਕਿ ਯੇਸ਼ੂਆ ਨੇ ਯਹੂਦਾਹ ਨੂੰ ਉਸ ਨਾਲ ਧੋਖਾ ਕਰਨ ਲਈ ਕਿਹਾ ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਆਪਣੀ ਹੋਣੀ ਅਤੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰ ਸਕੇ। ਜੇ ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ ਤਾਂ ਇਹ ਯਹੂਦਾਹ ਨੂੰ ਇੱਕ ਸੰਤ ਬਣਾ ਦੇਵੇਗਾ ਅਤੇ ਮੁੱਖ-ਧਾਰਾ ਗਿਰਜੇ ਦੁਆਰਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਪਾਪੀ ਅਤੇ ਧੋਖੇਬਾਜ਼ ਨਹੀਂ। ਪਾਠ ਇਸ ਲਈ ਵੀ ਦਿਲਚਸਪ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਕੋਪਟਿਕ ਵਿੱਚ ਲਿਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਅਤੇ ਖੇਤਰ ਦੇ ਦਸਤਾਵੇਜ਼ ਜਿੱਥੇ ਕੋਪਟਿਕ ਭਾਸ਼ਾ ਮੂਲ ਸੀ, ਇੱਕ ਦੁਰਲੱਭ ਖੋਜ ਹਨ। ਕੋਪਟਿਕ ਸ਼ਬਦ ਯੂਨਾਨੀ ਸ਼ਬਦ ਆਈਗਿਪਟੋਸ ਦਾ ਇੱਕ ਅਰਬੀ ਭ੍ਰਿਸ਼ਟ ਰੂਪ ਹੈ, ਜੋ ਬਦਲੇ ਵਿੱਚ ਹਿਕਾਪਤਾਹ ਸ਼ਬਦ ਤੋਂ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਮਿਸਰ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਰਾਜਧਾਨੀ, ਮੈਂਫਿਸ ਸ਼ਹਿਰ, ਦੇ ਨਾਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ। ਕਦੇ ਕੋਈ ਕੋਪਟਿਕ ਰਾਜ, ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਕੋਪਟਿਕ ਸਰਕਾਰ ਨਹੀਂ ਰਹੀ, ਪਰ, ਇਸ ਸ਼ਬਦ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਆਮ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਸਮਾਂ-ਸੀਮਾ ਨਾਲ ਮਿਸਰ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਇੱਕ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਅਤੇ ਭਾਸ਼ਾ ਨੂੰ ਪਰਿਭਾਸ਼ਿਤ ਕਰਨ ਲਈ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਕੋਪਟਾਂ ਦਾ ਜਾਣਿਆ ਇਤਿਹਾਸ ਮੇਨੇਸ, ਪਹਿਲੇ ਫ਼ਿਰਔਨ, ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਲਗਭਗ 3050 ਈ.ਪੂ. ਮਿਸਰ ਦੇ ਉੱਤਰੀ ਅਤੇ ਦੱਖਣੀ ਰਾਜਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਕੀਤਾ। ਫ਼ਿਰਔਨਾਂ ਦੇ ਸ਼ਾਸਨ ਹੇਠ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਮਿਸਰੀ ਸੱਭਿਅਤਾ 3000 ਤੋਂ ਵੱਧ ਸਾਲ ਚੱਲੀ। ਸੰਤ ਮੀਨਾ (ਰਾਜੇ ਦੇ ਨਾਂ ਉੱਤੇ ਨਾਂ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ) ਮੁੱਖ ਕੋਪਟਿਕ ਸੰਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੈ। ਉਹ 309 ਈ. ਵਿੱਚ ਸ਼ਹੀਦ ਹੋਇਆ। ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਨੂੰ ਇੱਕ ਅਜਿਹੇ ਵਜੋਂ ਮਾਨਤਾ ਮਿਲੀ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਭਾਸ਼ਾ, ਕਲਾ, ਆਰਕੀਟੈਕਚਰ, ਅਤੇ ਕੁਝ ਧਾਰਮਿਕ ਪ੍ਰਣਾਲੀਆਂ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ। ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕੋਪਟਿਕ ਮਸੀਹੀ ਗਿਰਜਾ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਵੀ ਹੈ ਜਿਸ ਦਾ ਆਪਣਾ ਕੈਨਨ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰੋਟੈਸਟੈਂਟ ਜਾਂ ਕੈਥੋਲਿਕ ਬਾਈਬਲਾਂ ਨਾਲੋਂ ਕਈ ਵੱਧ ਕਿਤਾਬਾਂ ਹਨ। ਯਹੂਦਾਹ ਦੀ ਖੁਸ਼ਖਬਰੀ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਅਤੇ ਅਰਥ ਮਜਬੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਕਾਰਨ ਲਈ ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਇਸ ਦੇ ਵੱਖਰੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕੋਣ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਯਹੂਦਾਹ ਦੇ ਸਥਾਨ, ਰਾਹ, ਅਤੇ ਕਾਰਵਾਈਆਂ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਧੋਖੇ ਦੇ ਕੰਮ ਦੀ ਮੁੜ ਜਾਂਚ ਕਰਨ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਖੁਸ਼ਖਬਰੀਆਂ ਅਤੇ ਰਸੂਲਾਂ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਦੀ ਕਿਤਾਬ ਯਹੂਦਾਹ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਇੱਕ ਅਜਿਹੇ ਵਜੋਂ ਦੱਸਦੀ ਹੈ ਜੋ ਸ਼ੈਤਾਨ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਸੀ। ਯਹੂਦਾਹ ਜਿਸ ਅੰਤ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਕੈਨੋਨੀ ਕਿਤਾਬਾਂ ਯਹੂਦਾਹ ਨੂੰ ਇੱਕ ਧੋਖੇਬਾਜ਼, ਧੋਖਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਅਤੇ ਸ਼ੈਤਾਨ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਇੱਕ ਵਜੋਂ ਦਰਸਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਪਰ, ਯਹੂਦਾਹ ਦੀ ਖੁਸ਼ਖਬਰੀ ਇਸ ਵਿਚਾਰ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਖੜ੍ਹਾ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਇਹ ਦਾਅਵਾ ਕਰਦਿਆਂ ਕਿ ਯਹੂਦਾਹ ਨੂੰ ਉਸ ਧੋਖੇ ਦੀ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾਉਣ ਅਤੇ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਲਈ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਜੇ ਲੋੜ ਹੋਵੇ ਤਾਂ, ਜੋ ਸਲੀਬ ਲਈ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਹੋਵੇਗਾ। ਯੋਜਨਾ ਯੇਸ਼ੂਆ ਨੂੰ ਅਧਿਕਾਰੀਆਂ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰਨ ਦੀ ਸੀ ਤਾਂ ਜੋ ਸ਼ਾਸਤਰ ਅਤੇ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਪੂਰੀ ਹੋ ਸਕੇ, ਅਤੇ ਯੇਸ਼ੂਆ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਸੀ। ਬਹੁਤੇ ਵਿਦਵਾਨ ਸਹਿਮਤ ਹਨ ਕਿ ਮੱਤੀ, ਮਰਕੁਸ, ਲੂਕਾ, ਅਤੇ ਯੂਹੰਨਾ ਦੀਆਂ ਖੁਸ਼ਖਬਰੀਆਂ ਯੇਸ਼ੂਆ ਦੀ ਮੌਤ ਦੀ ਤਾਰੀਖ ਅਤੇ ਲਗਭਗ 90 ਈ. ਵਿਚਕਾਰ ਲਿਖੀਆਂ ਗਈਆਂ ਸਨ। ਯਹੂਦਾਹ ਦੀ ਖੁਸ਼ਖਬਰੀ ਮੂਲ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਯੂਨਾਨੀ ਵਿੱਚ ਲਗਭਗ 180 ਈ. ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਲਿਖੀ ਗਈ ਸੀ। ਜੇ ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ, ਤਾਂ ਯਹੂਦਾਹ ਇਸ ਦਾ ਲੇਖਕ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਯਹੂਦਾਹ ਦੇ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਲਿਖਣ ਲਈ ਉਹ ਇਸ ਦੇ ਲਿਖਣ ਦੇ ਸਮੇਂ ਲਗਭਗ 120 ਸਾਲ ਦਾ ਹੁੰਦਾ। ਇਸ ਸੰਭਾਵਨਾ ਨੂੰ ਛੱਡਦਿਆਂ, ਮੂਲ ਲੇਖਕ ਅਣਜਾਣ ਹੈ। ਮੂਲ ਪਾਠਾਂ ਦੀਆਂ ਤਾਰੀਖਾਂ ਕੁਝ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਆਮ ਸ਼ਬਦਾਂ ਅਤੇ ਵਰਤੋਂ ਉੱਤੇ ਅਧਾਰਿਤ ਹਨ। ਇਹ ਇਸ ਨਾਲ ਤੁਲਨਾਯੋਗ ਹੈ ਕਿ ਅੱਜ ਸਲੈਂਗ ਕਿਵੇਂ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸ਼ਬਦ ਵਰਤੇ ਗਏ ਸਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਦਵਾਨ ਇੱਕ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਭਾਸ਼ਾ ਦੀ ਉਮਰ ਤੈਅ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਮੂਲ ਪਾਠ ਦੀ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ ਸੀਮਤ ਕਰਨ ਦਾ ਇੱਕ ਹੋਰ ਤਰੀਕਾ ਹੋਰ ਲਿਖਤਾਂ ਵਿੱਚ ਇਸ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਖੋਜਣਾ ਹੈ। ਇਹ ਉਹ ਤਾਰੀਖ ਤੈਅ ਕਰੇਗਾ ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਤਾਜ਼ਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਪਾਠ ਲਿਖਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਇਰੇਨੀਅਸ, ਰੈਮਰਸ ਦੁਆਰਾ ਅਨੁਵਾਦ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ: ‘ਇਨ੍ਹਾਂ ਖੁਸ਼ਖਬਰੀਆਂ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਅਸੀਂ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਇੱਕ ਵਾਰ ਬਰਥੋਲੋਮਿਊ ਦੀ ਖੁਸ਼ਖਬਰੀ, ਪੋਪ ਗੇਲਾਸੀਅਸ ਦੇ ਫ਼ਰਮਾਨ ਵਿੱਚ ਜ਼ਿਕਰ ਕੀਤੀ ਥੱਦੀਊਸ ਦੀ ਖੁਸ਼ਖਬਰੀ, ਅਤੇ ਕੈਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵਰਤੋਂ ਵਿੱਚ ਅਤੇ ਸੰਤ ਇਰੇਨੀਅਸ ਦੁਆਰਾ ਬੋਲੀ ਗਈ ਯਹੂਦਾਹ ਇਸਕਰਿਓਤੀ ਦੀ ਖੁਸ਼ਖਬਰੀ ਮੌਜੂਦ ਸੀ।’ ਰੌਬਰਟਸ-ਡੋਨਾਲਡਸਨ ਦੇ ਇਰੇਨੀਅਸ ਤੋਂ ਅਨੁਵਾਦ ਵਿੱਚ ਗਿਰਜਾ ਪਿਤਾ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, ‘ਦੂਜੇ ਫਿਰ ਐਲਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਕੈਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਹੋਂਦ ਉੱਪਰ ਵਾਲੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੋਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਏਸਾਓ, ਕੋਰਹ, ਸਦੋਮੀ, ਅਤੇ ਅਜਿਹੇ ਸਾਰੇ ਵਿਅਕਤੀ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨਾਲ ਸਬੰਧਿਤ ਹਨ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਜੋੜਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਦੁਆਰਾ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਫਿਰ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਕੋਈ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਕਿਉਂਕਿ ਸੋਫ਼ੀਆ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਉਹ ਖੋਹਣ ਦੀ ਆਦਤ ਵਿੱਚ ਸੀ ਜੋ ਉਸ ਦਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਲਈ। ਉਹ ਐਲਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਧੋਖੇਬਾਜ਼ ਯਹੂਦਾਹ ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਤੋਂ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣੂ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਇਕੱਲਾ, ਸੱਚ ਨੂੰ ਜਾਣਦਿਆਂ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਹੋਰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਧੋਖੇ ਦੇ ਭੇਦ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ; ਉਸ ਦੁਆਰਾ ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ, ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਸਵਰਗੀ ਦੋਵੇਂ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਲਝਣ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟੀਆਂ ਗਈਆਂ। ਉਹ ਇਸ ਕਿਸਮ ਦਾ ਇੱਕ ਕਾਲਪਨਿਕ ਇਤਿਹਾਸ ਪੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਹ ਯਹੂਦਾਹ ਦੀ ਖੁਸ਼ਖਬਰੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ।’ ਇਰੇਨੀਅਸ ਨੇ ਅੱਗੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਲਿਖਤਾਂ ਉਸ ਤੋਂ ਆਈਆਂ ਸਨ ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ‘ਕੈਨੀ’ ਗਨੋਸਟਿਕ ਸੰਪਰਦਾ ਕਿਹਾ ਜੋ ਰੂੜ੍ਹੀਵਾਦੀ ਮਸੀਹੀਅਤ ਨਾਲ ਟਕਰਾਉਂਦੀ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਕੈਨੀਆਂ ਉੱਤੇ ਬਾਈਬਲੀ ਕਾਤਲ ਕੈਨ, ਸਦੋਮੀਆਂ ਅਤੇ ਯਹੂਦਾਹ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕਰਨ ਦਾ ਵੀ ਦੋਸ਼ ਲਾਇਆ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਗੁਪਤ ਭੇਦਾਂ ਦਾ ਰੱਖਿਅਕ ਮੰਨਦੇ ਸਨ। ਇਰੇਨੀਅਸ ਦੀਆਂ ਲਿਖਤਾਂ ਦੀਆਂ ਤਾਰੀਖਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਨਾ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ ਲਗਭਗ ਜਾਂ 180 ਈ. ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੋਣ ਨੂੰ ਹੋਰ ਸਪੱਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਬੇਸ਼ੱਕ, ਇਹ ਯਹੂਦਾਹ ਦੀ ਖੁਸ਼ਖਬਰੀ ਨੂੰ ਕੇਵਲ ਤਾਂ ਹੀ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੇ ਅਸੀਂ ਇਹ ਸਿੱਟਾ ਕੱਢੀਏ ਕਿ ਜਿਸ ਪਾਠ ਬਾਰੇ ਇਰੇਨੀਅਸ ਨੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਸੀ ਉਹੀ ਪਾਠ ਅੱਜ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਹੈ। ਅਫ਼ਸੋਸ, ਕਿਸੇ ਨਿਸ਼ਚਿਤਤਾ ਨਾਲ ਜਾਣਨ ਦਾ ਕੋਈ ਤਰੀਕਾ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਪਰ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਕੁਝ ਸੁਰਾਗ ਹਨ। ਕੈਨ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਯਹੂਦਾਹ ਦੀ ਖੁਸ਼ਖਬਰੀ ਦੇ ਉਸ ਸੰਸਕਰਣ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਹੈ ਜੋ ਅੱਜ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਅੱਗੇ, ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ-ਵਿਗਿਆਨ ਦਾ ਵਿਕਾਸ ਸਰਲ ਤੋਂ ਗੁੰਝਲਦਾਰ ਵੱਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਹ ਰੁਝਾਨ ਵਰਤਮਾਨ ਸੰਸਕਰਣ ਵਿੱਚ ਦਿਖਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਯਾਲਦਾਬਾਓਥ, ਜਿਸ ਨੂੰ ‘ਨੇਬਰੋ’ ‘ਬਾਗੀ’ ਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸਾਕਲਾਸ ਦੇ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਵਜੋਂ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਇਹ ਸਾਕਲਾਸ ਹੈ ਜੋ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਯਹੂਦਾਹ ਦੀ ਖੁਸ਼ਖਬਰੀ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖਤਾ ਅਤੇ ਭੌਤਿਕ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਵਜੋਂ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਪਰ, ਹੋਰ ਗਨੋਸਟਿਕ ਲਿਖਤਾਂ ਵਿੱਚ, ਯਾਲਦਾਬਾਓਥ ‘ਡੈਮੀਅਰਜ’ ਜਾਂ ਦੁਨੀਆ ਦਾ ਘੜਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਪੱਸ਼ਟ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਉਸੇ ਦੇਵਤਾ ਵਜੋਂ ਪਛਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਸਾਕਲਾਸ ਹੈ। ਇਸ ਦਾ ਅਰਥ ਹੈ ਕਿ ਯਹੂਦਾਹ ਦੀ ਖੁਸ਼ਖਬਰੀ ਵਿੱਚ ਯਾਲਦਾਬਾਓਥ ਅਤੇ ਸਾਕਲਾਸ ਵਿਚਕਾਰ ਇੱਕ ਵੰਡ ਹੋਈ ਹੈ, ਜੋ ਇੱਕ ਵਧੇਰੇ ਗੁੰਝਲਦਾਰ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ-ਵਿਗਿਆਨ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਅੱਜ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਯਹੂਦਾਹ ਦੀ ਖੁਸ਼ਖਬਰੀ ਉਸ ਨਾਲੋਂ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਲਿਖੀ ਗਈ ਸੀ ਜਿਸ ਬਾਰੇ ਇਰੇਨੀਅਸ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਦੇਵਤੇ ਇੱਕੋ ਸਨ।

ਹੁਣ ਕਮਜ਼ੋਰ ਆਰਕੋਨ ਦੇ ਤਿੰਨ ਨਾਂ ਹਨ। ਪਹਿਲਾ ਨਾਂ ਯਾਲਤਾਬਾਓਥ ਹੈ, ਦੂਜਾ ਸਾਕਲਾਸ (‘ਮੂਰਖ’) ਹੈ, ਅਤੇ ਤੀਜਾ ਸਮਾਏਲ ਹੈ। ਅਤੇ ਉਹ ਉਸ ਹੰਕਾਰ ਵਿੱਚ ਅਧਰਮੀ ਹੈ ਜੋ ਉਸ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ‘ਮੈਂ ਪਰਮੇਸ਼ਰ ਹਾਂ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਬਿਨਾਂ ਕੋਈ ਹੋਰ ਪਰਮੇਸ਼ਰ ਨਹੀਂ,’ ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਤੋਂ ਅਗਿਆਨੀ ਹੈ, ਉਹ ਥਾਂ ਜਿੱਥੋਂ ਉਹ ਆਇਆ ਸੀ। ਯੂਹੰਨਾ ਦਾ ਅਪੋਕ੍ਰਿਫੋਨ, ਲਗਭਗ 200 ਈ.

ਜਿੱਥੋਂ ਤੱਕ ਮਿਸਰ ਵਿੱਚ ਮਿਲੀ ਕਾਪੀ ਦੀ ਤਾਰੀਖ ਦਾ ਸਵਾਲ ਹੈ, ਕੁਝ ਅੱਖਰਾਂ ਦਾ ਨਿਰਮਾਣ ਵੀ ਸਮੇਂ ਨਾਲ ਬਦਲਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪਾਠਾਂ ਵਿੱਚਲੀ ਅੱਖਰ-ਸ਼ੈਲੀ ਕਾਪੀਆਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦੀ ਹੈ। 26-ਪੰਨਿਆਂ ਵਾਲਾ ਯਹੂਦਾਹ ਪਾਠ ਮੂਲ ਯਹੂਦਾਹ ਦੀ ਖੁਸ਼ਖਬਰੀ ਦੀ ਕੋਪਟਿਕ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਕਾਪੀ ਹੈ, ਜੋ ਇਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲੀ ਸਦੀ ਵਿੱਚ ਯੂਨਾਨੀ ਵਿੱਚ ਲਿਖੀ ਗਈ ਸੀ। ਰੇਡੀਓਐਕਟਿਵ-ਕਾਰਬਨ-ਡੇਟਿੰਗ ਟੈਸਟਾਂ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਭਾਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਮਾਹਿਰਾਂ ਨੇ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਹੈ ਕਿ ਕਾਪੀ 220 ਅਤੇ 340 ਈ. ਵਿਚਕਾਰ ਲਿਖੀ ਗਈ ਸੀ। ਖੋਜੀ ਗਈ ਖੁਸ਼ਖਬਰੀ ਪੈਪਿਰਸ ਉੱਤੇ ਲਿਖੀ ਗਈ ਸੀ, ਸ਼ਾਇਦ ਮਿਸਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਗਨੋਸਟਿਕ ਮੱਠ ਵਿੱਚ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਹੋਰ ਕਾਪੀਆਂ ਬਣਾਈਆਂ ਗਈਆਂ ਹੋ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਸ਼ਾਇਦ ਸੰਤ ਅਥਾਨਾਸੀਅਸ ਦੀ ਚੌਥੀ ਸਦੀ ਦੀ ਮੁਹਿੰਮ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਅਧਰਮੀ ਪਾਠਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ ਗੁਆਚ ਗਈਆਂ। ਸਾਰੇ ਪਾਠ ਜੋ ਨਵੀਂ ਸਥਾਪਿਤ ਗਿਰਜੇ ਦੁਆਰਾ ਸਵੀਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕੀਤੇ ਗਏ ਸਨ, ਸਾੜੇ ਜਾਣੇ ਸਨ। ਅਧਰਮ ਨੂੰ ਬਰਦਾਸ਼ਤ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾਣਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਗਨੋਸਟਿਕਵਾਦ ਨੂੰ ਸੂਚੀ ਦੇ ਸਿਖਰ ਉੱਤੇ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਨਾ ਕੇਵਲ ਗਨੋਸਟਿਕਵਾਦ ਰੂੜ੍ਹੀਵਾਦੀ ਧਰਮ-ਸ਼ਾਸਤਰ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਸੀ, ਇਸ ਨੇ ਗਿਆਨ ਦੀ ਇੱਕ ਨਿੱਜੀ ਖੋਜ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਇਹ ਗਿਰਜੇ ਦੇ ਨਿਯੰਤਰਣ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਦੀ ਚੀਜ਼ ਸੀ। ਆਪਣਾ ਨਿਯੰਤਰਣ ਬਣਾਈ ਰੱਖਣ ਲਈ, ਨਵੀਂ ਗਿਰਜੇ ਨੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਸ਼ਵਾਸਾਂ ਨੂੰ ਕੁਚਲਣਾ ਪਿਆ। ਪਾਠ ਨੂੰ ਅਥਾਨਾਸੀਅਸ ਦੇ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਤੋਂ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਇਹ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇੱਕ ਗਨੋਸਟਿਕ ਭਿਕਸ਼ੂ ਜਾਂ ਲਿਖਾਰੀ ਨੇ ਕੁਝ ਗਨੋਸਟਿਕ ਪਾਠਾਂ ਦੀਆਂ ਕਾਪੀਆਂ ਮਿਸਰ ਵਿੱਚ ਕਬਰਾਂ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਦੱਬ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਇਹ 1970 ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਖੋਜੀਆਂ ਗਈਆਂ। ਖੁਸ਼ਖਬਰੀ ਤਿੰਨ ਪਾਠਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਸੀ ਜੋ ਇੱਕੋ ਕੋਡੈਕਸ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ ਮਿਲੇ ਸਨ। ਖੁਸ਼ਖਬਰੀ 1978 ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਕਿਸਾਨ ਦੁਆਰਾ ਖੋਦੀ ਗਈ ਸੀ। ਉਸ ਨੂੰ ਅਲ ਮਿਨਿਆ, ਮਿਸਰ, ਦੇ ਨੇੜੇ ਇੱਕ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਕਬਰ ਦੇ ਡੱਬੇ ਵਰਗਾ ਇੱਕ ਛੋਟਾ ਡੱਬਾ ਮਿਲਿਆ। ਛੋਟੇ, ਸੀਲਬੰਦ ਡੱਬੇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਕੋਡੈਕਸ, ਜਾਂ ਭਗਤੀ ਪਾਠਾਂ ਦਾ ਸੰਗ੍ਰਹਿ, ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਸੀ। ਕਿਸਾਨ ਨੇ ਕੋਡੈਕਸ ਕਾਹਿਰਾ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਪੁਰਾਤਨ ਵਸਤੂਆਂ ਦੇ ਵਪਾਰੀ ਨੂੰ ਵੇਚ ਦਿੱਤਾ। ਸੌਦਾ ਗੁਪਤ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਪਰ ਰਿਪੋਰਟ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਕਿ ਇਹ 1983 ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਪੁਰਾਤਨ ਵਸਤੂਆਂ ਦਾ ਵਪਾਰੀ ਕੋਡੈਕਸ ਦੀ ਸਮੱਗਰੀ ਤੋਂ ਅਣਜਾਣ ਸੀ ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਖੁਸ਼ਖਬਰੀ ਨੂੰ ਜਰਮਨੀ ਦੀ ਮਿਊਨਸਟਰ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਦੇ ਕੋਪਟਿਕ ਅਧਿਐਨ ਵਿਦਵਾਨ, ਸਟੀਫਨ ਐਮਲ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਵਿਦਵਾਨ ਨੂੰ ਵੇਚਣ ਲਈ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ। ਮੀਟਿੰਗ ਜਿਨੇਵਾ, ਸਵਿਟਜ਼ਰਲੈਂਡ ਦੇ ਇੱਕ ਹੋਟਲ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਹੋਈ। ਇਹ ਐਮਲ ਹੀ ਸੀ ਜਿਸ ਨੇ ਕੋਡੈਕਸ ਦੀ ਜਾਂਚ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਸ਼ੱਕ ਕੀਤਾ ਕਿ ਪੈਪਿਰਸ ਸ਼ੀਟਾਂ ਯਹੂਦਾਹ ਬਾਰੇ ਚਰਚਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਪਾਠ ਨੇ ਐਮਲ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਦਿਲਚਸਪ ਬਣਾਇਆ, ਮੰਗੀ ਕੀਮਤ ਇੰਨੀ ਉੱਚੀ ਸੀ, $3 ਮਿਲੀਅਨ ਅਮਰੀਕੀ ਡਾਲਰ, ਕਿ ਇਸ ਨੂੰ ਖਰੀਦਣ ਦਾ ਕੋਈ ਤਰੀਕਾ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਵੇਚਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਮੰਗੀ ਕੀਮਤ ਨਾਲੋਂ ਇੱਕ ਦਰਜੇ ਘੱਟ ਕੀਮਤ ਦੀ ਪੇਸ਼ਕਸ਼ ਕੀਤੀ ਗਈ। ਇਸ ਨੂੰ, ਵੇਚਣ ਵਾਲੇ ਨੇ ਇੱਕ ਬੇਇੱਜ਼ਤੀ ਵਜੋਂ ਲਿਆ ਅਤੇ ਸੌਦਾ ਰੁਕ ਗਿਆ। ਆਪਣੇ ਲਾਲਚ ਦੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਨਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਆਈ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਕਰਕੇ, ਵਪਾਰੀ ਨੇ ਕੋਡੈਕਸ ਨੂੰ 16 ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਹਿਕਸਵਿਲ, ਐਨ.ਵਾਈ. ਬੈਂਕ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਤਿਜੋਰੀ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ। ਉੱਥੇ, ਸੁੱਕੀ ਮਾਰੂਥਲ ਦੀ ਹਵਾ ਤੋਂ ਦੂਰ, ਵਧੇਰੇ ਨਮੀ ਵਾਲੇ ਡੱਬੇ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਖਰਾਬ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਟੁੱਟ ਗਿਆ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਜ਼ਿਊਰਿਖ-ਅਧਾਰਿਤ ਪੁਰਾਤਨ ਵਸਤੂਆਂ ਦੀ ਵਪਾਰੀ ਫ੍ਰੀਡਾ ਨੁਸਬਰਗਰ-ਚਾਕੋਸ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ 2000 ਵਿੱਚ ਮੂਲ ਮੰਗੀ ਕੀਮਤ ਨਾਲੋਂ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਰਕਮ ਵਿੱਚ ਖਰੀਦਿਆ। ਕੋਡੈਕਸ ਫਿਰ 2001 ਵਿੱਚ ਸਵਿਟਜ਼ਰਲੈਂਡ ਵਿੱਚ ਮੈਸੇਨਾਸ ਫਾਊਂਡੇਸ਼ਨ ਫਾਰ ਏਂਸ਼ੀਐਂਟ ਆਰਟ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਫਾਊਂਡੇਸ਼ਨ ਨੇ 2004 ਵਿੱਚ ਬਹਾਲੀ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਲਈ ਨੈਸ਼ਨਲ ਜੀਓਗ੍ਰਾਫਿਕ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ। ਅਗਲੇ 5 ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਪੈਪਿਰਸ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਟੁਕੜਿਆਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਜਿਗਸਾ ਪਹੇਲੀ ਵਾਂਗ ਵਾਪਸ ਇਕੱਠੇ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਟੁਕੜੇ, ਇੰਨੇ ਛੋਟੇ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਕੇਵਲ ਇੱਕ ਜਾਂ ਦੋ ਅੱਖਰ ਸਨ, ਚਿਮਟੀ ਅਤੇ ਕੰਪਿਊਟਰ ਇਮੇਜਿੰਗ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਕੇ ਪਾਠ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਬਹਾਲ ਕੀਤੇ ਗਏ। ਇੱਕ ਵਾਰ ਪੂਰਾ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਟੀਮ ਨੇ ਦਸਤਾਵੇਜ਼ ਦਾ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਵਿੱਚ ਅਨੁਵਾਦ ਕੀਤਾ, ਜਿੰਨਾ ਉਹ ਕਰ ਸਕਦੇ ਸਨ, ਦਸਤਾਵੇਜ਼ ਦੀ ਹਾਲਤ ਅਤੇ ਗੁੰਮ ਹੋਏ ਟੁਕੜਿਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਨੂੰ ਵਿਚਾਰਦਿਆਂ। ਬਹਾਲ ਕੀਤਾ ਮੂਲ ਹੁਣ ਕਾਹਿਰਾ ਦੇ ਕੋਪਟਿਕ ਅਜਾਇਬ ਘਰ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਕੋਪਟਿਕ ਵਿੱਚ ਪਾਠ ਦਾ ਇੱਕ ਰੂਪ ਇੱਥੇ ਵੇਖਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ: http://www.nationalgeographic.com/lostgospel/_pdf/CopticGospelOfJudas.pdf ਪਾਠ ਦੀ ਅਤਿ ਉਮਰ ਅਤੇ ਦੁਰਵਿਵਹਾਰ ਕਰਕੇ ਇਸ ਦਾ ਬਹੁਤਾ ਹਿੱਸਾ ਪੜ੍ਹਨਯੋਗ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਕੋਡੈਕਸ ਵਿੱਚ ਖਾਲੀ ਥਾਵਾਂ ਅਤੇ ਛੇਦ ਹਨ। ਪੂਰੀਆਂ ਲਾਈਨਾਂ ਗੁੰਮ ਹਨ। ਅਨੁਵਾਦ ਦੇ ਕੁਝ ਹਿੱਸੇ ‘ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ-ਅੰਦਾਜ਼ਾ’ ਅਧਾਰ ਉੱਤੇ ਕੀਤੇ ਗਏ ਸਨ। ਜੇ ਆਮ ਸ਼ਬਦਾਂ ਜਾਂ ਵਾਕੰਸ਼ਾਂ ਤੋਂ ਅੱਖਰ ਗੁੰਮ ਸਨ ਤਾਂ ਅਨੁਵਾਦਕ ਅੰਦਾਜ਼ਾ ਲਗਾ ਸਕਦੇ ਸਨ ਅਤੇ ਅੱਖਰ ਅਤੇ ਸਗੋਂ ਸ਼ਬਦ ਜਾਂ ਵਾਕੰਸ਼ ਵੀ ਬਦਲ ਸਕਦੇ ਸਨ। ਜਦੋਂ ਖਾਲੀ ਥਾਵਾਂ ਵੱਡੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ ਜਾਂ ਵਾਕੰਸ਼ ਦਾ ਅਰਥ ਅਨਿਸ਼ਚਿਤ ਸੀ ਤਾਂ ਅਨੁਵਾਦਕਾਂ ਨੇ ਸਿਰਫ਼ ਡੇਟਾ ਦੀ ਅਣਹੋਂਦ ਨੂੰ ਨੋਟ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਅਸੀਂ ਦੋ ਦਲੇਰ ਕਦਮ ਚੁੱਕਣ ਦਾ ਯਤਨ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਜਨਤਾ ਲਈ ਇੱਕ ਵਧੇਰੇ ਆਕਰਸ਼ਕ ਵਿਆਖਿਆ ਪੇਸ਼ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸੀ, ਜਿਸ ਲਈ ਜ਼ਰੂਰੀ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਉਸ ਬਿੰਦੂ ਉੱਤੇ ਨੋਟ ਅਤੇ ਵਿਆਖਿਆਵਾਂ ਦੀ ਮੰਗ ਸੀ ਜਿੱਥੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਅਸੀਂ ਪਾਠ ਵਿੱਚਲੀਆਂ ਕੁਝ ਖਾਲੀ ਥਾਵਾਂ ਨੂੰ ਭਰਨ ਦਾ ਯਤਨ ਵੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸੀ ਜੇ ਸੰਭਵ ਹੋਵੇ। ਇੱਕ ਅਸਵੀਕਰਣ ਵਜੋਂ, ਇਹ ਸਮਝਿਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੂਲ ਅਨੁਵਾਦਕਾਂ ਨੇ ਪਾਠ ਨਾਲ ਇੱਕ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਸੀ ਜੋ ਸਿਰਫ਼ ਗੁੰਮ ਸੀ, ਧੂੜ ਅਤੇ ਪਾਊਡਰ ਵਿੱਚ ਵੰਡਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਫਿਰ ਕਦੇ ਨਾ ਪੜ੍ਹਿਆ ਜਾਣ ਲਈ। ਇੱਥੇ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਪਾਠ ਬਹੁਤਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਕੀਤੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਯਹੂਦਾਹ ਦੀ ਖੁਸ਼ਖਬਰੀ ਨੂੰ ਇਨ-ਲਾਈਨ ਟਿੱਪਣੀ ਦੇ ਨਾਲ ਇੱਕ ਵਧੇਰੇ ਪੜ੍ਹਨਯੋਗ ਭਾਸ਼ਾ ਅਤੇ ਫਾਰਮੈਟ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਇਹ ਪਾਠ ਦਾ ਵਿਸਤਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਖਾਲੀ ਥਾਵਾਂ ਨੂੰ ਜਿੰਨਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਭਰਦਿਆਂ, ਗਨੋਸਟਿਕ ਧਰਮ-ਸ਼ਾਸਤਰ, ਇਤਿਹਾਸਕ ਜਾਣਕਾਰੀ, ਪਾਠਕ ਹਵਾਲਿਆਂ, ਅਤੇ ਗੱਲਬਾਤ ਦੇ ਤਾਰਕਿਕ ਪ੍ਰਵਾਹ ਦੀ ਸਮਝ ਦੇ ਅਧਾਰ ਉੱਤੇ।

ਬਰੈਕਟਾਂ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਸ਼ਬਦ ਜਾਂ ਵਾਕੰਸ਼ ਪਾਠ ਵਿੱਚ ਕੀਤੇ ਗਏ ਉਹ ਵਾਧੇ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਗੁੰਮ ਹੋਏ ਅੱਖਰ, ਸ਼ਬਦ, ਜਾਂ ਲਾਈਨਾਂ ਨੂੰ ਭਰਨ ਦੇ ਮਾਮਲੇ ਵਜੋਂ; ਜਾਂ ਮੂਲ ਪਾਠ ਜਾਂ ਇਸ ਦੇ ਅਨੁਵਾਦ ਵਿੱਚ ਅਸਪੱਸ਼ਟ ਸ਼ਬਦਾਵਲੀ ਦੇ ਸਪੱਸ਼ਟੀਕਰਨ ਦੇ ਮਾਮਲੇ ਵਜੋਂ। ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਸ਼ਬਦ ਦਾ ਇੱਕ ਤੋਂ ਵੱਧ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਅਨੁਵਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਿਕਲਪਾਂ ਨੂੰ ਨੋਟ ਕਰਨ ਲਈ ਇੱਕ ਸਲੈਸ਼ ‘/’ ਵਰਤਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਟਿੱਪਣੀਆਂ ਨੂੰ ਸਪੱਸ਼ਟ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ‘ਨੋਟ’ ਵਜੋਂ ਚਿੰਨ੍ਹਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਪਾਠ ਵਿੱਚ ਇਟੈਲਿਕ ਫੌਂਟ ਵਿੱਚ ਰੱਖੀਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ। ਪਾਠਕ ਨੂੰ ਪਾਠ ਦੇ ਸੰਭਾਵੀ ਕਾਰਜ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸਿਰਲੇਖ ਕੁਝ ਸੰਕੇਤ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ‘ਯਹੂਦਾਹ ਅਨੁਸਾਰ ਖੁਸ਼ਖਬਰੀ’ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਸਗੋਂ ਇਹ, ‘ਯਹੂਦਾਹ ਦੀ ਖੁਸ਼ਖਬਰੀ’ ਹੈ। ਇਹ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਲੇਖਕ ਯਹੂਦਾਹ, ਉਸ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਅਤੇ ਯੋਗਦਾਨ ਨੂੰ ਪਾਠ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਚਾਰੇ ਅਤੇ ਪ੍ਰਚਾਰੇ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਧਰਮ-ਸ਼ਾਸਤਰ ਅਨੁਸਾਰ ਉੱਚਾ ਚੁੱਕਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਿਆਂ, ਪਾਠ ਵਿੱਚ ਗੁੰਮ ਸ਼ਬਦ ਅਤੇ ਲਾਈਨਾਂ ਸਿੱਖਿਅਤ ਅਤੇ ਵਾਜਬ ਧਾਰਨਾਵਾਂ ਦਾ ਮਾਮਲਾ ਹੋ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ। ਪਰ, ਉਹ ਫਿਰ ਵੀ ਧਾਰਨਾਵਾਂ ਹਨ। ਆਓ ਹੁਣ ਯਹੂਦਾਹ ਦੀ ਖੁਸ਼ਖਬਰੀ ਵੱਲ ਵੇਖੀਏ।

ਯਹੂਦਾਹ ਦੀ ਖੁਸ਼ਖਬਰੀ

ਇਹ ਉਹ ਐਲਾਨ ਹੈ, ਜੋ ਯੇਸ਼ੂਆ ਦੁਆਰਾ ਯਹੂਦਾਹ ਇਸਕਰਿਓਤੀ ਨੂੰ ਗੁਪਤ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਉਸ ਅੱਠ-ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦੌਰਾਨ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ ਜਿਸ ਵਿੱਚ (ਜੋ ਸੀ) ਉਸ ਦੇ (ਯੇਸ਼ੂਆ ਦੇ) ਪਸਾਹ ਮਨਾਉਣ ਤੋਂ ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਪਹਿਲਾਂ ਸ਼ਾਮਲ ਸਨ (ਇੱਕ ਅਨੁਵਾਦਕ ਕੋਲ ‘ਆਪਣਾ ਜਨੂੰਨ / ਦੁੱਖ ਮਨਾਇਆ’ ਹੈ)।

ਨੋਟ: ਇਹ ਐਲਾਨ ਰੂੜ੍ਹੀਵਾਦੀ ਗਿਰਜੇ ਲਈ ਲੋਗੋਸ, ਸ਼ਬਦ ਜਾਂ ਮਸੀਹ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਸ਼ਬਦ ਅਦਾਲਤੀ ਫੈਸਲੇ ਵਾਂਗ ਨਿਆਂ ਦਾ ਇੱਕ ਐਲਾਨ ਹੈ।

1. ਯੇਸ਼ੂਆ ਮਨੁੱਖਤਾ ਨੂੰ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਚਮਤਕਾਰ ਅਤੇ ਅਚੰਭੇ ਵਾਲੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਲਈ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ। ਕਿਉਂਕਿ ਕੁਝ ਨੇ ਧਰਮੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਆਚਰਣ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਦੂਜੇ ਆਪਣੇ ਪਾਪਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਰੀ ਰਹੇ, ਉਸ ਨੇ ਬਾਰਾਂ ਚੇਲਿਆਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਉਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ।

2. ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਇਸ ਦੁਨੀਆ ਤੋਂ ਪਰੇ ਰਹੱਸਾਂ ਅਤੇ ਇਸ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ (ਅੰਤ ਵਿੱਚ) ਕੀ ਹੋਵੇਗਾ, ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰਨੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਅਕਸਰ ਆਪਣੀ ਦਿੱਖ ਬਦਲਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਜੋਂ ਨਹੀਂ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਸੀ ਸਗੋਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਚੇਲਿਆਂ ਨਾਲ ਸੀ ਤਾਂ ਇੱਕ ਬੱਚੇ ਵਰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ (ਕੁਝ ਅਨੁਵਾਦਕਾਂ ਕੋਲ ਦਿੱਖ ਜਾਂ ਆਤਮਾ ਹੈ)।

3. ਉਹ ਯਹੂਦੀਆ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵਾਰ ਆਪਣੇ ਚੇਲਿਆਂ ਕੋਲ ਆਇਆ ਜਦੋਂ ਉਹ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਬੈਠੇ ਸਨ (ਆਪਣੀ ਭਗਤੀ ਦਾ ਅਭਿਆਸ ਕਰਦੇ ਹੋਏ - ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਸਿਖਲਾਈ)। ਜਦੋਂ ਉਹ ਚੇਲਿਆਂ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆਇਆ ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਉਹ ਇਕੱਠੇ ਬੈਠੇ ਸਨ, ਧੰਨਵਾਦ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ ਅਤੇ ਰੋਟੀ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਹਿ ਰਹੇ ਸਨ (ਯੂਕਾਰਿਸਟ / ਧੰਨਵਾਦ)। ਉਹ ਹੱਸਿਆ।

4. ਚੇਲਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, ‘ਰੱਬੀ, ਤੂੰ ਸਾਡੀ ਧੰਨਵਾਦ ਦੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਉੱਤੇ ਕਿਉਂ ਹੱਸ ਰਿਹਾ ਹੈਂ? ਕੀ ਅਸੀਂ ਢੁਕਵਾਂ ਆਚਰਣ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ?’ ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ‘ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਉੱਤੇ ਨਹੀਂ ਹੱਸ ਰਿਹਾ। ਇਹ ਕੇਵਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਇਸ ਲਈ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਹੇ ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਇਸ ਲਈ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਹਾਡੇ ਦੇਵਤਾ ਦੀ (ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਹੋਣੀ ਹੈ / ਹੋਵੇਗੀ)।’

5. ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, ‘ਰੱਬੀ, ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਦੇਵਤਾ ਦਾ (ਧਰਤੀ ਦਾ / ਇਕੱਲਾ) ਪੁੱਤਰ ਹੈਂ।’ ਯੇਸ਼ੂਆ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, ‘ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਜਾਣਦੇ ਹੋ? (ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਸੋਚਦੇ ਹੋ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹੋ?) ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਹਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਸੱਚਮੁੱਚ, ਇਸ ਪੀੜ੍ਹੀ (ਇਸ ਨਸਲ) ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸਮਝੇਗਾ।’

6. ਉਸ ਦੇ ਚੇਲਿਆਂ ਨੇ ਇਹ ਸੁਣਿਆ ਅਤੇ ਕ੍ਰੋਧਿਤ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਗਾਲਾਂ ਬੁੜਬੁੜਾਉਣ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਮਖੌਲ ਉਡਾਉਣ ਲੱਗੇ। ਜਦੋਂ ਯੇਸ਼ੂਆ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਹ ਸਮਝਣ ਦੀ ਅਸਮਰਥਾ ਵੇਖੀ ਜੋ ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਸੀ (ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੂਰਖਤਾ), ਉਸ ਨੇ ਮਖੌਲ ਕੀਤਾ, ‘ਤੁਸੀਂ ਇੰਨੇ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਕਿਉਂ ਹੋਏ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਕ੍ਰੋਧਿਤ ਹੋ ਗਏ? ਤੁਹਾਡਾ ਦੇਵਤਾ ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਅੰਦਰ ਹੈ, (ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਆਪਣੀ ਸਮਝ ਦੀ ਘਾਟ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮਾਰਗ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ) ਨੇ ਤੁਹਾਡੇ (ਮਨ / ਆਤਮਾ) ਵਿੱਚ ਇਹ ਕ੍ਰੋਧ ਭੜਕਾਇਆ ਹੈ। (ਮੈਂ ਚੁਣੌਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ) ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਮਨੁੱਖ ਮੈਨੂੰ ਦਿਖਾਵੇ ਕਿ ਕੌਣ (ਸਮਝਦਾਰ ਕਾਫ਼ੀ) ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਸੰਪੂਰਨ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਲਿਆਵੇ ਅਤੇ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋ ਕੇ ਮੇਰਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰੇ।’

7. ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਨੇ ਕਿਹਾ, ‘ਅਸੀਂ ਕਾਫ਼ੀ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹਾਂ।’ ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ (ਸੱਚੀ ਹੋਂਦ) ਆਤਮਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋਣ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਨਾ ਕਰ ਸਕਿਆ ਸਿਵਾਏ ਯਹੂਦਾਹ ਇਸਕਰਿਓਤੀ ਦੇ। ਯਹੂਦਾਹ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋ ਸਕਿਆ, ਪਰ ਉਹ ਵੀ ਯੇਸ਼ੂਆ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਨਾ ਵੇਖ ਸਕਿਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਚਿਹਰਾ ਪਰੇ ਮੋੜ ਲਿਆ।

ਨੋਟ: ਇਹ ਅਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੈ ਕਿ ਯਹੂਦਾਹ ਨੇ ਯੇਸ਼ੂਆ ਵੱਲ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ। ਇੱਕ ਉੱਚੇ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਨਾ ਵੇਖਣਾ ਸਤਿਕਾਰ ਦੀ ਇੱਕ ਰੀਤ ਸੀ। ਜਾਂ ਯਹੂਦਾਹ ਯੇਸ਼ੂਆ ਵੱਲ ਵੇਖਣ ਵਿੱਚ ਅਸਮਰੱਥ ਸੀ ਜਾਂ ਉਹ ਯੇਸ਼ੂਆ ਦੀ ਆਪਣੇ ਰੱਬੀ ਵਜੋਂ ਸਥਿਤੀ ਦੁਆਰਾ ਸੀਮਤ ਸੀ।

8. ਯਹੂਦਾਹ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, ‘ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ ਅਤੇ ਤੂੰ ਕਿੱਥੋਂ ਆਇਆ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਬਾਰਬੇਲੋ ਦੇ ਸਦੀਵੀ (ਸਦੀਵੀ) ਯੁੱਗ (ਖੇਤਰ ਜਾਂ ਰਾਜ) ਤੋਂ ਹੈਂ (ਬਾਰਬੇਲੋ ਦਾ ਸਦੀਵੀ ਰਾਜ)। ਮੈਂ ਉਸ ਦਾ ਨਾਂ ਬੋਲਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਹਾਂ ਜਿਸ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਭੇਜਿਆ ਹੈ।’

9. ਯੇਸ਼ੂਆ ਜਾਣਦਾ ਸੀ ਕਿ ਯਹੂਦਾਹ ਕੁਝ ਅਜਿਹਾ ਸਮਝਣ (ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਨ / ਸੋਚਣ) ਦੇ ਸਮਰੱਥ ਸੀ ਜੋ ਮਹਿਮਾਵਾਨ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਯੇਸ਼ੂਆ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, ‘ਦੂਜਿਆਂ ਤੋਂ (ਕਦਮ ਪਰੇ / ਦੂਰੀ ਉੱਤੇ) ਚਲਾ ਜਾਹ ਅਤੇ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਯਾਹਵੇ ਦੇ ਰਹੱਸਾਂ ਬਾਰੇ ਦੱਸਾਂਗਾ (ਯਾਹਵੇ ਦਾ ਰਾਜ / ਯਾਹਵੇ ਦਾ ਰਾਜ)।’

10. ‘ਤੇਰੇ ਲਈ ਉੱਥੇ ਪਹੁੰਚਣਾ ਸੰਭਵ ਹੈ, ਪਰ ਰਾਹ ਤੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਦੁੱਖ ਦੇਵੇਗਾ ਕਿਉਂਕਿ ਤੈਨੂੰ ਬਦਲ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇਗਾ ਤਾਂ ਜੋ ਬਾਰਾਂ ਆਪਣੇ ਦੇਵਤਾ ਨਾਲ ਫਿਰ ਸੰਪੂਰਨ ਹੋ ਸਕਣ।’ ਯਹੂਦਾਹ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, ‘ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਕਦੋਂ ਦੱਸੇਂਗਾ ਕਿ ਇਸ ਪੀੜ੍ਹੀ (ਨਸਲ) ਲਈ ਰੌਸ਼ਨੀ ਦਾ ਮਹਾਨ ਦਿਨ ਕਿਵੇਂ ਚੜ੍ਹੇਗਾ? ਤੂੰ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਦੋਂ ਸਮਝਾਵੇਂਗਾ?’ ਪਰ ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਪੁੱਛੀਆਂ, ਯੇਸ਼ੂਆ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।

11. ਇਸ ਦੇ ਵਾਪਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਦੀ ਸਵੇਰ ਵਿੱਚ, ਯੇਸ਼ੂਆ ਆਪਣੇ ਚੇਲਿਆਂ ਕੋਲ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, ‘ਰੱਬੀ, ਤੂੰ ਕਿੱਥੇ ਗਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਤੂੰ ਜਦੋਂ ਸਾਨੂੰ ਛੱਡਿਆ ਤਾਂ ਕੀ ਕੀਤਾ ਸੀ?’ ਯੇਸ਼ੂਆ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, ‘ਮੈਂ ਇੱਕ ਹੋਰ ਪੀੜ੍ਹੀ (ਨਸਲ) ਕੋਲ ਗਿਆ ਸੀ ਜੋ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪੀੜ੍ਹੀ (ਨਸਲ) ਹੈ।’

12. ਉਸ ਦੇ ਚੇਲਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, ‘ਯੇਸ਼ੂਆ, ਇਹ ਮਹਾਨ ਨਸਲ ਕੀ ਹੈ ਜੋ ਸਾਡੇ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਤੇ ਸਾਡੇ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਜੋ ਹੁਣ ਇਸ ਖੇਤਰ (ਰਾਜ) ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਹੈ?’ ਜਦੋਂ ਯੇਸ਼ੂਆ ਨੇ ਇਹ ਸੁਣਿਆ, ਉਹ ਹੱਸਿਆ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, ‘ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਨਸਲ (ਪੀੜ੍ਹੀ) ਬਾਰੇ ਕਿਉਂ ਸੋਚ ਰਹੇ ਹੋ? ਸੱਚਮੁੱਚ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸਾਂਗਾ। ਇਸ ਯੁੱਗ (ਖੇਤਰ / ਯੁੱਗ) ਵਿੱਚ ਜਨਮਿਆ ਕੋਈ ਵੀ ਉਸ (ਪੀੜ੍ਹੀ / ਨਸਲ) ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖੇਗਾ, ਅਤੇ ਤਾਰਿਆਂ (ਨਿਯੰਤਰਣ) ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੂਤਾਂ ਦੀ ਭੀੜ (ਫੌਜ) ਵੀ ਉਸ ਪੀੜ੍ਹੀ (ਨਸਲ) ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗੀ, ਅਤੇ ਕੋਈ ਵੀ ਮਰਨਹਾਰ (ਭ੍ਰਿਸ਼ਟ) ਵਿਅਕਤੀ ਇਸ ਨਾਲ ਸਬੰਧਿਤ (ਸਬੰਧਿਤ) ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ।’

13. ‘ਉਹ ਪੀੜ੍ਹੀ (ਇੱਕ ਖੇਤਰ) ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ ਜੋ (ਮਰਨਹਾਰ / ਭ੍ਰਿਸ਼ਟ) ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ। (ਤੁਹਾਡੇ) ਵਿੱਚ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਪੀੜ੍ਹੀ ਮਨੁੱਖਤਾ ਦੀ ਪੀੜ੍ਹੀ (ਘਟੀਆ / ਬਿਨਾਂ) ਸ਼ਕਤੀ ਤੋਂ ਹੈ, ਜੋ (ਉੱਪਰ) ਦੂਜੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨਾਲ (ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੁਆਰਾ) ਤੁਸੀਂ ਰਾਜ ਕਰਦੇ ਹੋ / ਰਾਜ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹੋ, (ਸਬੰਧਿਤ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ)।’ ਜਦੋਂ (ਉਸ ਦੇ) ਚੇਲਿਆਂ ਨੇ ਇਹ ਸੁਣਿਆ, ਉਹ ਸਭ (ਆਪਣੇ ਦਿਲ / ਆਤਮਾ) ਵਿੱਚ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਗਏ। ਉਹ ਬੇਬੋਲ ਸਨ (ਇੱਕ ਸ਼ਬਦ ਨਾ ਕਹਿ ਸਕੇ)।

ਨੋਟ: ਇਹ ਮਨੁੱਖਤਾ ਦੀ ਪੀੜ੍ਹੀ ਜਾਂ ਨਸਲ, ਜੋ ਘਟੀਆ, ਸੜਦੀ, ਅਤੇ ਅਗਿਆਨੀ ਹੈ, ਅਤੇ ‘ਮਹਾਨ ਪੀੜ੍ਹੀ ਜਾਂ ਨਸਲ’, ਜੋ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਵਾਨ, ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ, ਅਤੇ ਸਦੀਵੀ ਹੈ, ਵਿਚਕਾਰ ਇੱਕ ਅੰਤਰ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਕੇਵਲ ਦੋ ਨਸਲਾਂ ਹਨ: ਉਹ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਗਨੋਸਿਸ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਦਿਲਚਸਪ ਗੱਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਯੇਸ਼ੂਆ ਦਾ ਮਹਾਨ ਪੀੜ੍ਹੀ ਵਿੱਚ ਚੇਲਿਆਂ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਸਥਾਨ ਹੈ।

14. ਇੱਕ ਹੋਰ ਦਿਨ ਯੇਸ਼ੂਆ (ਉਨ੍ਹਾਂ) ਕੋਲ ਆਇਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, ‘ਰੱਬੀ, ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਇੱਕ (ਸੁਪਨੇ) ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਾਡੇ ਸਭ ਦੇ ਭਾਰੀ (ਉਸ ਰਾਤ ਬਾਰੇ ਸੁਪਨੇ ਸਨ ਜਦੋਂ ਤੈਨੂੰ ਲੈ ਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ / ਗ੍ਰਿਫਤਾਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ)।’ (ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ), ‘ਤੁਸੀਂ (ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਕਿਉਂ ਆਏ ਹੋ ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ) ਲੁਕਣ ਵਿੱਚ ਗਏ ਹੋ?’

15. ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, ‘ਇੱਕ (ਇਸ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਜਗਵੇਦੀ ਵਾਲੀ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਇਮਾਰਤ ਸੀ ਅਤੇ ਬਾਰਾਂ ਮਨੁੱਖ, (ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਕਹਾਂਗੇ) ਜਾਜਕ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਨਾਂ ਸੀ, ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਭੀੜ ਉਸ ਜਗਵੇਦੀ ਉੱਤੇ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ (ਆਪਣੀ ਦ੍ਰਿੜਤਾ ਕਰਕੇ ਸਹਿਣ ਕਰਦੇ ਹੋਏ), (ਜਾਜਕ ਦੇ (ਆਉਣ ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ) ਭੇਟਾਂ ਲਈ)। (ਪਰ) ਅਸੀਂ ਉਡੀਕ ਕਰਦੇ ਰਹੇ (ਅਸੀਂ ਵੀ ਦ੍ਰਿੜ ਸੀ)।’ (ਯੇਸ਼ੂਆ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ), ‘(ਜਾਜਕ) ਕਿਹੋ ਜਿਹੇ ਸਨ?’ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, ‘ਕੁਝ (ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ) ਦੋ ਹਫ਼ਤਿਆਂ ਲਈ ਵਰਤ ਰੱਖਣਗੇ; (ਦੂਜੇ) ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਬਲੀ ਕਰਨਗੇ, ਦੂਜੇ ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ, (ਸਾਰੇ ਸਮੇਂ) ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਨਿਮਰਤਾ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ (ਭੇਟ) ਵਿੱਚ; ਕੁਝ ਦੂਜੇ ਮਰਦਾਂ ਨਾਲ ਸੰਭੋਗ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਕੁਝ ਕਤਲ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਕੁਝ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਅਤੇ ਅਪਰਾਧ ਦੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਅਤੇ ਜਗਵੇਦੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜ੍ਹੇ ਮਨੁੱਖ ਤੇਰਾ ਨਾਂ (‘ਅਧਿਕਾਰ) ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਗਿਆਨ ਦੀ ਘਾਟ (ਰੌਸ਼ਨੀ ਦੀ ਘਾਟ) ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ, ਬਲੀਦਾਨ (ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥੋਂ) ਪੂਰਨਤਾ ਤੱਕ ਲਿਆਂਦੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ (ਜਗਵੇਦੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬਲੀਦਾਨਾਂ ਨੂੰ ਕਤਲ ਕਰਨ ਦੇ ਕਾਰੀਗਰੀ ਰਾਹੀਂ ਭਰੀ ਰਹੀ)।’ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹਿਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਹ ਬੇਚੈਨ ਅਤੇ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਏ।

16. ਯੇਸ਼ੂਆ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, ‘ਤੁਸੀਂ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਕਿਉਂ ਹੋ? ਅਜਿਹਾ ਹੀ ਹੋਵੇ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਜਗਵੇਦੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜ੍ਹੇ ਸਾਰੇ ਜਾਜਕ ਮੇਰਾ ਨਾਂ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਈ ਵਾਰ ਦੱਸਿਆ ਹੈ ਕਿ ਮੇਰਾ ਨਾਂ ਇਸ ਨਸਲ ਦੇ (ਨਿਆਂ) ਉੱਤੇ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖੀ ਪੀੜ੍ਹੀਆਂ ਰਾਹੀਂ ਤਾਰਿਆਂ ਉੱਤੇ ਲਿਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਨਾਂ ਵਿੱਚ (ਇਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੇ) ਬਾਂਝ ਰੁੱਖ ਲਗਾਏ ਹਨ, (ਅਤੇ ਅਜਿਹਾ ਕੀਤਾ ਹੈ) ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਸਨਮਾਨ ਦੇ।’

17. ਯੇਸ਼ੂਆ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: ‘ਤੁਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਰਗੇ ਹੋ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਜਗਵੇਦੀ ਉੱਤੇ ਭੇਟਾਂ ਚਲਾਉਂਦਿਆਂ ਵੇਖਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਉਹ ਦੇਵਤਾ ਹੈ ਜਿਸ ਦੀ ਤੁਸੀਂ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਅਤੇ ਜੋ ਬਾਰਾਂ ਮਨੁੱਖ ਤੁਸੀਂ ਵੇਖੇ ਹਨ ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਪਸ਼ੂ ਤੁਸੀਂ ਬਲੀਦਾਨ ਲਈ ਲਿਆਂਦੇ ਵੇਖੇ ਹਨ ਉਹ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਜਗਵੇਦੀ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਭਟਕਾਇਆ ਹੈ (ਭਟਕਾਓਗੇ)। (ਤੁਸੀਂ) ਖੜ੍ਹੇ ਹੋਵੋਗੇ (ਅਗਵਾਈ / ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਤਾ) ਅਤੇ ਮੇਰਾ ਨਾਂ ਉਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਵਰਤੋਗੇ, ਜਿਵੇਂ ਧਰਮੀ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਪੀੜ੍ਹੀਆਂ ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਸਭ ‘ਉਸ’ ਪ੍ਰਤੀ ਵਫ਼ਾਦਾਰ ਰਹੋਗੇ। (ਕੁਝ ਅਨੁਵਾਦਾਂ ਵਿੱਚ ਹੈ- ‘ਅਰਾਜਕਤਾ ਦਾ ਮਾਲਕ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਸਥਾਨ ਕਾਇਮ ਕਰੇਗਾ।’) ‘ਉਸ’ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇੱਕ ਹੋਰ ਮਨੁੱਖ (ਵਿਭਚਾਰੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ) ਤੋਂ ਅਗਵਾਈ ਕਰੇਗਾ, ਅਤੇ (ਇੱਕ ਹੋਰ ਅਗਵਾਈ ਕਰੇਗਾ) ਜਗਵੇਦੀ ਉੱਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਜੋ ਬੱਚਿਆਂ ਦਾ ਕਤਲ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਜੋ ਸਮਲਿੰਗੀ ਹਨ, ਅਤੇ (ਇੱਕ ਹੋਰ) ਉਹ ਜੋ ਵਰਤ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ (ਇੱਕ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋਵੇਗਾ) ਬਾਕੀਆਂ ਤੋਂ ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪ੍ਰਦੂਸ਼ਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਜੋ ਅਰਾਜਕਤਾ ਹਨ ਅਤੇ ਜੋ ਪਾਪ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ (ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ) ਜੋ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ‘ਅਸੀਂ ਦੂਤਾਂ ਵਰਗੇ ਹਾਂ’; ਉਹ ਤਾਰੇ ਹਨ ਜੋ (ਸਭ ਕੁਝ ਵਾਪਰਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ / ਸਭ ਕੁਝ ਦਾ ਅੰਤ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ)।’

18. ‘ਮਨੁੱਖੀ ਪੀੜ੍ਹੀਆਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ, ‘ਵੇਖ, ਪਰਮੇਸ਼ਰ ਨੇ ਇੱਕ ਜਾਜਕ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਤੇਰਾ ਬਲੀਦਾਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਹੈ।’ ਪਰ ਜਾਜਕ ਗਲਤੀ ਦਾ ਇੱਕ ਸੇਵਕ ਹੈ (ਗਲਤੀ ਵਿੱਚ ਸੇਵਕ / ਸੇਵਕ ਪਰ ਪਾਪ ਵਿੱਚ ਹੈ)। ਪਰ ਇਹ ਯਾਹਵੇ, ਸਭ ਦਾ ਯਾਹਵੇ (ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਪੂਰਨਤਾ), ਹੈ, ਜੋ ਹੁਕਮ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ‘(ਸਮੇਂ ਦੇ) ਆਖਰੀ ਦਿਨ ਉਹ ਸ਼ਰਮਿੰਦੇ ਹੋਣਗੇ (ਕੁਝ ਕੋਲ ਹੈ - ‘ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ’)।’’

ਨੋਟ: ਯੇਸ਼ੂਆ ਚੇਲਿਆਂ ਨੂੰ ਦੱਸਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਗਲਤ ਦੇਵਤਾ ਪ੍ਰਤੀ ਵਫ਼ਾਦਾਰ ਹਨ। ਉਹ ਅੱਗੇ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਉਹ ਹਨ ਜੋ ਕਤਲ, ਵਿਭਚਾਰ, ਅਤੇ ਪਾਪ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤੋਂ ਅੱਗੇ, ਯੇਸ਼ੂਆ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਆਤਮਿਕ ਕਤਲ ਵਿੱਚ ਲੈ ਜਾਣਗੇ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਪਸ਼ੂ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਬਲੀ ਹੁੰਦੇ ਵੇਖੇ ਸਨ। ਇਸ ਸਮੇਂ 12 ਵਿੱਚ ਯਹੂਦਾਹ ਸ਼ਾਮਲ ਸੀ। ਇਸ, ਅਤੇ ਅਜਿਹੀਆਂ ਹੋਰ ਆਇਤਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਸਿੱਟਾ ਕੱਢਣ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਕੀਤਾ ਹੈ ਕਿ ਯਹੂਦਾਹ ਦੀ ਖੁਸ਼ਖਬਰੀ ਯਹੂਦਾਹ ਨੂੰ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਵਿਅਕਤੀ ਨਹੀਂ ਦਰਸਾ ਰਹੀ ਸੀ ਜੋ ਮੂਲ ਅਨੁਵਾਦਕਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਮਝਿਆ ਸੀ।

19. ਯੇਸ਼ੂਆ (ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ), ‘(ਜੋ) ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਹੈ (ਅਤੇ ਜਗਵੇਦੀ ਉੱਤੇ ਮੰਡਰਾਉਣਾ ਬੰਦ ਕਰੋ) ਬਲੀਦਾਨ ਕਰਨਾ ਬੰਦ ਕਰੋ। ਜਾਜਕ ਤੁਹਾਡੇ ਤਾਰਿਆਂ ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਦੂਤਾਂ ਉੱਤੇ ਹਨ। ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਉੱਥੇ ਆਪਣੇ ਅੰਤ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਚੁੱਕੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ (ਫਸਾਏ ਜਾਣ / ਝਗੜਾ / ਲੜਾਈ) ਦਿਓ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਲਾ ਛੱਡ ਦਿਓ। (ਇਸ ਪੀੜ੍ਹੀ ਦੁਆਰਾ ਦੂਸ਼ਿਤ ਨਾ ਹੋਵੋ ਸਗੋਂ ਮਹਾਨ ਇੱਕ ਦੁਆਰਾ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆਨ ਦਾ ਭੋਜਨ ਖਾਓ।)

ਨੋਟ: ਅਸੀਂ ਪਾਠ ਵਿੱਚ ‘ਤਾਰੇ’ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਅਕਸਰ ਵੇਖਾਂਗੇ। ਉਹ ਦੋ ਵਿਲੱਖਣ ਸੰਕਲਪਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਬਣਨ ਲਈ ਵਰਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ ਕਿ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਦੀ ਸਿਰਜਣਾ ਵਿੱਚ, ਪ੍ਰਕਾਸ਼-ਸਰੋਤ ਬਣਾਏ ਗਏ ਸਨ ਜੋ ਹਰੇਕ ਵਿਅਕਤੀ ਦੀ ਹੋਣੀ ਨੂੰ ਨਿਯੰਤਰਿਤ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਸਨ। ਇਹ ਵੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ ਕਿ ਹਰੇਕ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਇੱਕ ਤਾਰਾ ਉਸ ਦੇ ਸਦੀਵੀ ਘਰ ਜਾਂ ਆਰਾਮ ਸਥਾਨ ਵਜੋਂ ਸੌਂਪਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਇੱਕ ਚੰਗਾ ਵਿਅਕਤੀ ਰਾਜ ਕਰਨ ਅਤੇ ਆਰਾਮ ਕਰਨ ਲਈ ਆਪਣੇ ਤਾਰੇ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹੇਗਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤਾਰੇ ਚੇਤਨ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਸਨ, ਯਾਹਵੇ ਤੋਂ ਹੁਕਮਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਦੀਆਂ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਹੋਣੀ ਦੇ ਸਥਾਨ ਵੀ ਸਨ ਜੋ ਭੌਤਿਕ ਤਲ ਤੋਂ ਬਚ ਨਿਕਲਦੇ ਹਨ।

20. ਇੱਕ ਨਾਨਬਾਈ (ਸਾਰੀ) ਸਿਰਜਣਾ ਨੂੰ (ਸਵਰਗ) ਹੇਠ ਨਹੀਂ ਖੁਆ ਸਕਦਾ। ਅਤੇ (ਉਹ ਨਹੀਂ ਦੇਣਗੇ) ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ (ਇੱਕ ਭੋਜਨ) ਅਤੇ (ਦੇਣਗੇ) (ਮਹਾਨ ਪੀੜ੍ਹੀ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਉਹੀ ਭੋਜਨ)। ਯੇਸ਼ੂਆ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, ‘ਮੇਰੇ ਨਾਲ (ਵਿਰੁੱਧ) ਸੰਘਰਸ਼ ਕਰਨਾ ਬੰਦ ਕਰੋ। ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚੋਂ ਹਰੇਕ ਦਾ ਆਪਣਾ ਤਾਰਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਹਰ (ਇੱਥੇ ਲਾਈਨਾਂ ਗੁੰਮ ਹਨ। ਪਾਠ ਪੜ੍ਹ ਸਕਦਾ ਹੈ ‘ਵਿਅਕਤੀ ਦੀ ਆਪਣੀ ਹੋਣੀ ਹੈ।’ ਜਾਂ ਸੰਭਵ ਤੌਰ ਉੱਤੇ, ‘ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਚੰਗਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਉਹ ਆਪਣੇ ਤਾਰੇ ਉੱਤੇ ਰਹੇਗਾ ਅਤੇ ਆਰਾਮ ਕਰੇਗਾ’)। (ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਆਪਣੇ ਮੌਸਮ ਵਿੱਚ ਵਾਪਰਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਮੌਸਮ ਨਿਯਤ ਹਨ। ਅਤੇ (ਮੌਸਮ) ਵਿੱਚ ਜੋ ਆਇਆ ਹੈ (ਇਹ ਬਸੰਤ ਹੈ) ਇਸ ਯੁੱਗ / ਯੁੱਗ ਦੇ (ਸਵਰਗ ਦੇ) ਰੁੱਖ ਲਈ (ਅਤੇ ਇਹ ਪੈਦਾ ਕਰੇਗਾ) ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਲਈ (ਫਿਰ ਮੁਰਝਾ ਜਾਵੇਗਾ) ਪਰ ਉਹ ਯਾਹਵੇ ਦੇ ਅਤੇ (ਇਸ ਪੀੜ੍ਹੀ ਨੂੰ ਵੀ ਪਾਣੀ ਦੇਣ) ਆਇਆ ਹੈ ਜੋ ਰਹੇਗੀ, ਕਿਉਂਕਿ (ਉਹ) ਉਸ ਪੀੜ੍ਹੀ ਲਈ (ਜੀਵਨ ਦੇ ਰਾਹ ਨੂੰ) ਭ੍ਰਿਸ਼ਟ / ਭਟਕਾਏਗਾ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ (ਇਸ ਨੂੰ ਮਾਰਗ ਦਰਸਾਏਗਾ) ਸਦੀਵੀਤਾ ਤੋਂ ਸਦੀਵੀਤਾ ਤੱਕ।’ 21. ਯਹੂਦਾਹ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, ‘ਰੱਬੀ, ਇਹ ਪੀੜ੍ਹੀ ਕਿਸ ਕਿਸਮ ਦਾ ਫਲ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀ ਹੈ?’ ਯੇਸ਼ੂਆ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, ‘ਹਰ ਮਨੁੱਖੀ ਪੀੜ੍ਹੀ ਦੀਆਂ ਆਤਮਾਵਾਂ ਮਰ ਜਾਣਗੀਆਂ। ਪਰ, ਜਦੋਂ ਇਹ ਲੋਕ (ਇਸ ਰਾਜ ਦੇ) ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਸਮਾਂ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲੈਣਗੇ ਅਤੇ ਜੀਉਂਦਾ ਸਾਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਵੇਗਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਮਰ ਜਾਣਗੇ ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਆਤਮਾਵਾਂ ਜਾਰੀ ਰਹਿਣਗੀਆਂ ਅਤੇ ਉਹ ਚੜ੍ਹ ਜਾਣਗੇ (ਉੱਪਰ ਚੁੱਕੇ ਜਾਣਗੇ / ਉੱਪਰ ਲਿਜਾਏ ਜਾਣਗੇ)।’ ਯਹੂਦਾਹ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, ‘ਬਾਕੀ ਮਨੁੱਖੀ ਪੀੜ੍ਹੀਆਂ ਕੀ ਕਰਨਗੀਆਂ?’ ਯੇਸ਼ੂਆ ਨੇ ਕਿਹਾ, ‘(ਪਥਰੀਲੀ ਮਿੱਟੀ) ਵਿੱਚ ਬੀਜ ਬੀਜਣਾ ਅਤੇ ਇਸ ਦਾ ਫਲ ਵੱਢਣਾ ਸੰਭਵ ਨਹੀਂ ਹੈ। (ਇਹ (ਭ੍ਰਿਸ਼ਟ) ਪੀੜ੍ਹੀ ਦਾ (ਤਰੀਕਾ) ਵੀ ਹੈ), (ਇਸ ਰਾਜ ਦੇ ਬੱਚੇ) ਅਤੇ ਭ੍ਰਿਸ਼ਟ ਸੋਫ਼ੀਆ / ਬੁੱਧੀ) (ਹੈ / ਹਨ) ਉਹ ਹੱਥ ਨਹੀਂ ਜਿਸ ਨੇ ਮਰਨਹਾਰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਬਣਾਇਆ ਹੈ), ਤਾਂ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਆਤਮਾਵਾਂ ਉੱਪਰ ਸਦੀਵੀ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹ ਜਾਣ। ਆਮੀਨ, ਮੈਂ ਕਹਿੰਦਾ ਹਾਂ, (ਕਿ ਕੋਈ) ਦੂਤ (ਜਾਂ / ਦੀ) ਸ਼ਕਤੀ ਉਸ (ਰਾਜ ਨੂੰ) ਵੇਖਣ ਦੇ ਸਮਰੱਥ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ (ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਾ) ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ (ਸਬੰਧਿਤ ਉਹ) ਪਵਿੱਤਰ ਪੀੜ੍ਹੀਆਂ (ਉੱਪਰ)।’ ਯੇਸ਼ੂਆ ਦੇ ਇਹ ਕਹਿਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਚਲਾ ਗਿਆ।

22. ਯਹੂਦਾਹ ਨੇ ਕਿਹਾ, ‘ਰੱਬੀ, ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰੇ ਦੂਜਿਆਂ ਨੂੰ ਸੁਣਿਆ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਸੁਣ। ਮੈਂ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਦਰਸ਼ਨ ਵੇਖਿਆ ਹੈ।’

23. ਜਦੋਂ ਯੇਸ਼ੂਆ ਨੇ ਇਹ ਸੁਣਿਆ, ਉਹ ਹੱਸਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, ‘ਤੂੰ (ਹੈਂ) ਤੇਰ੍ਹਵੀਂ ਆਤਮਾ (ਦੈਵੀ ਜੀਵ), ਤੂੰ ਇੰਨੀ ਮਿਹਨਤ ਕਿਉਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ / ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿਉਂ ਉਤੇਜਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈਂ? ਪਰ, ਬੋਲ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਧੀਰਜ ਰੱਖਾਂਗਾ।’ ਯਹੂਦਾਹ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, ‘ਦਰਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਅਤੇ ਬਾਰਾਂ ਚੇਲਿਆਂ ਨੂੰ ਮੈਨੂੰ ਪੱਥਰ ਮਾਰਦਿਆਂ ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਬੁਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ / ਗੰਭੀਰਤਾ ਨਾਲ / ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਸਤਾਉਂਦਿਆਂ ਵੇਖਿਆ। ਅਤੇ (ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ ਅਤੇ ਮੈਂ) ਇੱਕ ਥਾਂ ਪਹੁੰਚਿਆ ਜਿੱਥੇ ਮੈਂ (ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਘਰ) ਵੇਖਿਆ, ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਇਸ ਦੇ ਆਕਾਰ ਨੂੰ (ਸਮਝ) ਨਾ ਸਕੀਆਂ। ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਇਸ ਨੂੰ ਘੇਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਘਰ ਦੀ ਛੱਤ ਪੌਦਿਆਂ (ਘਾਹ / ਹਰੀ ਬਨਸਪਤੀ) ਦੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਘਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ (ਇੱਕ ਭੀੜ ਸੀ) (ਅਤੇ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਉੱਥੇ ਸੀ), ਕਹਿੰਦਿਆਂ, ‘ਰੱਬੀ, ਮੈਨੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਅੰਦਰ (ਘਰ) ਲੈ ਚੱਲ।’’

24. ਉਸ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, ‘ਯਹੂਦਾਹ, ਤੇਰੇ ਤਾਰੇ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਭਟਕਾਇਆ ਹੈ। ਮਰਨਹਾਰ ਜਨਮ ਦਾ ਕੋਈ ਵੀ ਵਿਅਕਤੀ ਤੂੰ ਵੇਖਿਆ ਘਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਇਹ ਸੰਤਾਂ ਲਈ ਰਾਖਵੀਂ ਥਾਂ ਹੈ। ਨਾ ਸੂਰਜ ਨਾ ਚੰਦਰਮਾ ਨਾ ਦਿਨ (ਰੌਸ਼ਨੀ) ਉੱਥੇ ਰਾਜ ਕਰੇਗਾ। ਕੇਵਲ ਸੰਤ ਉੱਥੇ ਰਹਿਣਗੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਦੂਤਾਂ ਨਾਲ ਸਦੀਵੀ ਰਾਜ ਵਿੱਚ, ਹਮੇਸ਼ਾ (ਕੁਝ ਕੋਲ ਪਾਠ ਹੈ - ‘ਪਵਿੱਤਰ ਦੂਤਾਂ ਨਾਲ ਸਦਾ ਲਈ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਕਾਇਮ ਹੋਵੇਗਾ’)। ਵੇਖ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਰਾਜ ਦੇ ਰਹੱਸ ਸਮਝਾਏ ਹਨ ਅਤੇ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਤਾਰਿਆਂ ਦੀ ਗਲਤੀ ਬਾਰੇ ਸਿਖਾਇਆ ਹੈ; ਅਤੇ (ਮੈਂ) ਇਸ ਨੂੰ (ਇਸ ਦੇ ਰਾਹ ਉੱਤੇ) ਬਾਰਾਂ ਦੂਤਾਂ (ਯੁੱਗਾਂ) ਉੱਤੇ ਭੇਜਿਆ ਹੈ।’

ਨੋਟ: ਹਨੋਕ ਦੀ ਗੁੰਮ ਹੋਈ ਕਿਤਾਬ ਤਾਰਿਆਂ ਬਾਰੇ ਦੱਸਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਅਤੇ ਕੁਦਰਤ ਦੀਆਂ ਮਾਰਗ-ਦਰਸ਼ਕ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਹਨ, ਗਲਤੀ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਗਲਤ ਥਾਂ ਉੱਤੇ ਅਤੇ ਕ੍ਰਮ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਹੀ ਰਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂ ਨਿਰਦੇਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਣਾ ਪਿਆ। ਵੇਖੋ ਜੋਸਫ਼ ਲੰਪਕਿਨ ਦੁਆਰਾ ਹਨੋਕ ਦੀ ਗੁੰਮ ਹੋਈ ਕਿਤਾਬ।

ਨੋਟ: 12 ਜੋਤਿਸ਼ ਯੁੱਗ ਹਨ। ਰਾਸ਼ੀ ਦੇ 12 ਚਿੰਨ੍ਹ ਧਰਤੀ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਇੱਕ 360-ਡਿਗਰੀ ਗ੍ਰਹਿਣ ਮਾਰਗ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਵਿਸ਼ੁਵਾਂ ਦੇ ਪੂਰਵਗਮਨ ਨੂੰ ਬਣਾਉਣ ਵਿੱਚ 25,920 ਸਾਲ ਲੱਗਦੇ ਹਨ। ਹਰੇਕ ਚਿੰਨ੍ਹ ਆਕਾਸ਼ੀ ਲੰਬਕਾਰ ਦੇ 30 ਡਿਗਰੀਆਂ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਹੈ। ਪੂਰਵਗਮਨ ਦੀ ਹਰੇਕ ਡਿਗਰੀ 72 ਧਰਤੀ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ, ਅਤੇ ਹਰੇਕ ਸਾਲ ਆਕਾਸ਼ੀ ਲੰਬਕਾਰ ਦੇ ਚਾਪ ਦੇ 50 ਸਕਿੰਟਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ। ਇੱਕ 24 ਘੰਟੇ ਦੇ ਧਰਤੀ ਦਿਨ ਵਿੱਚ, ਧਰਤੀ ਗ੍ਰਹਿਣ ਦੇ ਪੂਰੇ 360 ਡਿਗਰੀ ਘੁੰਮਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਸਾਰੇ 12 ਚਿੰਨ੍ਹ ਵੇਖ ਸਕਦਾ ਹੈ।

25. ਯਹੂਦਾਹ ਨੇ ਕਿਹਾ, ‘ਰੱਬੀ, ਕੀ ਇਹ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੇਰੀ (ਆਤਮਿਕ) ਸੰਤਾਨ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਸ਼ਾਸਕਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਵੇਗੀ (ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੀ ਅਨੁਵਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ: ‘ਬ੍ਰਹਿਮੰਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਆਰਕੋਨਾਂ ਜਾਂ ਸ਼ਾਸਕਾਂ ਦੇ ਨਿਯੰਤਰਣ ਹੇਠ ਹੈ’)?’

26. ਯੇਸ਼ੂਆ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, ‘(ਮੇਰੇ ਨਾਲ) ਆ ਤਾਂ ਜੋ ਮੈਂ (ਤੈਨੂੰ ਉਹ ਰਾਜ ਦਿਖਾਵਾਂ ਜੋ ਤੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਂਗਾ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦਿਖਾਵਾਂਗਾ ਕਿ ਤੇਰਾ ਅਤੇ ਇਸ ਪੀੜ੍ਹੀ ਦਾ ਕੀ ਬਣੇਗਾ), ਪਰ ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਰਾਜ ਅਤੇ ਇਸ ਦੀ ਸਾਰੀ ਨਸਲ (ਲੋਕਾਂ) ਨੂੰ ਵੇਖੇਂਗਾ ਤਾਂ ਤੂੰ ਦੁਖੀ ਹੋਵੇਂਗਾ।’ ਜਦੋਂ ਯਹੂਦਾਹ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੁਣਿਆ ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, ‘ਇਸ ਦਾ ਕੀ ਫਾਇਦਾ ਹੈ ਜੇ ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਉਸ ਨਸਲ ਤੋਂ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ?’ ਯੇਸ਼ੂਆ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, ‘ਤੂੰ ਤੇਰ੍ਹਵਾਂ ਬਣੇਂਗਾ, ਅਤੇ ਤੈਨੂੰ ਦੂਜੀਆਂ ਪੀੜ੍ਹੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਸਰਾਪਿਆ ਜਾਵੇਗਾ, ਅਤੇ ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਕਰਨ ਲਈ ਆਵੇਂਗਾ। ਆਖਰੀ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ (ਨਸਲ / ਰਾਜ) ਵੱਲ ਤੇਰੇ ਚੜ੍ਹਨ ਨੂੰ ਸਰਾਪਣਗੇ।’

ਨੋਟ: ਮੈਂ ‘ਦੈਵੀ ਜੀਵ’ ਸ਼ਬਦ ਚੁਣਿਆ ਹੈ ਨਾ ਕਿ ‘ਭੂਤ’ ਕਿਉਂਕਿ ਪਾਠ ਦਾ ਅਰਥ ਅਸਪੱਸ਼ਟ ਹੈ। ਇੱਕ ਦੈਵੀ ਜੀਵ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਸੁਭਾਅ ਵਾਲੀ ਇੱਕ ਬ੍ਰਹਮਤਾ ਜਾਂ ਅਲੌਕਿਕ ਹੋਂਦ ਹੈ। ਆਇਤ 24 ਵਿੱਚ ਯੇਸ਼ੂਆ ਯਹੂਦਾਹ ਨੂੰ ਦੱਸਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਘਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਣ ਦੇ ਕਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ, ਜੋ ਸਦੀਵੀ ਰਾਜ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ। ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਆਇਤ 26 ਵਿੱਚ ਯੇਸ਼ੂਆ ਇਹ ਸੰਕੇਤ ਦਿੰਦਾ ਜਾਪਦਾ ਹੈ ਕਿ ਯਹੂਦਾਹ ਨੂੰ ਦੂਜੇ ਚੇਲਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਸਰਾਪਿਆ ਜਾਵੇਗਾ ਪਰ ਆਖਰੀ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਪੀੜ੍ਹੀ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਣ ਲਈ ਉੱਚਾ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇਗਾ। ਇਹ ਸੰਭਵ ਹੈ ਕਿ ਵਿਚਕਾਰਲਾ ਸਮਾਂ ਉਸ ਵਿੱਚ ਬਿਤਾਇਆ ਜਾਵੇਗਾ ਜਿਸ ਨੂੰ ਬਾਈਬਲ, ‘ਉਸ ਦੀ ਆਪਣੀ ਥਾਂ’ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ।

27. ਯੇਸ਼ੂਆ ਨੇ ਕਿਹਾ, ‘(ਪਿੱਛਾ ਕਰ / ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਆ), ਤਾਂ ਜੋ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉਹ (ਭੇਦ) ਸਿਖਾਵਾਂ ਜੋ ਕਿਸੇ ਵਿਅਕਤੀ ਨੇ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਵੇਖੇ।’

ਨੋਟ: ਇਹ ਕੁਝ ਸੇਥੀਅਨ ਗਨੋਸਟਿਕ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ-ਵਿਗਿਆਨ ਉੱਤੇ ਅਧਾਰਿਤ ਇੱਕ ਸਿਰਜਣਾ ਮਿਥ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਕਹਾਣੀ ਦਾ ਕਹਿਣਾ ਗਨੋਸਟਿਕ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ-ਵਿਗਿਆਨ ਨੂੰ ਯੇਸ਼ੂਆ ਦੀਆਂ ਸਿੱਖਿਆਵਾਂ ਨਾਲ ਜੋੜਨ ਦਾ ਇੱਕ ਯਤਨ ਜਾਪਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਜੋ ਸਿਰਜਣਾ ਕਹਾਣੀ ਅਤੇ ਹੋਂਦਾਂ ਨੂੰ ਵੈਧਤਾ ਅਤੇ ਅਧਿਕਾਰ ਮਿਲ ਸਕੇ ਅਤੇ ਸੰਪਰਦਾ ਦੇ ਪ੍ਰਚਾਰ ਵਿੱਚ ਵੀ ਸਹਾਇਤਾ ਮਿਲੇ।

ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਅਤੇ ਅਸੀਮ ਰਾਜ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਵਿਸਤਾਰ ਦੂਤਾਂ ਦੀ ਕਿਸੇ ਪੀੜ੍ਹੀ ਨੇ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ (ਅਤੇ ਇਸ ਵਿੱਚ) ਮਹਾਨ ਅਦਿੱਖ (ਆਤਮਾ) ਹੈ, ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਦੂਤ ਦੀ ਅੱਖ ਨੇ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ, ਦਿਲ (ਮਨ) ਦੇ ਕਿਸੇ ਵਿਚਾਰ ਨੇ ਕਦੇ ਇਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸਮਝਿਆ, ਅਤੇ ਕੋਈ ਨਾਂ ਇਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ (ਇਸ ਦਾ ਨਾਂ ਨਹੀਂ ਰੱਖਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ)।

28. ‘ਅਤੇ ਉੱਥੇ ਇੱਕ ਚਮਕਦਾਰ ਬੱਦਲ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ। ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, ‘ਇੱਕ ਦੂਤ ਮੇਰੇ ਸਹਾਇਕ (ਸੇਵਕ / ਮਦਦਗਾਰ) ਵਜੋਂ ਹੋਂਦ ਵਿੱਚ ਆਵੇ।’’ ‘ਮਹਾਨ ਦੂਤ, ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਵਾਨ, ਬ੍ਰਹਮ, ਸਵੈ-ਉਤਪੰਨ (ਸਵੈ-ਸਿਰਜਿਤ) ਇੱਕ ਬੱਦਲ ਵਿੱਚੋਂ ਨਿਕਲਿਆ। ਉਸ ਕਰਕੇ, ਚਾਰ ਹੋਰ ਦੂਤ-ਰੌਸ਼ਨੀਆਂ (ਪ੍ਰਕਾਸ਼-ਸਰੋਤ), (ਹਰਮੋਜ਼ੇਲ, ਓਰੋਇਏਲ, ਦਾਵੇਥਾਈ, ਅਤੇ ਐਲੇਲੇਥ) ਇੱਕ ਹੋਰ ਬੱਦਲ ਤੋਂ ਹੋਂਦ ਵਿੱਚ ਆਉਣੀਆਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈਆਂ, ਅਤੇ ਉਹ ਸਵੈ-ਉਤਪੰਨ ਦੂਤ (ਸੰਦੇਸ਼ਵਾਹਕ) ਦੇ ਸਹਾਇਕ (ਮਦਦਗਾਰ / ਸੇਵਕ) ਬਣ ਗਏ। ਸਵੈ-ਸਿਰਜਿਤ ਇੱਕ ਨੇ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ, ‘(ਉੱਥੇ) ਹੋਂਦ ਵਿੱਚ (ਇੱਕ ਤਾਰਾ / ਆਦਮ) ਆਵੇ,’ ਅਤੇ ਇਹ (ਉਹ) (ਇਕਦਮ) ਹੋਂਦ ਵਿੱਚ ਆਇਆ। ਉਸ ਨੇ (ਸਿਰਜਿਆ) ਪਹਿਲਾ ਤਾਰਾ (ਪ੍ਰਕਾਸ਼-ਸਰੋਤ / ਚਮਕਦਾਰ, ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਹੋਂਦ) ਉਸ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਕਰਨ ਲਈ।’

ਨੋਟ: ਇੱਥੇ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਇੱਕ ਉਲਝਿਆ ਪਾਠ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਅਨੁਵਾਦ ਦੋ ਤਰੀਕਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਵਿੱਚ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਪਾਠ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਗੁੰਮ ਸ਼ਬਦ ਆਦਮ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਅਦਾਮਾਸ ਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਇਹ ਇੱਕ ਤਾਰੇ ਦਾ ਹਵਾਲਾ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਗਲਾ ਹਵਾਲਾ ਇੱਕ ਪ੍ਰਕਾਸ਼-ਸਰੋਤ ਦਾ ਹੈ। ਪਾਠ ਦੀ ਦਿਸ਼ਾ ਅਸਪੱਸ਼ਟ ਹੈ, ਸਿਵਾਏ ਇਸ ਦੇ ਕਿ ਇਹ ਸਹਿਮਤੀ ਹੈ ਕਿ ਪਾਠ ਵਿੱਚ ‘ਇਹ’ ਸ਼ਬਦ ਵਰਤਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।

‘ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ‘ਦੂਤ (ਸੰਦੇਸ਼ਵਾਹਕ) (ਉਸ ਦੀ) ਪੂਜਾ (ਉਪਾਸਨਾ) ਕਰਨ ਲਈ ਹੋਂਦ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨ,’ ਅਤੇ ਇੱਕ ਅਣਗਿਣਤ ਭਰਪੂਰਤਾ ਹੋਂਦ ਵਿੱਚ ਆਈ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ‘(ਉੱਥੇ ਹੋਵੇ) ਰੌਸ਼ਨੀ ਦਾ ਇੱਕ ਯੁੱਗ,’ ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਹੋਂਦ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਅਣਗਿਣਤ ਦੂਤਾਂ ਦੀ ਭਰਪੂਰਤਾ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਲਈ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਕਰਨ ਲਈ ਦੂਜਾ ਤਾਰਾ ਬਣਾਇਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਨੇ ਰੌਸ਼ਨੀ ਦੇ ਬਾਕੀ ਯੁੱਗ ਬਣਾਏ। ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਸ਼ਾਸਕ ਬਣਾਇਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਲਈ ਦੂਤਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਅਣਗਿਣਤ ਭਰਪੂਰਤਾ ਬਣਾਈ।’

29. ‘ਅਦਾਮਾਸ (ਆਦਮ) ਪਹਿਲੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਬੱਦਲ (ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਬ੍ਰਹਮ ਪ੍ਰਗਟਾਵਾ) ਵਿੱਚ ਸੀ ਜੋ ਕਿਸੇ ਦੂਤ ਨੇ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਸਮੇਤ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ‘ਪਰਮੇਸ਼ਰ’ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ (ਉਹੀ ਸੀ) ਜਿਸ ਨੇ (ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਵਾਨ ਯੁੱਗ ਬਣਾਇਆ ਅਤੇ) ਮੂਰਤੀ ਨੂੰ (ਵੇਖਿਆ) ਅਤੇ (ਇਸ) ਦੂਤ ਦੀ ਸਮਾਨਤਾ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇਸ ਨੂੰ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਸੇਠ ਦੀ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ (ਪੀੜ੍ਹੀ) ਨੂੰ ਬਾਰਾਂ (ਯੁੱਗਾਂ) ਅਤੇ (ਇਸ) ਦੂਤ ਦੀ ਸਮਾਨਤਾ ਤੋਂ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਚੌਵੀ (ਤਾਰੇ / ਦੂਤ-ਰੌਸ਼ਨੀਆਂ / ਪ੍ਰਕਾਸ਼-ਸਰੋਤ) ਵਿੱਚ ਬਾਹਠ ਦੂਤ-ਰੌਸ਼ਨੀਆਂ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤੀਆਂ। ਉਸ ਨੇ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਚੌਵੀ (ਤਾਰੇ / ਦੂਤ-ਰੌਸ਼ਨੀਆਂ / ਪ੍ਰਕਾਸ਼-ਸਰੋਤ) ਵਿੱਚ ਬਾਹਠ ਦੂਤ-ਰੌਸ਼ਨੀਆਂ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤੀਆਂ। ਬਾਹਠ ਦੂਤ-ਰੌਸ਼ਨੀਆਂ ਨੇ ਖੁਦ ਅਮਰ ਪੀੜ੍ਹੀ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਸੌ ਸੱਠ ਦੂਤ-ਰੌਸ਼ਨੀਆਂ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਆਤਮਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨੇ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ। ਬਾਹਠ ਦੂਤ-ਰੌਸ਼ਨੀਆਂ ਨੇ ਖੁਦ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਪੀੜ੍ਹੀ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਸੌ ਸੱਠ ਦੂਤ-ਰੌਸ਼ਨੀਆਂ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਆਤਮਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨੇ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ। ਆਤਮਾ ਦੀ ਇੱਛਾ, ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਹਰੇਕ ਲਈ ਪੰਜ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਆਤਮਾ ਦੀ ਇੱਛਾ, ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਹਰੇਕ ਲਈ ਪੰਜ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਅਮਰ ਨਸਲ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਵੋ, ਆਤਮਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕਰਦਿਆਂ, ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਹਰੇਕ ਲਈ ਪੰਜ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।’

ਨੋਟ: ਸੇਠ ਆਦਮ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ ਅਤੇ ਆਦਮ ਵਾਂਗ ਬ੍ਰਹਮ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਸੇਠ ਨੂੰ ਉਹ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਇਆ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ ਜੋ ਭੌਤਿਕ ਖੇਤਰ ਤੋਂ ਆਜ਼ਾਦੀ ਲਿਆਵੇਗਾ, ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੁਕਤੀ।

30. ‘ਬਾਰਾਂ ਦੂਤ-ਰੌਸ਼ਨੀਆਂ ਦੇ ਬਾਰਾਂ ਖੇਤਰ (ਯੁੱਗ) ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਬਣਾਉਂਦੇ / ਨਿਯੁਕਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹਰੇਕ ਯੁੱਗ ਲਈ ਛੇ ਆਕਾਸ਼ਾਂ ਨਾਲ, ਤਾਂ ਜੋ ਬਾਹਠ ਦੂਤ-ਰੌਸ਼ਨੀਆਂ ਲਈ ਬਾਹਠ ਆਕਾਸ਼ ਹੋਣ, ਅਤੇ ਹਰੇਕ ਲਈ (ਪੰਜ) ਅਸਮਾਨ, (ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਸਭ) ਤਿੰਨ ਸੌ ਸੱਠ (ਤਾਰਿਆਂ ਲਈ ਅਸਮਾਨ)। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਧਿਕਾਰ ਅਤੇ ਦੂਤਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਅਣਗਿਣਤ ਸਮੂਹ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਮਹਿਮਾ ਅਤੇ ਉਪਾਸਨਾ (ਪੂਜਾ) ਲਈ, (ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਦਿੱਤਾ) ਕੁਆਰੀ (ਸ਼ੁੱਧ ਆਤਮਾਵਾਂ), ਸਾਰੇ ਯੁੱਗਾਂ ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼ਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਬਰਾਂ (ਅਸਮਾਨਾਂ) ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਅਤੇ ਪੂਜਾ ਲਈ।’

ਨੋਟ: ਵੱਖ-ਵੱਖ ਯੁੱਗਾਂ, ਦੂਤਾਂ, ਅਤੇ ਤਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਸੌਂਪੀਆਂ ਗਈਆਂ ਸੰਖਿਆਵਾਂ ਦਾ ਬਾਈਬਲੀ ਸੰਖਿਆ ਪ੍ਰਤੀਕਵਾਦ ਅਤੇ ਪਾਇਥਾਗੋਰੀਅਨ ਸੰਖਿਆ-ਵਿਗਿਆਨ ਦੋਹਾਂ ਵਿੱਚ ਮਹੱਤਵ ਹੈ। ਇੱਕ - ਏਕਤਾ, ਇਕੱਲਾ ਸ਼ਾਸਕ, ਯਾਹਵੇ, ਕਾਰਨਤਾ। ਦੋ - ਦਵੈਤ ਅਤੇ / ਜਾਂ ਰਲਣਾ। ਤਿੰਨ - ਆਤਮਿਕ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਸੰਪੂਰਨ, ਪੂਰਨਤਾ, ਸਿਰਜਣਾ। ਚਾਰ - ਨੀਂਹਾਂ, ਪ੍ਰਣਾਲੀਆਂ, ਵਿਵਸਥਾ। ਪੰਜ - ਆਤਮਾ, ਕਿਰਪਾ, ਗਤੀ। ਛੇ - ਮਨੁੱਖਤਾ। ਸੱਤ - ਯਾਹਵੇ, ਬੁੱਧੀ, ਗਿਆਨ, ਸੰਪੂਰਨਤਾ। ਬਾਰਾਂ - ਕਾਨੂੰਨ, ਸ਼ਾਸਨ, ਅਧਿਕਾਰ। ਤੇਰਾਂ - ਸਰਾਪਿਆ, ਕਾਨੂੰਨ ਤੋਂ ਪਰੇ ਜਾਂ ਬਿਨਾਂ। ਚੌਵੀ - ਸਵਰਗੀ ਸਰਕਾਰ, ਬਜ਼ੁਰਗ, ਇੱਕ ਪ੍ਰਣਾਲੀ। ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਵਿੱਚ ਦਵੈਤ। ਬਾਹਠ - ਦੋ ਅਤੇ ਸੱਤ ਦੋਹਾਂ ਦੇ ਤੱਤ ਅਤੇ ਸੰਪੂਰਨਤਾ ਦਾ ਤੱਤ ਵੀ। ਤਿੰਨ ਸੌ ਸੱਠ - ਤਿੰਨ ਅਤੇ ਛੇ ਦੇ ਤੱਤ ਅਤੇ ਇੱਕ ਪੂਰੇ ਚੱਕਰ ਦਾ ਅਰਥ ਜਿਵੇਂ ਇੱਕ ਸਾਲਾਨਾ ਚੱਕਰ। ਇੱਕ ਅੰਤ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਸ਼ੁਰੂਆਤ।

31. ਇਨ੍ਹਾਂ ਅਮਰਾਂ ਦੀ ਸੰਪੂਰਨਤਾ (ਸਮੂਹ) ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਭਾਵ ਵਿਨਾਸ਼ / ਸੜਨ / ਭ੍ਰਿਸ਼ਟਾਚਾਰ, ਪਿਤਾ ਦੁਆਰਾ ਅਤੇ ਸਵੈ-ਸਿਰਜਿਤ ਇੱਕ ਨਾਲ ਵਾਲੀਆਂ ਬਾਹਠ ਦੂਤ-ਰੌਸ਼ਨੀਆਂ / ਪ੍ਰਕਾਸ਼-ਸਰੋਤਾਂ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਬਾਹਠ ਯੁੱਗਾਂ ਦੁਆਰਾ। ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀਆਂ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ।

ਨੋਟ: ਇਹ ਪਹਿਲਾ ਮਨੁੱਖ ਅਦਾਮਾਸ ਜਾਂ ਆਦਮ ਹੈ। ਇਹ ਨੋਟ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ ਕਿ ‘ਆਦਮ’ ਨਾਂ ਨੂੰ ਇਬਰਾਨੀ ਵਿੱਚ ‘ਮਨੁੱਖ’ ਵਜੋਂ ਵੀ ਅਨੁਵਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।

32. ਅਤੇ ਉਹ ਯੁੱਗ ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਪੀੜ੍ਹੀ ਨਾਲ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਉਹ ਯੁੱਗ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਗਿਆਨ ਦਾ ਬੱਦਲ ਅਤੇ ਦੂਤ ਹਨ, ਏਲ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਨੋਟ: ਏਲ ਇੱਕ ਸਾਮੀ ਦੇਵਤਾ ਦਾ ਨਾਂ ਸੀ ਜੋ ਕੁਦਰਤ ਅਤੇ ਸਮਾਜ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵਿੱਚ ਮੁਖੀ ਸੀ। ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਪਰਿਵਾਰ ਦਾ ਪਿਤਾ ਹੈ ਅਤੇ ‘ਸਭਾ ਦੇ ਪਹਾੜ’ ਉੱਤੇ ਬ੍ਰਹਮ ਸਭਾ ਦਾ ਪ੍ਰਧਾਨ ਹੈ, ਇਬਰਾਨੀ ਹਰ ਮੋਏਦ ਦੇ ਬਰਾਬਰ, ਜੋ ਸਿਰਜੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੇ ਯੂਨਾਨੀ ਅਨੁਵਾਦ ਰਾਹੀਂ ਬਣਿਆ ‘ਜੋ ਕਿ ਨਦੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਰੂਪਕ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਸੋਚਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਬਾਈਬਲੀ ਅਦਨ ਦੇ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਨਦੀ ਚਾਰ ਨਦੀਆਂ, ਦਜਲਾ, ਫਰਾਤ, ਗੀਹੋਨ ਅਤੇ ਪਿਸ਼ੋਨ, ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਵਗਦੀ ਸੀ।’ ਏਲ ਨੇ ਵਿਵਸਥਿਤ ਸਰਕਾਰ, ਨਿਆਂ ਅਤੇ ਸਿਰਜਣਾ ਦੇ ਸੰਕਲਪ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ। ਬਾਈਬਲ ਏਲ ਦੀ ਕਨਾਨੀ ਪੂਜਾ ਨੂੰ ਕਦੇ ਕਲੰਕਿਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਸਮਾਜਿਕ ਮਾਮਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਅਧਿਕਾਰ ਨੂੰ ਕੁਲਪਤੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਮਾਨਤਾ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਸਾਥਣ ਅਸ਼ੇਰਾਹ ਸੀ, ਮਾਤਾ ਦੇਵੀ, ਕਨਾਨੀ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਕੁਦਰਤੀ ਰੁੱਖ (ਇਬਰਾਨੀ ਅਸ਼ੇਰਾ) ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਈ ਗਈ ਜਿਵੇਂ ਜੀਵਨ ਦਾ ਰੁੱਖ।

33. (ਉਸ ਨੇ ਸਿਰਜਿਆ) ਯੁੱਗ, (ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ) (ਏਲ) ਨੇ ਕਿਹਾ, ‘ਬਾਰਾਂ ਦੂਤ ਹੋਂਦ ਵਿੱਚ ਆਉਣ (ਤਾਂ ਜੋ) ਅਰਾਜਕਤਾ ਅਤੇ (ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ / ਵਿਨਾਸ਼) ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਕਰਨ।’ ਅਤੇ ਵੇਖੋ, (ਸੋਫ਼ੀਆ ਨਾਂ ਦੇ) ਬੱਦਲ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ (ਦੂਤ / ਯੁੱਗ) ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ ਜਿਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਅੱਗ ਨਾਲ ਚਮਕਿਆ ਅਤੇ ਜਿਸ ਦੀ ਦਿੱਖ ਖੂਨ ਨਾਲ ਦੂਸ਼ਿਤ ਸੀ। ਉਸ ਦਾ ਨਾਂ ਨੇਬਰੋ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਅਰਥ ਹੈ ‘ਬਾਗੀ’। ਇੱਕ ਹੋਰ ਦੂਤ, ਸਾਕਲਾਸ, ਵੀ ਬੱਦਲ ਵਿੱਚੋਂ ਆਇਆ। ਇਸ ਲਈ ਨੇਬਰੋ ਨੇ ਛੇ ਦੂਤ ਬਣਾਏ - ਸਾਕਲਾਸ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ - ਸਹਾਇਕ ਬਣਨ ਲਈ, ਅਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਕਾਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਬਾਰਾਂ ਦੂਤ ਪੈਦਾ ਕੀਤੇ, ਹਰੇਕ ਨੂੰ ਆਕਾਸ਼ਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਹਿੱਸਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਇਆ।

ਨੋਟ: ਨੇਬਰੋ ਇੱਕ ਮਾਦਾ ਭੂਤ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ ਜੋ ਸਾਕਲਾਸ ਨਾਲ ਸੰਭੋਗ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਦੂਜੇ ਨੇਬਰੋ ਨੂੰ ‘ਯਾਲਦਾਬਾਓਥ (ਅਰਾਜਕਤਾ ਦਾ ਬੱਚਾ) ਨਾਂ ਨਾਲ ਬੁਲਾਉਂਦੇ ਹਨ ਯਾਲਦਾਬਾਓਥ ਅਤੇ ਸਾਕਲਾਸ ਦੋਵੇਂ ਪਾਗਲ ਜਾਂ ਘਾਟ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਨਾਂ ਹਨ ਜਿਸ ਨੇ ਭੌਤਿਕ ਦੁਨੀਆ ਬਣਾਈ। ਪੜ੍ਹਨਾ ਇਸ ਤੱਥ ਦੁਆਰਾ ਵੀ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕੁਝ ਮਿਥਿਹਾਸਾਂ ਵਿੱਚ ਨੇਬਰੋ ਇੱਕ ਮੁੱਖ ਭੂਤ ਹੈ ਅਤੇ ਸਾਕਲਾਸ ਇੱਕ ਮੁੱਖ ਦੂਤ ਹੈ। ਨੇਬਰੋ ਦਾ ਉਹੀ ਅਰਥ ਹੈ ਜੋ ਨਿਮਰੋਦ ਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਹੈ ‘ਬਾਗੀ’। ਉਸ ਦਿਨ ਦੇ ਯਹੂਦੀ ਅਤੇ ਯੂਨਾਨੀ ਸ਼ਾਬਦਿਕਵਾਦੀ ਸਨ। ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੇ ਹਰੇਕ ਸ਼ਬਦ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਅਸਲ ਅਰਥ ਉੱਤੇ ਲਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਇਸ ਲਈ, ਜਿਸ ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਆਦਮ ਅਤੇ ਹੱਵਾ ਨੂੰ ਬਣਾਇਆ ਉਹ ਇੱਕ ਸੀਮਤ ਅਤੇ ਠੋਸ ਦੇਵਤਾ ਸੀ। ਉਹ ਤੁਰਦਾ ਅਤੇ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਅਤੇ ਸਵਾਲ ਪੁੱਛਦਾ ਸੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਜਵਾਬ ਉਹ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਜਾਪਦਾ ਸੀ। ਸਾਕਲਾਸ ਨੂੰ ਸ਼ਾਮਲ ਕਰਦੀ ਇੱਕ ਸਿਰਜਣਾ ਕਹਾਣੀ ਬਣਾ ਕੇ ਸਮੱਸਿਆਵਾਂ ਹੱਲ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਹੁਣ ਕਈ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਸੀਮਤ ਹੋ ਗਏ, ਇਸ ਨੇ ਸਰਬੋਤਮ ਯਾਹਵੇ ਨੂੰ ‘ਯਾਹਵੇ’ ਹੋਣ ਲਈ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।

34. ‘ਬਾਰਾਂ ਸ਼ਾਸਕਾਂ (ਯੁੱਗਾਂ) ਨੇ ਬਾਰਾਂ ਦੂਤਾਂ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ: ‘ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚੋਂ ਹਰੇਕ (ਇੱਕ ਹਿੱਸਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇ) ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ (ਜੋ ਇਸ) ਪੀੜ੍ਹੀ ਵਿੱਚ ਹਨ (ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੁਆਰਾ ਰਾਜ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ) ਦੂਤ’:’

ਪਹਿਲਾ ਸੇਠ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮਸੀਹ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। (ਦੂਜਾ) ਹਰਮਾਥੋਥ ਹੈ, ਜੋ (ਪਾਤਾਲ ਦਾ ਮੁੱਖ ਸ਼ਾਸਕ) ਹੈ। (ਤੀਜਾ) ਗਾਲੀਲਾ ਹੈ। ਚੌਥਾ ਯੋਬੇਲ ਹੈ। ਪੰਜਵਾਂ (ਹੈ) ਅਦੋਨਾਇਓਸ। ਇਹ ਪੰਜ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਾਰੇ ਪਾਤਾਲ ਉੱਤੇ, ਅਤੇ ਮੁੱਖ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਅਰਾਜਕਤਾ ਉੱਤੇ, ਰਾਜ ਕੀਤਾ।

ਨੋਟ: ਇਹ ਪੰਜ ਨਾਂ ਸ਼ਾਇਦ ਉਸ ਸਮੇਂ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਪੰਜ ਗ੍ਰਹਿਆਂ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹਨ ਜਦੋਂ ਯਹੂਦਾਹ ਦੀ ਖੁਸ਼ਖਬਰੀ ਲਿਖੀ ਗਈ ਸੀ। ਉਹ ਵਿਵਸਥਾ ਬਣਾਈ ਰੱਖਣ ਅਤੇ ਰੌਸ਼ਨੀ ਦੇਣ ਲਈ, ਅਸਲੀ ਅਤੇ ਆਤਮਿਕ ਦੋਵੇਂ, ਆਪਣੇ ਰਾਹਾਂ ਅਤੇ ਮਾਰਗਾਂ ਉੱਤੇ ਰੱਖੇ ਗਏ ਸਨ।

35. ‘ਫਿਰ ਸਾਕਲਾਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦੂਤਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, ‘ਆਓ ਅਸੀਂ (ਸਰਬੋਤਮ ਯਾਹਵੇ ਦੀ) ਸਮਾਨਤਾ ਵਿੱਚ ਅਤੇ ਆਕਾਰ / ਮੂਰਤੀ / ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਤਾ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇੱਕ ਮਨੁੱਖ ਬਣਾਈਏ।’ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਦਮ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਹੱਵਾ ਨੂੰ ਘੜਿਆ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਜਦੋਂ ਉਹ ਅਜੇ ਬੱਦਲ ਵਿੱਚ ਸੀ ਤਾਂ ਜ਼ੋਏ / ਜੀਵਨ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।’

ਨੋਟ: ਜ਼ੋਏ ਸੈਪਟੂਆਜਿੰਟ ਵਿੱਚ ਹੱਵਾ ਲਈ ਇੱਕ ਹੋਰ ਨਾਂ ਹੈ।

36. ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਇਹ ਨਾਂ (ਜੀਵਨ) ਹੈ ਜੋ ਸਾਰੀਆਂ ਪੀੜ੍ਹੀਆਂ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਖੋਜਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹਰੇਕ ਔਰਤ ਨੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਵਾਂ ਨਾਲ ਬੁਲਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ, ਸਾਕਲਾ ਨੇ ਹੁਕਮ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ (ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਸੀ) ਸਗੋਂ (ਉਸ ਨੇ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ) ਪੀੜ੍ਹੀਆਂ ਨੂੰ (ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਇੰਨਾ ਲੰਬਾ ਜੀਉਣ ਲਈ / ਇੱਕ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਸਮੇਂ ਲਈ), (ਪਰ ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ (ਸਾਕਲਾਸ ਦੀ) ਸਮਾਨਤਾ ਵਿੱਚ ਬਣਾਇਆ)। ਅਤੇ (ਸ਼ਾਸਕ ਸਾਕਲਾਸ) ਨੇ ਆਦਮ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, ‘ਤੂੰ ਲੰਬਾ ਜੀਵੇਂਗਾ, ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ।’

37. ਯਹੂਦਾਹ ਨੇ ਯੇਸ਼ੂਆ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, ‘(ਕਿੰਨੀ ਲੰਬਾਈ) ਹੈ ਉਹ ਲੰਬਾ ਸਮਾਂ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਜੀਉਣਗੇ?’ ਯੇਸ਼ੂਆ ਨੇ ਕਿਹਾ, ‘ਤੂੰ ਇਸ ਬਾਰੇ ਉਤਸੁਕ ਕਿਉਂ ਹੈਂ? ਆਦਮ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪੀੜ੍ਹੀ ਨੇ ਉਸ ਥਾਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ-ਕਾਲ ਜੀਵਿਆ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਆਪਣੇ ਸ਼ਾਸਕ ਦੁਆਰਾ ਦਿੱਤੀ ਆਪਣੀ ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਨਾਲ (ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਦੇ ਸ਼ਾਸਕ ਨਾਲ ਗਿਣਿਆ ਗਿਆ)।’

38. ਯਹੂਦਾਹ ਨੇ ਯੇਸ਼ੂਆ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, ‘ਕੀ ਮਨੁੱਖੀ ਆਤਮਾ ਮਰਦੀ ਹੈ?’ ਯੇਸ਼ੂਆ ਨੇ ਕਿਹਾ, ‘ਇਹੀ ਕਾਰਨ ਹੈ ਕਿ ਪਰਮੇਸ਼ਰ (ਇਸ ਖੇਤਰ ਦੇ ਦੇਵਤਾ) ਨੇ ਮੀਕਾਏਲ ਨੂੰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਆਤਮਾਵਾਂ ਉਧਾਰ ਦੇਣ ਦਾ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਸੇਵਾ ਕਰਨ (ਗੁਲਾਮੀ ਵਿੱਚ ਹੋਣ), ਪਰ ਮਹਾਨ ਇੱਕ ਨੇ ਗਾਬਰੀਏਲ ਨੂੰ ਮਹਾਨ ਪੀੜ੍ਹੀ (ਨਸਲ) ਨੂੰ ਆਤਮਾਵਾਂ ਦੇਣ ਦਾ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ ਜਿਸ ਦਾ ਕੋਈ ਸ਼ਾਸਕ ਨਹੀਂ ਸੀ (ਇੱਕ ਪੀੜ੍ਹੀ ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਦਬਦਬਾ ਨਹੀਂ ਬਣਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ)। ਉਸ ਨੇ ਆਤਮਾ ਅਤੇ ਜਾਨ ਦਿੱਤੀ। ਇਸ ਲਈ, ਆਤਮਾਵਾਂ ਦਾ (ਬਾਕੀ / ਪਹਾੜ) (ਉਧਾਰ ਦਿੱਤੀਆਂ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਇਸ ਖੇਤਰ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਕੋਲ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਣਗੀਆਂ)।’

ਨੋਟ: ਇਹ ਪੈਰਾ ਸਿਰਜਣਾ ਦੀਆਂ ਦੋ ਲਾਈਨਾਂ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਦੁਆਰਾ ਬਣਾਏ ਗਏ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਦੂਤ ਮੀਕਾਏਲ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸਿਰਜਣਾ ਨੂੰ ਅਸਥਾਈ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਜਾਨਾਂ ਸੌਂਪਣ ਦਾ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਆਪਣੀਆਂ ਜਾਨਾਂ ਰੱਖਣ ਲਈ ਉਹ ਇਸ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਦੇ ਗੁਲਾਮ ਸਨ। ਇਸ ਦੇ ਉਲਟ, ਮਹਾਨ ਇੱਕ ਨੇ ਗਾਬਰੀਏਲ ਨੂੰ ਮਹਾਨ ਪੀੜ੍ਹੀ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਸਦੀਵੀਤਾ ਲਈ ਜਾਨਾਂ ਦੇਣ ਦਾ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ।

39. ‘(ਕੋਈ) ਰੌਸ਼ਨੀ (ਇਸ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਚਮਕਣ ਲਈ) (ਲੋਕਾਂ ਦੇ) ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ (ਨਹੀਂ ਸੀ) (ਆਤਮਾ ਨੂੰ) ਆਗਿਆ ਦੇਣ ਲਈ (ਜੋ) ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਰਿਆਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਹੈ ਇਸ (ਸਰੀਰ) ਵਿੱਚ ਦੂਤਾਂ ਦੀਆਂ ਪੀੜ੍ਹੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਲਈ। ਪਰ ਯਾਹਵੇ ਨੇ ਆਦਮ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਗਿਆਨ (ਦਿੱਤਾ ਜਾਣਾ) ਕਰਵਾਇਆ, ਤਾਂ ਜੋ ਅਰਾਜਕਤਾ ਅਤੇ ਪਾਤਾਲ ਦੇ ਰਾਜੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਇਸ ਨਾਲ ਜ਼ੁਲਮ ਨਾ ਕਰਨ।’

ਨੋਟ: ਬਹੁਤੇ ਅਨੁਵਾਦਕਾਂ ਦੁਆਰਾ ‘ਰਾਜ’ ਵਜੋਂ ਅਨੁਵਾਦ ਕੀਤੇ ਸ਼ਬਦ ਦਾ ਅਰਥ ਜ਼ੁਲਮ ਦਾ ਹੈ।

40. ਯਹੂਦਾਹ ਨੇ ਯੇਸ਼ੂਆ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, ‘ਤਾਂ ਉਹ ਪੀੜ੍ਹੀਆਂ ਕੀ ਕਰਨਗੀਆਂ?’ ਯੇਸ਼ੂਆ ਨੇ ਕਿਹਾ, ‘ਸੱਚਮੁੱਚ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਭ ਨੂੰ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਲਈ ਤਾਰੇ ਮਾਮਲਿਆਂ ਨੂੰ ਪੂਰਨਤਾ ਤੱਕ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ (ਸਵਰਗੀ ਪ੍ਰਕਾਸ਼)। ਜਦੋਂ ਸਾਕਲਾਸ ਉਸ ਲਈ ਨਿਯਤ ਸਮੇਂ ਦਾ ਸਮਾਂ ਪੂਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਤਾਰਾ ਪੀੜ੍ਹੀਆਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਵੇਗਾ, ਅਤੇ ਉਹ ਉਹ ਪੂਰਾ ਕਰਨਗੇ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਕਰਨਗੇ। ਫਿਰ ਉਹ ਮੇਰੇ ਨਾਂ ਵਿੱਚ ਗੈਰ-ਕਾਨੂੰਨੀ ਸੰਭੋਗ ਕਰਨਗੇ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨਗੇ (ਬਲੀ ਕਰਨਗੇ) ਅਤੇ ਉਹ ਵਰਤ ਰੱਖਣਗੇ, ਅਤੇ ਉਹ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਨਿਮਰਤਾ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨਗੇ; ਕੁਝ ਦੂਜੇ ਮਰਦਾਂ ਨਾਲ ਸੰਭੋਗ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਕੁਝ ਕਤਲ ਕਰਨਗੇ, ਕੁਝ ਮੇਰੇ ਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਅਤੇ ਅਪਰਾਧ ਦੇ ਕੰਮ ਕਰਨਗੇ, ਅਤੇ ਸਾਕਲਾਸ ਤੇਰ੍ਹਵੇਂ ਯੁੱਗ ਉੱਤੇ ਤੇਰੇ ਤਾਰੇ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰੇਗਾ (ਜਾਂ ਨਸ਼ਟ ਕਰੇਗਾ)।’

41. ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਯੇਸ਼ੂਆ (ਹੱਸਿਆ)।

ਨੋਟ: ਯੇਸ਼ੂਆ ਚੇਲਿਆਂ ਦੇ ਗਲਤ ਨਿਰਣਿਆਂ ਜਾਂ ਸੰਕਲਪਾਂ ਵਿੱਚ ਹਾਸਾ ਪਾਉਂਦਾ ਜਾਪਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਹੱਸਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਗਲਤੀ ਦੇ ਅਵਿਸ਼ਵਾਸ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਹਿਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਸਮਝ ਅਤੇ ਸੁਧਾਰ ਦੇਣ ਦਾ ਯਤਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।

(ਯਹੂਦਾਹ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ), ‘ਰੱਬੀ, (ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਕਿਉਂ ਹੱਸਦਾ ਹੈਂ)?’ (ਉਸ ਨੇ) ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ (ਯਹੂਦਾਹ ਅਤੇ ਕਿਹਾ), ‘ਮੈਂ (ਤੇਰੇ ਕਰਕੇ) ਨਹੀਂ ਹੱਸ ਰਿਹਾ ਸਗੋਂ ਤਾਰਿਆਂ ਦੀ ਗਲਤੀ ਉੱਤੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਛੇ ਤਾਰੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਪੰਜ ਯੋਧਿਆਂ ਨਾਲ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਹ ਸਭ ਆਪਣੀਆਂ ਸਿਰਜਣਾਵਾਂ ਸਮੇਤ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਣਗੇ।’

ਨੋਟ: ਛੇ ਤਾਰੇ ਉਹ ਸਨ ਜੋ, ਸਾਕਲਾਸ ਜਾਂ ਯਾਲਦਾਬਾਓਥ ਦੇ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਨੂੰ ਬਣਾਉਂਦੇ ਸਨ। ਪੰਜ ਯੋਧੇ ਪਾਠ ਦੇ ਲਿਖਣ ਦੇ ਸਮੇਂ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਪੰਜ ਗ੍ਰਹਿਆਂ ਦਾ ਹਵਾਲਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਗ੍ਰਹਿ ਮੂਰਤੀ-ਪੂਜਾ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਵੀ ਜੁੜੇ ਸਨ।

42. ਯਹੂਦਾਹ ਨੇ ਯੇਸ਼ੂਆ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, ‘ਵੇਖ ਕਿ ਤੇਰੇ ਨਾਂ ਵਿੱਚ ਬਪਤਿਸਮਾ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਕੀ ਕਰਦੇ ਹਨ?’ ਯੇਸ਼ੂਆ ਨੇ ਕਿਹਾ, ‘ਸੱਚਮੁੱਚ ਮੈਂ (ਤੈਨੂੰ) ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਮੇਰੇ ਨਾਂ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ ਇਹ ਬਪਤਿਸਮਾ (ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੁਆਰਾ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ। ਉਹ ਇਸ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਵਿਅਰਥ ਬਲੀਦਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਬਪਤਿਸਮਾ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਇੱਥੇ ਬਪਤਿਸਮਾ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਇੱਥੇ ਉਮੀਦ ਹੈ ਅਤੇ ਮੇਰਾ ਪਾਲਣ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਬਪਤਿਸਮੇ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਆਉਣਗੇ) ਮੇਰੇ ਕੋਲ। ਸੱਚ ਵਿੱਚ (ਮੈਂ) ਤੈਨੂੰ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਯਹੂਦਾਹ, (ਭੇਟ) ਸਾਕਲਾਸ ਨੂੰ ਬਲੀਦਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ (ਮਹਾਨ) ਯਾਹਵੇ ਨੂੰ ਬਲੀਦਾਨ (ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ) (ਸਗੋਂ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ) ਜੋ ਕੁਝ ਬੁਰਾ ਹੈ ਉਹ ਸਭ। ‘ਪਰ ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਜਾਵੇਂਗਾ। ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਬਲੀ ਕਰੇਂਗਾ (ਉਹ ਸਰੀਰ ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਕੱਪੜੇ ਪਾਉਂਦਾ / ਨੰਗਾ ਕਰਦਾ / ਰੱਖਦਾ ਹੈ)।’

ਨੋਟ: ਗਨੋਸਟਿਕ ਧਰਮ-ਸ਼ਾਸਤਰ ਭੌਤਿਕ ਦੁਨੀਆ ਅਤੇ ਆਤਮਿਕ ਦੁਨੀਆ ਵਿਚਕਾਰ ਇੱਕ ਦਵੈਤ ਕਾਇਮ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਕਿਉਂਕਿ ਭੌਤਿਕ ਦੁਨੀਆ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ ਦੇਵਤਾ ਨੁਕਸਦਾਰ, ਜ਼ਾਲਮ, ਅਤੇ ਪਾਗਲ ਸੀ, ਉਸ ਮਾਹੌਲ ਵਿੱਚ ਪੈਦਾ ਹੋਈ ਕੋਈ ਵੀ ਚੀਜ਼ ਭ੍ਰਿਸ਼ਟ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਆਤਮਿਕ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਵਿਰੋਧ ਵਿੱਚ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਵਿੱਚ ਯੇਸ਼ੂਆ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਇੱਕ ਚੰਗੀ ਚੀਜ਼ ਸੀ ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਉਸ ਦੀ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਆਜ਼ਾਦ ਕਰੇਗੀ ਅਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ‘ਮਹਾਨ ਇੱਕ’ ਨਾਲ ਜੋੜੇਗੀ। ਇਸ ਕੋਣ ਤੋਂ ਵੇਖਿਆ ਜਾਵੇ, ਯਹੂਦਾਹ ਯੇਸ਼ੂਆ ਨੂੰ ਮਨੁੱਖਤਾ ਨੂੰ ਰਾਹ ਦਿਖਾਉਣ ਵਿੱਚ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਤਰਕ ਦੀ ਇਹ ਲਾਈਨ ਰੂਪਕ ਵਜੋਂ ਲਈ ਜਾਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਕੁਝ ਲੇਖਕਾਂ ਨੇ ਸੁਝਾਅ ਦਿੱਤਾ ਹੈ ਕਿ ਯੇਸ਼ੂਆ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਕਬਰ ਵਿੱਚ ਬੰਦ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਯਹੂਦਾਹ ਨੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਆਜ਼ਾਦ ਕਰਨ ਲਈ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਇਹ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਕਿਉਂਕਿ ਯੇਸ਼ੂਆ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਉੱਪਰ ਪਵਿੱਤਰ ਨਸਲ ਜਾਂ ਪੀੜ੍ਹੀ ਤੋਂ ਆਉਂਦਾ-ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਨਾ ਹੀ ਯੇਸ਼ੂਆ ਸਮੂਹਿਕ ਖੁਦਕੁਸ਼ੀ ਲਈ ਮਿਹਨਤ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਗਨੋਸਟਿਕ ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਜੀਉਂਦੇ ਸਨ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦਾ ਪ੍ਰਚਾਰ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਇੱਥੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਭੌਤਿਕ ਜਾਂ ਸਰੀਰਕ ਤੋਂ ਵੱਖ ਰਹਿਣਾ ਅਤੇ ਇੱਥੇ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਆਜ਼ਾਦ ਕਰੇਗੀ।

ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਤੇਰਾ ਸਿੰਗ ਉੱਚਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਤੇਰਾ ਕ੍ਰੋਧ ਭੜਕਿਆ ਹੈ, ਤੇਰਾ ਤਾਰਾ ਚਮਕਦਾਰ ਦਿਖਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਤੇਰਾ ਦਿਲ (ਪ੍ਰਬਲ ਹੋਇਆ ਹੈ / ਮਜ਼ਬੂਤ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ / ਸ਼ੁੱਧ)।

ਨੋਟ: ਪ੍ਰਤੀਕ ਸਿੰਗ ਇੱਕ ਲਿੰਗਕ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ ਪਰ ਤਾਕਤ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਵੀ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਇੱਕ ਗੈਂਡੇ ਦਾ ਸਿੰਗ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਤਾਕਤ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਹੈ।

ਨੋਟ: ਹਾਲਾਂਕਿ ਇਸ ਆਇਤ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਅੱਧ ਵਿੱਚ ਜੋੜੀਆਂ ਲਾਈਨਾਂ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹਨ, ਉਪਲਬਧ ਜਾਣਕਾਰੀ ਇਸ ਕਹਾਣੀ ਅਨੁਸਾਰ ਯਹੂਦਾਹ ਦਾ ਸਥਾਨ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਇਹ, ਪਰ, ਕੁਝ ਸਵਾਲ ਖੋਲ੍ਹਦੀ ਹੈ। ਯਹੂਦਾਹ ਦਾ ਕ੍ਰੋਧ ਕਿਸ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਨਿਰਦੇਸ਼ਿਤ ਸੀ? ਕੀ ਯਹੂਦਾਹ ਦਾ ਕ੍ਰੋਧ ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਕ ਸ਼ਕਤੀ ਸੀ? ਕੀ ਉਹ ਉਸ ਦਿਨ ਦੇ ਸਥਾਪਿਤ ਧਰਮ ਉੱਤੇ ਕ੍ਰੋਧਿਤ ਸੀ? ਕੀ ਇਹ ਉਸ ਦਾ ਕ੍ਰੋਧ ਸੀ ਜੋ ਸੰਕੇਤ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਯਹੂਦਾਹ ਯੇਸ਼ੂਆ ਦੇ ਰਾਜ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ ਤਾਂ ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਇਸ ਵਿੱਚ ਅਧਿਕਾਰ ਦਾ ਸਥਾਨ ਮਿਲ ਸਕੇ। ਜੇ ਅਜਿਹਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਕੈਨੋਨੀ ਖੁਸ਼ਖਬਰੀਆਂ ਦੀਆਂ ਕੁਝ ਰੀਡਿੰਗਾਂ ਨਾਲ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੇਲ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸੰਕੇਤ ਦੇ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ ਕਿ ਯਹੂਦਾਹ ਯੇਸ਼ੂਆ ਦੇ ਰਾਜ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ ਤਾਂ ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਇਸ ਵਿੱਚ ਅਧਿਕਾਰ ਦਾ ਸਥਾਨ ਮਿਲ ਸਕੇ।

43. ‘(ਸੱਚਮੁੱਚ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ), ਤੇਰਾ ਆਖਰੀ (ਕੰਮ ਉਹ ਬਣੇਗਾ ਜੋ ਇਸ ਨਸਲ ਨੂੰ ਆਜ਼ਾਦ ਕਰੇਗਾ ਪਰ ਇਹ) ਦੁਖੀ ਕਰੇਗਾ (ਤੈਨੂੰ ਅਤੇ ਇਸ ਪੀੜ੍ਹੀ ਨੂੰ ਕ੍ਰੋਧਿਤ ਕਰੇਗਾ) ਅਤੇ ਸ਼ਾਸਕ ਨੂੰ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ। (ਅਤੇ ਫਿਰ) ਆਦਮ ਦੀ ਮਹਾਨ ਨਸਲ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਉੱਚੀ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇਗੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਵਰਗ, ਧਰਤੀ, ਅਤੇ ਦੂਤਾਂ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਸਦੀਵੀ ਖੇਤਰਾਂ ਤੋਂ ਉਹ ਨਸਲ, ਮੌਜੂਦ ਹੈ (ਮੌਜੂਦ ਸੀ)। ਵੇਖ, ਤੈਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕ ਅਤੇ ਬੱਦਲ ਅਤੇ ਇਸ ਵਿੱਚਲੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਅਤੇ ਇਸ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਦੇ ਤਾਰਿਆਂ ਵੱਲ ਵੇਖ। ਜੋ ਤਾਰਾ ਰਾਹ ਦਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ ਉਹ ਤੇਰਾ ਤਾਰਾ ਹੈ (ਤੂੰ ਤਾਰਾ ਹੈਂ)।’

44. ਫਿਰ, ਯਹੂਦਾਹ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕੀਆਂ ਅਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਬੱਦਲ ਵੇਖਿਆ, ਅਤੇ ਇਸ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਦੇ ਹੇਠ ਖੜ੍ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਬੱਦਲ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣੀ, ਕਹਿੰਦਿਆਂ, ‘(ਦੀ ਵਾਪਸੀ) ਮਹਾਨ ਨਸਲ (ਨੇੜੇ ਹੈ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਇੱਕ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਯਹੂਦਾਹ ਦੇ ਬਲੀਦਾਨ ਕਰਕੇ ਕਾਇਮ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇਗੀ)।’

ਨੋਟ: ਇਹ ਉਹੀ ਬੱਦਲ ਹੈ ਜਿਸ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਆਇਤ 24 ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਬੱਦਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ ਯਹੂਦਾਹ ਮੂਲ ਕਾਰਨਤਾ ਜਾਂ ‘ਮਹਾਨ ਇੱਕ / ਸਰਬੋਤਮ ਯਾਹਵੇ’ ਨਾਲ ਇੱਕ ਹੋ ਗਿਆ। ਗਨੋਸਿਸ ਉਸ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਹ ਰਹੱਸਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਸੀ। ਫਿਰ ਉਸ ਕੋਲ ਉਹ ਕਰਨ ਦੀ ਸਮਝ ਅਤੇ ਤਾਕਤ ਸੀ ਜੋ ਉਹ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਇਹ ਯਹੂਦਾਹ ਲਈ ਇੱਕ ਰੂਪ-ਪਰਿਵਰਤਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ, ਯੇਸ਼ੂਆ ਵਰਗਾ ਹੀ। ਉਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਇੱਕ ਆਵਾਜ਼ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਹੋਣੀ ਦਾ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ।

45. (ਪਰ ਲਿਖਾਰੀ ਯਹੂਦਾਹ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਯੇਸ਼ੂਆ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਕੀਮਤ ਰੱਖਣ ਦੀ ਉਮੀਦ ਕਰਦਿਆਂ।) ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੁੱਖ ਜਾਜਕਾਂ ਨੇ ਫੁਸਫੁਸਾਇਆ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਲਈ ਮਹਿਮਾਨ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਗਿਆ ਸੀ। ਪਰ ਕੁਝ ਲਿਖਾਰੀ ਉੱਥੇ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਦੌਰਾਨ ਯੇਸ਼ੂਆ ਨੂੰ ਗ੍ਰਿਫਤਾਰ ਕਰਨ ਲਈ ਨੇੜਿਓਂ ਵੇਖ ਰਹੇ ਸਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਡਰਦੇ ਸਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਹਰੇਕ ਦੁਆਰਾ ਇੱਕ ਨਬੀ ਵਜੋਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਹ ਯਹੂਦਾਹ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚੇ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, ‘ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਕਿਉਂ ਹੈਂ? ਤੂੰ ਯੇਸ਼ੂਆ ਦਾ ਚੇਲਾ ਹੈਂ।’ ਯਹੂਦਾਹ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ ਜੋ ਉਹ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ। ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਰਕਮ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਯੇਸ਼ੂਆ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।

ਨੋਟ: ਅਸੀਂ ਯਹੂਦਾਹ ਦੇ ਚਮਕਦਾਰ ਬੱਦਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਣ ਅਤੇ ਫਿਰ ਲਿਖਾਰੀਆਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਸੌਦੇ ਬਾਰੇ ਪੜ੍ਹਦੇ ਹਾਂ ਪਰ ਕੋਈ ਤਬਦੀਲੀ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਇਹ ਸੰਭਵ ਹੈ ਕਿ ਬੱਦਲ ਬਾਰਬੇਲੋ ਨੂੰ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਮੂਲ ਕਾਰਨਤਾ ਜਾਂ ਮਹਾਨ ਯਾਹਵੇ ਦੇ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ ਲਈ ਇੱਕ ਰੂਪਕ ਹੈ। ਆਇਤ 28 ਵੇਖੋ।

ਨੋਟ: ਯਹੂਦਾਹ ਦੁਆਰਾ ਯੇਸ਼ੂਆ ਦੇ ਅਸਲ ਧੋਖੇ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਅਸਲ ਕੰਮ ਲਈ ਕੇਵਲ ਇੱਕ ਪੈਰਾ ਸਮਰਪਿਤ ਹੈ। ਇਸ ਇੱਕ ਪੈਰੇ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੇਰਵੇ ਪੇਸ਼ ਨਹੀਂ ਕੀਤੇ ਗਏ। ਖੁਸ਼ਖਬਰੀ ਧੋਖੇ ਦਾ ਕਾਰਨ ਦੇਣ ਲਈ ਬਣਾਈ ਗਈ ਹੈ। ਕੰਮ ਦਾ ਤਰਕ ਬਣਾਉਣਾ ਕੰਮ ਨਾਲੋਂ ਕਿਤੇ ਵੱਧ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਤੱਥ ਨੂੰ ਵਿਚਾਰਦਿਆਂ ਕਿ ਇਹ ਉਹ ਸਰੀਰ ਸੀ ਜੋ ਯੇਸ਼ੂਆ ਨੂੰ ਕੱਪੜੇ ਪਾਉਂਦਾ ਸੀ ਜੋ ਨਸ਼ਟ ਹੋਇਆ ਸੀ ਅਤੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਆਤਮਾ ਨਹੀਂ। ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਛੱਡਣਾ ਹੋਣੀ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਮਸੀਹ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਆਜ਼ਾਦ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਇਹ ਯੇਸ਼ੂਆ ਦੇ ਅਮਰ ਅਤੇ ਸਦੀਵੀ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦੇ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਵਜੋਂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਜੋ ਮਨੁੱਖੀ ਇੰਦਰੀਆਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਸੀ। ਯਹੂਦਾਹ ਦੀ ਖੁਸ਼ਖਬਰੀ ਅਤੇ ਆਮ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਗਨੋਸਟਿਕਵਾਦ ਦਾ ਸਬਕ ਅਦਿੱਖ ਆਤਮਿਕ ਦੁਨੀਆ ਦਾ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ ਅੰਦਰ ਪਹੁੰਚਣ ਨਾਲ ਸਬੰਧਿਤ ਸੀ। ਰੂੜ੍ਹੀਵਾਦੀ ਗਿਰਜੇ ਨੇ ਸਿਖਾਇਆ ਕਿ ਕੇਵਲ ਸ਼ਹਾਦਤ ਜਾਂ ਗਿਰਜੇ ਦੀ ਬਰਕਤ ਰਾਹੀਂ ਕੋਈ ਆਤਮਿਕ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਲੰਘ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਯੇਸ਼ੂਆ ਇੱਕ ਹੋਰ ਤਰੀਕਾ ਸਿਖਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਉਸ ਦੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦੀ ਮਿਸਾਲ ਦੇਣ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਚੇਲਿਆਂ ਨੂੰ ਦਿਖਾਉਣ ਦਾ ਇੱਕੋ ਤਰੀਕਾ ਸੀ ਕਿ ਭੌਤਿਕ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਉਹ ਜੋ ਵੇਖ ਸਕਦੇ ਸਨ ਉਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੈ। ਗਨੋਸਟਿਕ ਪਾਠਾਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਯੇਸ਼ੂਆ ਦੀ ਮੌਤ ਮੁਕਤੀ ਨਹੀਂ ਲਿਆਈ। ਉਸ ਦੇ ਜੀਵਨ ਅਤੇ ਮੌਤ ਨੇ ਗਿਆਨ ਸਿਖਾਇਆ ਅਤੇ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਜੇ ਸਮਝਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਮਨੁੱਖ ਜਾਤਿ ਨੂੰ ਇਸ ਦੀਆਂ ਜ਼ੰਜੀਰਾਂ ਤੋਂ ਆਜ਼ਾਦ ਕਰੇਗਾ ਅਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਅਮਰ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹਨ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦੇਵੇਗਾ।

ਇਹ ਯਹੂਦਾਹ ਦੀ ਖੁਸ਼ਖਬਰੀ ਨੂੰ ਸਮਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।